การให้ สู่ การรับ ซึ้ง การรู้  ซึ่ง ชีวิต


การให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งเรามิได้หวังเพียงผลตอบรับแต่อย่างใด
เราหวังเพียงความปรารถนาในเราเท่านั้น 

เราให้เราคนไปไม่ได้ขาดหวังหรือต้องการสิ่งตอบแทน 
แต่เราให้เพราะเราหวังว่าเราจะมีความสุขในการที่เราได้คนอื้นเพียงเท่า.  และเราก็ขอบคุณตัวเองที่ได้ให้ความสุขกับเราและคนอื้นไป 



เหตุใดการให้คนเราถึงต้องหวังให้จดจำ
เหตุใดการให้คนเราจึงต้องหวังให้ตอบแทน
เหตุใดการให้คนเราจึงต้องหวัััััััังคำขอบคุณ 


แบบนั้นไม่ต่างจากการที่เป็นหนี้บุญคุญกันไม่ใช่หรอ???   :((  น่ารังเกียจ


ถ้าความหวังแบบนั้นเกิดขึ้นในเรา เราจะกลายเป็นคนที่ไม่มีความสุขเลย เราจะกลายเป็นคนที่คิดเล็กคิดน้อย  เราจะกลายเป็นคนที่คนเค้าไม่อยากเข้าหา  (อย่าทำมันเป็นความคิดน่ารังเกียจและใจมืดมลยิ่ง). 


เวลาให้ใครเราควรให้เพราะความอยาก
ใช่!!!เพราะ ความอยาก  เพราะอยากให้ อยากให้จริงๆ และเชื่อ
หวังว่่่า พระเจ้าจะให้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรากลับมา.    ไม่ว่าจะรอยยิ้ม. อารมขำ ความคิดดีๆ เชื่อมั่นในตัวเอง. สิ่งๆนี้เราสามารถรับรู้ได้เอง. เราชื่นชมเอง ยินดีเอง ขอบคุณเอง และมีความสุขเอง :) สิ่งนี้เราสัมผัสได้เองไม่มีใครเลยแม้แต่สักคนจะรับรูัได้เพราะงั้น เราควรเชื่อตัวเองว่านี้แหละเรา เราที่เป็นเราเองจริงๆ
แค่คิดก็ทำให้เรายิ้มได้แล้ว55555^^  

เราไม่สนหรอกคนบอกเราสร้างภาพ 
เราไม่สนหรอกคนบอกเราหลอกตัวเอง
เราไม่สนหรอกคนบอกเราบ้า
เราไม่สนหรอกคนจะว่าเราว่าอะไร.....
 เราขอแค่ทำตามใจที่เราอยากให้แค่นั้นก็เพียงพอ 

 ถ้าเมื่อไหรเรามีศาสนา 
เราก็รู้ว่าความสุขของเรานั้นไม่ผิดหลักศาสนาก็พอ (สุขเกินไปอันตรายน่ะ ทุกข์เกินไปก็อันตรายเพราะงั้นควรพอดีๆตามหลักศาสนา)
 เราไม่จำเป็นต้องกินเหล้าแล้วมีความสุข

ความสุขอยู่ที่เหล้าหรอ?
หรืออยู่ที่เราคิด?
หรืออยู่ที่บรรยากาศ?
อยู่ที่เพื่อนฝูงเฮฮา?
อยู่ที่อะไร......?  คิดสิคิด!!!!!
อยู่ที่เราใช่มั้ย.(ตอนเข้าผับครั้งแรกอายุ18กับไอซิลตอนนั้นเราก็กินโค้กแล้วโยกหัวได้เลย555)
ความสุขก็มี ตังค์ไม่เสีย สาวก็ได้ดูแถมขับรถกลับได้อีก^^  สุดท้ายคนที่หัวเรือตอนกลับบ้านก็คือเรา (เราที่รู้ว่าตัวเองเมาแล้วจะเสียสติ). ก็เลยไม่เมา 
ยาเสพติดก็เหมือนกันผ่านมันได้แล้วก็ผ่านไปเลยน่ะตอนนี้ เราเก่งขึ้นกว่าเดิมเยอะ
เราทำงานอาจไม่บ้าเหมือนเดิม. ..
แต่เราขยันและสนุกเหมือนเดิม. 
เแถมเรามีสติและรู้จักใช้ เมโลดี้กับมุมมองด้วยเนื้อเพลงก็เขียนออกมาได้สวยงาม แถวได้ปรัชญาชีวิต ที่คิดเองอีก:).  เป็นภูมิใจป่ะล๊า ภูมิใจกับตัวเองเนาะ^^
เลิกได้แล้วน่ะของสิ้นเปลือง เก็บตังค์ไว้สร้างบ้าน ดีกว่า. เราทำได้แน่นอน. สบาย
เราจะใช้ชีวิตวัยรุ่นเราแบบนี้แหละ มีความสุขจะตาย. ตอนช่วงม.3จนถึง20เรามืดดำมาพอแล้ว. พอแล้วที่คนๆนึงจะควรหยุด  
  ต่อไปนี่เราควรเป็นผู้ให้บ้าง ก่อนจะให้เราต้องรับมาก่อน.  เราจะเป็นคนที่ดีขึ้นให้ได้น่ะสู้ๆเย้ๆ 


ส่วนคนที่เค้ามองเราไม่ดีและพยามบอกว่าความคิดเรานั้นผิด เราควรสงบ ปล่อยเค้า
แท้จริงมุมมองเค้าจะทำร้ายทัศนคติเค้าและเค้าจะตายจากเราเอง  เราอย่าทำร้ายเค้า 
ถ้าอยากทำร้ายทางที่ดีที่สุดเพียงแค่ต่อว่าต่อหน้าก็พอ. อย่าใช้วิชาอ่านความคิดคนทำร้ายชีวิตคนเด็ดขาด มันคือบาป  และเราเองจะเสียใจต่อบาปนั้น 
เมื่อข้างหน้าวุ่นวายจงรักษาใจภายในกายให้สงบ. จงเป็นดั้งกระจกให้คนที่คิดคตทำร้ายความคิดทรยสของตนเอง. :)เราจงสงบ
 
การที่เราพูดตรงๆคือการทำร้ายคนด้วยกับไม้จิ่มฟัน 
และเราควรให้เกียติกันเพราะนั้นคือสิ่งที่เพื่อนสอนก่อนจากไป .....   เราเสียใจน่ะเรื่องเพื่อนแต่เราจะไม่จมอยู่กับมันททต่อไปเราจะพัฒนากับคนอื้นๆต่อ. ขอบคุณน่ะ :) 





สุดท้ายการให้มันคู่ขนาดกับผู้รับ

ถ้าเรารับมากพอเราก็จะให้คนอื้นได้มากพอ
เพราะงั้นนิยามของเราคือ จงเรียนรู้ตลอดชีวิต
จงเป็นนักเรียนตลอดกาล . แม้จะมีเงินก็จงเรียนรู้ เพราะความรู้คือสิ่งที่มีความสุขที่สุดในตอนนี้:) จงเป็นผู้ฟังที่ยึดมันในตัวเอง รับฟังมาให้หมด ส่วนเลือกใช้มั้ยนั้น เราจงเลือกเอง
SHARE

Comments