โตขึ้น...ฉันยังเหมือนเดิมหรือเปล่านะ
สวัสดี  ปุ้มปุ้ย..ยัยเด็กอ้วนของช้านนน

เธอคือฉัน...ฉันคือเธอ

ตอนนี้ฉันโตแล้วนะ โตขึ้นกว่าเธอในตอนนั้นมากๆ ฉันตัวสูงขึ้นแล้วก็ผอมด้วยนะ ที่สำคัญใคร ๆ ต่างก็ชื่นชมในความสวยของเธอ 55555 (ยอมรับว่าหลงตัวเอง แต่มันคือความจริงย่ะ)

ฉันคิดถึงเธอจังยัยหมูน้อยปุ้มปุ้ย ยัยเด็กคนนั่นน่ะ คนที่แสนจะสดใส คนที่มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ยัยเด็กโลกสวยที่วิ่งอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ได้ทั้งวันโดยไม่รู้จักกับคำว่าเหนื่อย แถมยังกินเก่งกินง่ายยังกับหมู อู๊ด อู๊ด...

เธอจะรู้บ้างไหมนะว่าถ้าวันหนึ่งเธอโตขึ้นมาจะเป็นอย่างไร

จะยังสดใสได้แบบนั้นอีกไหม?

ฉันบอกได้เลยว่า...แน่นอน  เมื่อเธอเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ใบหน้าเธอยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แถมด้วยแววตาแห่งความเศร้าหมอง

เธอยังคงหัวเราะได้กับทุกเรื่อง แม้ข้างในเธอจะกรีดร้องเป็นสายเลือด แถมพอโตขึ้นเธอไม่ร้องไห้แง ๆ ต่อหน้าคนอื่นแล้วนะ แต่แอบมาร้องไห้คนเดียวอยู่หน้ากระจก แล้วก็พูดระบายความในใจกับคนในกระจกประหนึ่งว่าเป็นเพื่อนสนิทเธอ

ตลกดีเนอะว่าไหม 

พวกผู้ใหญ่มักบอกว่าเด็ก ๆ พอโตไปเดี๋ยวก็เปลี่ยนไป ไม่ได้หัวเราะยิ้มแย้มสดใสเหมือนตอนเป็นเด็กหรอก...

จริง ๆ หรือ

โกหกหรือเปล่านะ

ก็ไม่นี่นา

ก็ยังยิ้มได้

หัวเราะได้เหมือนเดิม

เพียงแค่...
รู้สึกไม่เหมือนเดิม...แค่นั้นเอง



SHARE
Writer
Pumpuii_yari
writer
A little girl in the realistic world

Comments