จากฉัน,ถึงโรคร้ายในใจ

ถ้าแผลในหัวใจ คือโรคร้าย
ความตาย คงเป็นหนทางเดียวที่ฉันปรารถนา
-Peekthum-






สวัสดี,ตัวฉันอีกคน
สวัสดี,วันสุดท้ายของมกราคมที่แสนหนาว หนาวจับหัวใจ




ฉันเริ่มต้นเดือนด้วยอากาศเย็นจนรู้สึกสะท้านจากข้างใน ความปวดร้าวจากฤทธิ์เดชของตัวฉันอีกคน ยังคงเล่นงานฉันได้หนักหน่วงเช่นเดิม แถมน้ำหนักของมันก็เพิ่มมากขึ้นจนจิตแพทย์เริ่มตั้งข้อสงสัยใหม่ ฉันกลับมาพบแพทย์อีกครั้งและถูกวินิจฉัยอาการแพนิคอีกรอบซึ่งไต่ขึ้นไปอยู่ระดับ 6




ฉันไม่เข้าใจว่าระดับที่ว่ามันรุนแรงแค่ไหน แต่ก็พอจะรับรู้ได้ด้วยตัวเองเมื่อต้องเข้าไปอยู่ในสถานที่ที่มีคนเยอะๆ ความเบียดเสียดและถูกคนแปลกหน้าแตะโดนเนื้อตัว (แม้ว่าเขาเหล่านั้นจะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม) ทำเอาฉันแทบคลั่ง มือไม้ของฉันสั่นไหว เหงื่อซึมจนมือเท้าเย็นเยียบ และที่แย่ไปกว่านั้น ฉันมีอาการเวียนหัว ตระหนก ใจสั่นรุนแรง หายใจลำบาก ยากอาเจียน และพร้อมจะหมดสติได้ทุกเมื่อในสถานที่แออัด




มันแย่.. เกินคำบรรยาย




จิตแพทย์จ่ายยาลดอาการแพนิคเพิ่มมาให้ฉันและปรับยาต้านเศร้าอีกครั้ง มันเพิ่มทั้งจำนวนยาและขนาดโดส กิจวัตรของฉัน จึงวนเวียนอยู่ที่การกินยาเช้า-เย็นเป็นหลัก กินจนท้อ มันแสนเหนื่อย แสนล้า และแสนเจ็บปวดไปในคราวเดียวกัน




และนั่น เป็นที่มาของการตัดสินใจในการรักษาครั้งใหญ่ ฉันตัดสินใจเปลี่ยนโรงพยาบาลและเปลี่ยนหมอครั้งแรกหลังต่อสู้ด้วยกันกับคุณหมอท่านเดิมมานานครึ่งค่อนปี ฉันบอกความประสงค์กับคุณหมอ กล่าวคำร่ำลาอย่างยากเย็น และรู้สึกใจหายที่ไม่ได้พบคุณหมออีก การขอเอกสารย้ายเคสผ่านไปได้ด้วยดี และฉันกำลังเตรียมตัวพบกับจิตแพทย์คนใหม่เร็วๆ นี้ 





ฉันไม่ใช่นักสู้ที่เก่งกาจนัก อันที่จริง ไม่ใช่เลยต่างหาก... บางวัน ฉันก็ใจแข็งมากพอจะไม่สนใจภาพในหัว ในขณะที่บางเวลา ฉันก็อยากยอมแพ้ให้กับพายุอารมณ์ไร้ขีดจำกัดที่ตีคู่กันมาพร้อมภาพจำโคตรเฮงซวยในสมองเน่าๆ ของตัวเองที่ตามมาหลอกหลอนกันไม่หยุด 



ฉันเหนื่อย
ฉันอยากพัก
อยากหลับยาวๆ และไม่ต้องตื่นขึ้นมาเลยคงดี




ในขณะที่กำลังนั่งเขียนบทความนี้อยู่ หัวใจของฉันกำลังสั่นไหว น้ำตาของฉันกำลังร่วงหล่น ความปวดหนึบมันกดหน่วงอยู่ข้างใน อึดอัดจนหายใจลำบาก สมองตื้อตันไปด้วยภาพจำที่ฉายซ้ำไม่หยุดหย่อน และอย่างที่รู้กัน ฉันจมดิ่งไปกับความเจ็บปวดอีกตามเคย ไม่เคยชนะมันได้สักครั้ง ไม่เลย...









ฉันเกลียดรอยแผลเป็นในใจฉัน
เกลียดทุกครั้งที่รับรู้ว่ามันยังคงฝังอยู่ในใจ






ฉันพยายามแล้ว พยายามจะไม่สนใจมัน พยายามจะไม่แลเหลียว พยายามเอาใจออกห่าง พยายามพาตัวเองปีนขึ้นจากหลุมบ่อดำมืดในใจ แต่แล้วโคลนตมโคตรงี่เง่าก็ฉุดฉันลงไปคลุกให้ตัวเองต้องแปดเปื้อนอีกซ้ำๆ 



เมื่อไหร่มันจะจบสิ้นสักที!!!






