บทที่ 100
จะ 1 จะ 10 หรือจะ 100
ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร
มันก็แค่มากขึ้นมาหน่อยเท่านั้นเอง



บทความที่ 100

จริงๆ แล้วถ้าเรียกแบบนั้นก็ไม่ถูก
อาจใช่หากดูจากตัวเลขที่ปรากฎใน StoryLog
แต่มันไม่ก็มีบทความอีกมากมายที่ผมเคยลบไป
มีอีกหลายบทความที่เคยไปเขียนทิ้งไว้ที่อื่น
และอีกหลากหลายบทความที่ใครหลายคนเขียน

หากแต่สำหรับผม
สำหรับหน้าโปรไฟล์ StoryLog ของผมในตอนนี้
มันก็ยังคงเป็นบทความที่ 100 อยู่ดี

ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่ง
เราจะสามารถเขียนอะไรได้มากมายขนาดนี้

ไม่เคยคิดว่า ณ ช่วงเวลาหนึ่ง
เราจะสามารถสร้างสรรบางสิ่งทิ้งไว้ได้ไม่น้อย

ครั้งหนึ่งผมเคยเข้าใจผิด
เข้าใจไปว่าการจะทิ้งอะไรบางอย่างไว้
มันต้องเป็นสิ่งที่มีค่าและยิ่งใหญ่
เพื่อทำให้ใครเห็นคุณค่ามัน

ครั้งหนึ่งผมเคยเข้าใจผิด
เข้าใจไปว่าผลตอบรับของบางสิ่งที่เราทำ
คือตัวกำหนดคุณค่าในสิ่งที่เราเป็น

ครั้งหนึ่งผมเคยเข้าใจผิด
เข้าใจไปว่าชีวิตดำรงอยู่ได้ก็เฉพาะบนความเห็น
ความเห็นของใครต่อใคร

และเผลอเชื่อไปว่ามันเป็นประชาธิปไตย
ที่เมื่อคนเห็นด้วยมากกว่า
เราก็จำเป็นต้องทำตาม

ครั้งหนึ่งผมเคยเข้าใจผิด
เข้าใจไปว่าความผิดพลาดนั้นเป็นของต้องห้าม
เพียงเพราะเป็นอะไรที่ใครต่างไม่ต้องการ
จึงหลงทาง หวาดกลัว และหนีมันเรื่อยมา

ครั้งหนึ่งผมเคยเข้าใจผิด
เข้าใจไปว่าบางสิ่งที่สังคมไม่ต้องการ
ก็ไม่อาจนำเป็นแนวทางของเราได้

บางครั้งการเข้าใจผิดก็ทำให้เราเดินหน้า
แต่หลายครามันก็ทำให้เราต้องถอยหลัง

เพราะความเข้าใจผิด
มักทำให้เราต้องทิ้งบางสิ่งไว้เบื่องหลัง

แต่ในขณะเดียวกัน
มันก็หลอกให้เราไขว่คว้าบางอย่างในเบื่องหน้า
เบื่องหน้าที่อาจไม่มีอะไรให้ก้าวเดิน

และหากวันนี้ผมยังคงเข้าใจผิดต่อไป
บางทีที่นี่ก็อาจไม่มีบทความนี้
และบทความต่อจากนี้ของผมอีกแล้วก็เป็นได้



ผมไม่เคยนับว่าตัวเองเขียนอะไรไปเท่าไร
และหากมีใครบางคนเข้ามาถามว่าถึง 100 มั้ย 
ก็คงตอบออกไปว่าไม่น่าถึงโดยไม่ได้คิดอะไร

หากแต่หลังจากหลายครั้งที่เปิดเข้ามา
แม้อยากเขียนแต่ก็ไม่รู้ที่จะเขียนอะไรลงไป
ด้วยความเข้าใจผิดต่างๆ มากมาย
จนก่อให้เกิดความกลัว

หากแต่หลายเหตุการณ์ในช่วงที่ผ่านมา
ก็ทำให้ผมพึ่งเข้าใจในหลายสิ่งอย่างเสียใหม่

ได้เข้าใจว่าการจะทิ้งอะไรบางอย่างไว้
ไม่ได้จำเป็นต้องเป็นสิ่งที่มีค่าและยิ่งใหญ่อะไร
และก็ไม่เห็นต้องทำให้ใครเห็นคุณค่าของมัน

