kindness ;
ฉันเก็บศรัทธาไว้ในกล่อง 
เก็บมันไว้ตรงนั้นนานเป็นปีแล้ว
นานๆทีถึงจะเอามาใช้บ้าง
ส่วนมากก็เพื่อยื้อชีวิตต่อ 
...
ทุกครั้งที่ร้องไห้ ฉันเหนื่อย 
เหนื่อยมากด้วย กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นอยู่ 

ในทุกครั้งที่ฉันอยากจะหายไป 
ฉันภาวนาตลอดว่า ฉันจะจบความคิดนั้นไปพร้อมกับการร้องไห้
และฉันก็จะเดินไปล้างหน้า ลบรอยพวกนั้น ราวกับมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

วันนี้ ฉันคิดว่าฉันควรพอ 
ฉันถามเพื่อนว่า ฉัันควรพอหรือไปต่อดี?
เพื่อนตอบฉันว่า ไปต่อมันดีกว่า ถ้าเกิดหยุดขึ้นมาแล้ววันไหนอยากจะไปต่อ มันก็คงต้องเริ่มต้นใหม่
อือ ... เธอพูดถูก เพราะฉันเริ่มต้นใหม่ไปไม่รู้กี่ร้อยรอบแล้ว ฉันรู้ดีว่ามันรู้สึกยังไง
เจ็บปวด เหนื่อยล้า ท้อแท้ และหวาดกลัว ...
แต่ฉันก็ยังยืนยันจะทำมันต่อไป ทำไปเรื่อยๆจนรู้ตัวอีกทีจิตใจฉันมันพังเละเทะไปหมดเเล้ว 

ฉันซ่อมมันไม่ได้อีกแล้ว ฉันไม่มีเเรงจะซ่อมมันเเล้ว 

ฉันคิดว่าฉันอ่อนแอเกินกว่าจะอยู่บนโลกจริงๆ 
ต่อให้ฉันพยามยามแค่ไหน มันก็ได้แค่นั้น 
การอธิบายไม่ได้ช่วยอะไรฉัันเลย การหาหมอก็แค่มีฉันกับหมอที่พอจะคุยกันได้ ส่วนครอบครัว ฉันขอไม่พูดถึง สำหรับฉัน พวกเขาดีขึ้น แต่ก็ดีขึ้นนิดเดียวจริงๆ 

คุณเป็นคนนึงที่คิดว่าคนที่ฆ่าตัวตายเพราะพวกเขาคิดสั้นรึเปล่า?
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันก็คิดเเบบนั้น แต่พอรู้จักโรคพวกนี้ มันทำให้รู้ว่า 
เปล่าเลย พวกเขาคิดดีเเล้วต่างหาก ... 
ฉันไม่ได้สนับสนุนให้ทำนะ แต่ที่ฉันหมายถึงคือ ฉันคิดว่าเขาคิดอย่างรอบคอบเเล้วว่าจะทำยังไง ทำตอนไหน มันผ่านกระบรวนการคิดมาเรียบร้อยเเล้ว เหมือนที่ฉันที่ต้องจมอยู่กับความคิดที่ว่าเมื่อไหร่จะหายไป ทั้งๆที่บางวันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น แค่แย่นิดหน่อย แต่ก็อยากหายไปแล้ว 

อ่อนแอ ... 
ไม่มีความศรัทธา ...
คนบาป ... 

อะไรอีกนะ ที่คนเหล่านั้นจะตีตราให้เรา ต่อให้ฉันอธิบายไปล้านครั้ง ฉันก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะเข้าใจ หรือแม้เเต่เอกสารอะไรก็ตาม ฉันยื่นไป มันถูกมองอย่างไร้ค่า มันคือเรื่องไร้สาระ 
ตราบใดที่เธอไม่มีบาดแผลบนร่างกาย เธอก็ปกติิพวกเขามักคิดแบบนั้นเสมอ และฉันก็ไม่มีอะไรจะอธิบายต่อแล้ว 
ฉันถูกมองว่าโรคที่ฉันเป็นมันคือเรื่องไร้สาระ มันคือสิ่งที่ฉันคิดไปเอง 
ใบรับรองแพทย์ไม่มีความหมาย 
การรักษาตลอดสามสี่ปีไม่มีความหมาย 
แผนกจิตเวชมีแต่คนโรคจิต จิตป่วยและเป็นบ้า 

ฉันไม่ได้มองว่าพวกเขาผิด ฉันแค่ภาวนาให้พวกเขาใจดีกับฉันซักหน่อยแค่นั้นเอง ...
แค่นิดหน่อย ใจดีอีกแค่เพิ่มอีกนิดเดียว ไม่ได้เชียวหรอ ..

ทุกคนคะ อย่าลืมใจดีกับคนรอบข้างนะคะ แค่นิดหน่อยก็ยังดี 
บางทีคุณอาจจะเป็นความโชคดีเดียวในวันนั้นของคนที่กำลังเจอเรื่องแย่ๆก็ได้ 

อย่าลืมใจดีกันนะคะ 

เอริกา , 15.00 น.
SHARE
Writer
sadderica
diary and semicolon
หมีสองขั้วกับบันทึกที่ต้องเขียน

Comments