ฉันเชื่อเเล้ว
การนอนกอดกัน มันอุ่นกว่าผ้าห่มหนาๆเสียอีก

     คำนิยามนี้ อยู่ๆ มันก็เเว๊บเข้ามาในหัว มันก็คงจะจริงอย่างที่ฉันคิดเเหละ ตอนเป็นเด็กๆ ฉันนอนกับพี่สาวของฉัน อากาศเย็นเฉียบจนผ้าห่มผืนหนาๆ ก็เอาไม่อยู่ เเต่น่าเเปลก พอฉันหันไปกอดพี่ ตัวพี่ฉันอุ่นจนฉันหลับปุ๋ย ตื่นมาอีกทีก็เห็นเเดดอ่อนๆ เเต่เมื่อโตขึ้น ความสนิทของฉันเเละพี่ก็เริ่มน้อยลง เราต่างคนต่างเเยกห้องนอน นั่นเเหละ เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉัน ชอบการนอนขดอยู่ในผ้าห่มเป็นที่สุด จนกระทั่ง.......

     เช้าวันใหม่ของวันที่ 7 เดือน ธันวาคม เดือนเเห่งความหนาวมาเยือน อากาศเย็นจนฉันนอนนิ่งๆ ไม่ได้ ต้องจับผ้าห่มคลุมตัวตลอดเวลา เเต่มันก็ยังไม่อุ่นเสียที ทำให้ฉันที่มองเห็นเขานอนอยู่ตรงปลายเท้าของฉัน ฉันต้องผลัดออกจากเตียงอันเเสนกว้าง หมอนอันเเสนนุ่ม ไปหาที่นอนฟูกกากๆกับหมอนเเละผ้าห่มที่จะเรียกว่าผ้าเน่าหรือเปล่าก็ไม่รู้ ฉันลงไปนอนกอดเขา จากที่ฉันรู้สึกหนาวจนอยากจะวิ่งไปหาเเดด ก็กลับรู้สึกอุ่นเหมือนได้ดื่มกาเเฟหอมกรุ่นในยามเช้า คิดถึงโมเม้นของความรู้สึกนี้มาก อยากจะเก็บเอาไว้นานๆ เลยล่ะ ฉันเชื่อเเล้วว่าคำนิยามนี้มันใช้ได้จริงๆ ฉันเชื่อเเล้ว..


ปล. ขอบคุณที่ยังให้เรานอนกอดนะ ขอบคุณที่เข้ามาเป็นพี่ เป็นเพื่อน เป็นคนที่กวนตีน เป็นคนที่ทำให้หงุดหงิด เป็นคนพาไปกินข้าว ขอบคุณที่คุณก็เป็นทุกอย่างให้เราเเล้วเหมือนกันนะ

SHARE
Writer
Mybattery
student
" เเบตเตอรี่ของคุณกำลังเสื่อม🔋"

Comments