คำตอบที่มหาลัยไม่ได้สอน
ชีวิตนี้ตามหาอะไรอยู่กันแน่ ... นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่คำถามนี้ ผุดขึ้นมาในหัว ทำไม ทำไมไม่ว่ายืนอยู่ตรงไหน ในโลกใบนี้ก็ไม่เคย เกิดความพอดีสักที ตอนเรียนมัธยมก็อยากให้มันผ่านไปเร็ว ๆ   อยากเข้ามหาลัย พอได้เรียนมหาลัยจริง ๆ  ก็กลับคิดถึงช่วงเวลาของการเป็นเด็กมัธยม 

น่าขำเสียจริงๆ เสียงหัวเราะเย้ยหยัน ดังมาจากก้นบึ้งของหัวใจ แต่คร่ำครวญ อยู่ได้สักพัก ชีวิตก็เดินมาถึง การทำงานที่แรกจนได้ มันต้องมีความสุขสิ มันต้องเป็นชีวิตส่วนที่ดีและมีความหมายที่สุด แต่ก็เอาอีกเเล้ว คำถามเดิม ๆ ก็ตามมาหลอกหลอนอีกเช่นเคย เราเกิดมาทำไม ความหมายของการมีอยู่ ของชีวิตนี้ อยู่ตรงที่ใด 

แต่คราวนี้ดูเหมือนว่า ชีวิตช่วงการทำงานจะยาวนานน่าดู ไม่ผ่านไปสักที และดูเหมือนว่าจะนานชั่วกัปชั่วกัลป์ ต้องอดทนแล้วแหละ อดทน อนทนต่อไปอีกสักนิด เดี๋ยวมันก็คงผ่านไปเหมือนที่เคยผ่าน ๆ มา   หัดเป็นคนมีน้ำอดน้ำทนบ้างสิ คนอื่นเขายังทำได้เลย

แต่ความอดทนก็คงมีอายุขัยของมัน ไม่ไหวแล้ว...ต้องการ ต้องการ การเปลี่ยนแปลง และแล้ววันแรกในที่ทำงานแห่งที่สองก็เริ่มขึ้น อาาา รู้สึกดีจริงๆ รู้อย่างงี้ลาออก ตั้งนานแล้ว หัวใจที่พองโตอยู่ได้ไม่นาน กลับ... ไม่น่าเชื่อเลย ไม่น่าเชื่อเลย ว่าเวลาได้พัดพาเอาความสุขอันน้อยนิด จากไปอีกแล้ว 

นี่ฉันทำอะไรพลาดไปตรงไหนหรือเปล่า ทำไมความรู้สึกนั้นมันกลับมาอีกแล้วล่ะ ทำไม ทำไมหัวใจยังตะโกนก้องว่า " ไม่มีความสุขเลย '' ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ ก็มีครบแล้วทุกอย่าง ที่ค่านิยมทางสังคมบอกว่า เราพึงจะมี แต่ทำไมรู้สึกไร้ค่าที่สุด..

เธอคือใคร ? เกิดมาทำไม ? เรียนหนังสือไปทำไม? ทำงานไปทำไม ? ความสุขของเธอคืออะไร ? ชีวิตนี้ต้องการอะไร?
SHARE
Writer
donturang
Unemployment
i'm trying so hard to get to the top of the mountains every day walking walking and walking i'm to close to get there but then i just realized i just really want to see the dolphin in the ocean.

Comments