ถ้าโรคร้ายในใจรักษาไม่หาย
ขอเป็นตัวฉันได้มั้ย..ขอให้ฉันหายไปจากโลกนี้แทน





ในทุกวัน มักจะมีคำถามหนึ่งดังในหัวของฉัน 'ถ้าฉันตาย...ทุกอย่างคงจบ ความเจ็บปวดในใจจะได้หยุดทำงานเสียที' และตามมาด้วยภาพของตัวเองโดนปลายกระบอกปืนเป่าสมองกระจุยนับครั้งไม่ถ้วน 



ฉันฆ่าตัวฉันอีกคนวันละไม่ต่ำกว่าสิบหน และยิ่งอยากเป่าสมองตัวเองให้พรุนตอนภาพจำเริ่มฉายซ้ำๆ... นั่นแหละ ความคิดที่ฉันต้องต่อสู้อยู่ทุกวัน




ปีศาจ..
ตัวฉัน คือ ปีศาจ





แต่รู้อะไรมั้ย ในขณะที่ฉันตายซ้ำๆ และตื่นขึ้นมาต่อสู้กับตัวเองใหม่ในทุกวัน ในขณะที่ฉันกำลังวนเวียนอยู่ในหลุมบ่อแสนมืดและคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอของคราบโคลน กลับมีมือหนึ่งของใครบางคนคอยช่วยฉุดพยุงฉันไว้เสมอ 




มือที่คว้าตัวฉันไว้ ก่อนที่ฉันจะจมลงในโคลนตมหนึดเหนียวและขาดอากาศหายใจตาย 

มือที่จับมือกันไว้หลวมๆ แต่ก็แน่นมากพอจะไม่ทำให้ฉันรู้สึกเดียวดาย 

มือที่อุ่นมากพอจะไม่ทำให้ฉันรู้สึกหนาว

ความปลอดภัยที่ฉันรับรู้ได้ตอนมีคุณยืนข้างกัน 

พลังงานบวกจากคุณ คนที่ฉันไม่คาดคิดและคาดหวังว่าจะได้รับค่อยๆ ฉุดฉันขึ้นมาจากหลุมดำทีละนิด 





ฉันยังปืนขึ้นมาไม่พ้นหลุมดำที่ว่านั้นหรอก มันเหนื่อยเหลือเกินกับการปืนป่ายที่ไร้จุดหมายนี้ และฉันรู้ดี คุณคนที่คอยช่วยฉันก็คงเหนื่อยไม่แพ้กัน




ความหวาดกลัว ว่าสักวันคุณคงหมดแรงจะช่วยพยุงฉันคอยตอกย้ำในหัวอยู่เสมอ

ความวิตก ว่าสักวันคุณคงเดินจากไปและทิ้งให้ฉันจมลงสู่ก้นบ่อลึกดังเดิมมันรุนแรงทุกครั้งที่รู้สึกว่าไออุ่นจากคุณเข้ามาใกล้กันมากเกินไป

กลัวว่าสักวัน ความปลอดภัยที่ได้รับจะจางหายไปเหมือนควันไฟ 

คำว่า "ตัวภาระ" มันคอยย้ำให้ฉันรู้สึกพ่ายแพ้และล้มเหลวในการใช้ชีวิต แต่คุณกลับไม่เคยปริปากบ่น


ฉันกลัวว่าความอุ่นพวกนี้จะพังทลายลงในสักวัน เฉกเช่นที่แล้วมา สำหรับคนอ่อนแอและเต็มไปด้วยบาดแผลอย่างฉัน มันน่ากลัวไปซะทุกอย่างเมื่อต้องเริ่มต้นรักษาใหม่


ความไม่มั่นใจ ทำฉันติดหนึบอยู่ในก้นบ่อลึก ฉันอ่อนแอ แต่ก็อยากเข้มแข็งกว่าเดิม ฉันหวาดกลัว แต่ก็อยากเผชิญโลกกว้าง ฉันไร้ปีก แต่ก็อยากลองโผบิน



และก็เป็นคุณที่ค่อยๆ เติมพลังบวกให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเข้มแข็งมากขึ้นกว่าแต่ก่อนแค่ไหน เป็นคุณที่พาฉันออกไปท่องโลกกว้างอย่างที่ฉันต้องการ เป็นคุณที่คอยสนับสนุนในเรื่องไร้สาระที่ฉันอยากทำ และก็เป็นคุณคนเดิมที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยเสมอแม้ไม่ได้อยู่ข้างกัน...



ขอบคุณ :)



แน่นอน โรคร้ายในใจฉันยังคงต้องได้รับการรักษาต่อไป ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะหายดีเมื่อไหร่ มันอาจจะยังไม่เต็มร้อย และคงน้อยมากเมื่อต้องเจียดคะแนนจากคนหัวใจกลวงๆ อย่างฉัน 


แต่กำลังใจจากคุณทำให้ฉันรับรู้อยู่อย่างหนึ่ง...รู้ว่านับจากนี้ 



ฉันไม่ได้ต่อสู้กับโรคร้ายในใจนี้...เพียงลำพัง






จากฉัน; ถึงฉันอีกคน

จากฉัน; ถึงตัวฉันที่เริ่มเขียนบทความนี้ในต้นเดือนธันวาคม 2019 และจบลงในวันสุดท้ายของเดือนมกราคม 2020


-ขอให้การเริ่มต้นใหม่ของปีนี้เต็มไปด้วยพลังบวก
-ขอให้รอยยิ้มนับจากนี้เป็นยิ้มที่ไม่ฝืนทน
-ขอให้ทุกหยดน้ำตานับจากนี้เป็นน้ำตาแห่งความยินดี
-ขอให้ทุกก้าวเดินนับจากนี้มีความอบอุ่นสวมกอดตลอดทาง


-ขอให้ความปลอดภัยสวมกอดทุกคนที่กำลังเผชิญโรคร้ายในหัวใจ
-ขอให้พวกคุณหลับสนิทและหายดีในสักวัน :)











SHARE
Writer
Peekthum
เสพโศกแทรกเศร้า
ติดปีกให้ตัวอักษร กอดเศษหัวใจที่แตกสลาย ปล่อยปีศาจร้ายให้โบยบินในฝัน

Comments

BTBOW
2 months ago
เราชอบอ่านเรื่องของคุณมาก กอดกันนะคะ ต่อสู้ไปด้วยกัน♥️
Reply
Peekthum
2 months ago
ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจากใจ 💛🙂