Can we see: Raw SeaFood Poisoning VS HIV
เช้านี้ รวบรวบข้อมูลไว้เขียนคอนเทนต์เกี่ยวกับ "ยำทะเลดิบ" เล่น ๆ เป็นการพักผ่อนในวันรัฐธรรมนูญ 
ยิ่งเก็บข้อมูล ยิ่งอ่านก็คิดได้ว่า
แม่งเชื้อก่อโรคอาหารเป็นพิษ เหมือนกับ HIV เลย 
ดูไม่ได้ด้วยตาเปล่า : การมี/ไม่มีเชื้อทั้ง HIV และอาหารเป็นพิษ ดูด้วยตาเปล่า ไม่ได้ ต้อง Get Tested อย่างเดียว แถมพาหะแม่งจุก ๆ น่ากินเหมือนกันด้วย ยั่วประสาทสัมผัสทั้งห้าขนาดนี้ จึงไม่แปลกที่บ่อยครั้งผู้กินจึงยอมเสี่ยง Play at their risks แล้วมาลำบากกายภายหลัง

การป้องกัน : โชคดีที่ HIV มีทั้งถุงยาง ARV PrEP ช่วยป้องกัน แต่อาหารเป็นพิษนี่ภูมิปัญญา และองค์ความรู้จาก กพอ. แม่งก็ได้แค่เป็นการคัดกรองสภาพความสดของอาหาร แต่ใช้สังเกต Vibrio หรือ Salmonella ก่อนกินไม่ได้เลย

ความน่าเชื่อถือของผลตรวจ : การตรวจ HIV กรณีรับเชื้อมานานแล้ว รู้ผลภายในหนึ่งชั่วโมง ส่วนกรณีที่สงสัยว่าเพิ่งรับเชื้อมาใหม่ จะยืนยันด้วยผลตรวจแอนติบอดีราว 3-4 สัปดาห์ ขณะการตรวจเชื้ออาหารเป็นพิษทำโดยการเลี้ยงเชื้อ ใช้เวลาเกือบ 2 สัปดาห์ ทั้งนี้การยืนยันด้วยผลการตรวจใช้ได้เพียงครั้งเดียว คือ ณ เวลาที่ตรวจ ไม่สามารถการันตีการมีหรือไม่มีเชื้อในยำจานถัดไป เนื้อชิ้นถัดไป หอยกระปุกถัดไป หรือสถานะ HIV 3 เดือน 6 เดือนหลังการตรวจได้

สุดท้ายก็คงจบคำแนะนำการเลี่ยงเป็น อาหารเป็นพิษ ด้วยคำปัดผ่าน ๆ แบบเอชไอวีสมัยก่อนว่า "ก็อย่าไปกินมันเสียสิ" ใช่อยู่การห้ามช่วยจัดการปัญหาได้ง่าย แต่มักตามมาด้วยการขบฏ ขัดขืน การตีตรา รับกรรม และการออกที่ไม่หลากหลาย ชีวิตความเป็นอยู่ของคนยุคปัจจุบันที่แสนจะปัจเจก จึงต้องนวัตกรรมการแก้ปัญหา มาเสริมการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม

ในฐานะคนทำคอนเทนต์ก็อยากได้เนื้อหา ประเด็นที่แปลกใหม่ และลึกมากกว่าแหล่งข้อมูลที่พูดเหมือนกันหมดใช่ไหมล่ะ

เหย ปี 2019 แล้ว มันต้องมีอะไร
ที่มันช่วยให้กินอาหารดิบ ในราคาตลาดล่าง
ได้ปลอดภัยกว่านี้ดิว้า


SHARE
Writer
Meanders
ตื่นมารู้สึก เล่นเกม และหลับไป
เชื่อในพลังของความไร้สาระ

Comments