หากแต่เพียงว่ามันยังคงอยู่ในที่บางที่
ในของบางสิ่ง ในอะไรบางอย่างเท่านั้น
มันก็ย่อมมีคุณค่าในตัวของมันเอง

ได้เข้าใจว่าผลตอบรับของบางสิ่งที่เราทำ
ไม่เคยเป็นตัวกำหนดคุณค่าในสิ่งที่เราเป็น

หากแต่เป็นเพียงสิ่งที่เราทำต่างหาก
จึงกำหนดคุณค่าที่เรามี

ได้เข้าใจว่าชีวิตไม่เคยดำรงอยู่บนความเห็นใคร
และเสียงที่มากกว่าของประชาธิปไตย
ไม่ได้แปลว่าถูกต้องหรือจำเป็นต้องทำตาม

ได้เข้าใจว่าความผิดพลาดนั้นมิได้เป็นสิ่งต้องห้าม
แม้เป็นเพียงแค่บางสิ่งที่ใครต่างไม่ต้องการ
แต่นั่นคือพื้นฐานความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่

ได้เข้าใจว่าบางสิ่งแม้สังคมไม่ต้องการ
ก็สามารถนำมาเป็นแนวทางของเราได้
เพียงอาจเหนื่อยอาจท้อหน่อยก็เท่านั้น



100 ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับเลข 1 และเลข 0
มันก็แค่เอามารวมกัน และมีค่ามากกว่าก็เท่านั้น

001 กับ 100
ทั้งที่เอามารวมเหมือนกัน
หากแต่ค่าของมันกลับต่างกันเสียเหลือเกิน

บางสิ่งรวมแล้วทรงคุณค่า
บางอย่างรวมแล้วก็ไม่ได้มีค่าอะไรขึ้นมา
แต่อย่าลืมว่าค่าของมันก็ไม่ได้ลดลง

บางครั้ง
เราแค่หลงไปกับความเข้าใจผิดบางอย่าง
จนทำให้เราเผลอมองข้าม
ความสัมพันธ์เล็กๆ น้อยๆ ไป

จนเราหวังจะทำสิ่งที่มีค่ามาก
แต่กลับก้าวข้ามพื้นฐานที่ควรมี
เพื่อประกอบและสรรสร้างบางสิ่ง
บางสิ่งที่ไม่ได้ดีอย่างเราคาดหวัง

เพราะเราไม่เคยเรียนรู้องค์ประกอบเล็กๆ น้อยๆ
เราไม่เคยทำความเข้าใจกับคุณค่าต่างๆ เหล่านั้น
แต่เรากลับเริ่มต้นที่การลงมือประกอบมัน
แล้วผลที่ได้เช่นนั้นมันจะแปลกอะไร



อย่างน้อยวันนี้
บทที่ 100 ก็ถูกเขียนออกมา
แม้มันอาจไม่ได้ล้ำค่ามากมายอะไร

แต่อย่างน้อยวันนี้ผมก็ได้เข้าใจ
ว่าคุณค่าสำหรับผมไม่ได้อยู่ที่ใครจะตัดสินอย่างไร
หากแต่อยู่ที่ว่าผมให้ค่ามันอย่างไร
เมื่อผมเรียงร้อยตัวเลขให้มันได้สูงมากกว่าเดิม

หากแต่ใครจะให้คุณค่ามันเพียงไหน
นั่นจึงไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมเลยจริงๆ





SHARE
Written in this book
บันทึกความทรงจำ
เรื่องตอนนั้นมันผ่านมาแล้วนะ แต่เรายังจำได้ดี ถึงบางตอนมันจะขาด บางตอนมันจะหายไปบ้าง แต่ถ้าเราลองเอามันกลับมาบันทึกใหม่ เรื่องราวมันจะเป็นยังไงนะ
Writer
konimon
reader @ writer
IG : konimon Facebook : มุมมองของเงา

Comments