คืนบาป แสงจันทร์วิปลาส


  คนที่มีความคิดแบบข้าพเจ้าอยู่บนโลกนี้ไม่ได้หรอก

   บางทีมันอาจจะเป็นเพราะตัวข้าพเจ้าเอง ความคิดแบบนี้ทำให้ข้าพเจ้าคิดจบชีวิตตัวเองอยู่หลายครา

    ข้าพเจ้าวิ่งตรงเข้าไปในห้องสีดำห้องใหญ่ และหยุดตรงกลางห้อง ความรู้สึกมันโล่งเหมือนภูเขาลูกใหญ่ถูกยกออกจากอก แต่ในขณะเดียวกัน ข้าพเจ้ากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเป้านิ่งให้คนโยนหอกมาทิ่มแทง

    ไม่อยากออกมาเจอใคร ไม่อยากตื่นมาเจอวันพรุ่งนี้ ไม่อยากใช้ชีวิต ใช้ร่างกายนี้อีกต่อไป

    ข้าพเจ้าคือคนบาปที่ถูกลงโทษให้ใช้ชีวิตบนโลกที่ข้าพเจ้าไม่สามารถอยู่ได้ 


    
เชื่อแล้วว่านรกมีจริง

    
    ร่างกายที่ข้าพเจ้ามีอยู่มันเทียบไม่ได้กับจิตวิญญาณที่ตอนนี้ค่อยๆแหลกสลายและถูกดูดกลืนโดยแสงจันทร์ในยามค่ำคืน

    ดวงจันทร์ที่สูบเอาวิญญาณของข้าพเจ้าไปจนหมด เหลือเพียงกายหยาบที่กำลังมอดไหม้ ข้าพเจ้าไม่อาจมีชีวิตอยู่ หรือกลับไปเป็นสสารลอยไปตามอากาศ เป็นเพียงจุดเล็กๆที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ไร้ซึ่งกายหยาบ หากแต่ไม่ใช่ขยะสังคมอีกต่อไป









ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านอีกแล้ว เรื่องราวของเรามันไม่ได้สนุก อาจจะน่าเบื่อด้วยซ้ำสำหรับบางคน แต่เราก็ขอบคุณทุกคนที่ให้ความสนใจนะ

SHARE
Written in this book
emotion

Comments