12月の冬フェスティバル - เทศกาลเป็นใจให้เราเหงา?
ปิดเทอมนี้ไปไหนรึเปล่า? มีใครคิดทริปเที่ยวบ้าง? ไปดูไฟกันเถอะ?         บรรยากาศเย็นๆ เปิดเพลงเทศกาลคริสต์มาส ปีใหม่วนไป นั่งฟังตามร้านอาหาร ห้าง ร้านกาแฟ มันมีทุกที่คอยย้ำเตือนว่านี่คือเดือนสุดท้ายของเดือนแล้ว ผู้คนต่างเขียนสเตตัสลงว่าปีนี้เราได้ทำอะไรไปบ้าง สรุปชีวิตในเดือนสุดท้ายของปีอย่างกับปิดบัญชีประจำปีบริษัทยังงั้นแหละ มันฟังดูตลกนะที่พื้นที่บนโลกโซเชียลมีเดีย สร้างอิทธิพลให้คนเราลงContentคล้ายๆกัน เป็นThemeไปหมด บางทีเราก็เบื่อเหมือนกันที่ต้องมาไล่อ่านอะไรซ้ำไปซ้ำมา ทำให้เราก็ปิดหน้าต่างเหล่านี้ทิ้ง แล้วท่องโลกอื่นแทนที่ไม่ต้องมานั่งอ่านตัวหนังสือพวกนี้ พอมาสาธยายแนวนี้ มันเหมือนกับหลอกด่าแฮะ แต่อาจจะมีจุดประสงค์ในการโพสต์ต่างกันก็ได้นะ เราเคารพพื้นที่ตรงนี้ เพียงแค่เราก็ข้ามมันไป แล้วอ่านสิ่งที่เราสนใจมากกว่าเรื่องเหล่านี้ ไม่ต่างอะไรกับสิ่งที่เขียยนในวันนี้ มันจะมีคนที่ชอบและไม่ชอบ หรือข้ามมันไปเช่นกัน 

        เคยเป็นคนหนึ่งที่รอคอยเดือนแห่งเทศกาล รอคอยการเจอหน้าของเพื่อน รอคอยสิ่งที่ดีข้างหน้า เหมือนปลอบประโลมชีวิตที่ทุกวันเจออะไรมา ทั้งดีบ้างไม่ดีบ้าง แล้วแต่วันไป วันหนึ่งที่เราต้องออกท่องโลกคนเดียว ฉลองเทศกาลเหล่านี้ตัวคนเดียว ถูกทิ้งให้ต้องมายืนเด๋อท่ามกลางแสงไฟ และผู้คนที่ออกมาชมLightsตามท้องถนน เซ็ง เต็มไปด้วยความรู้สึกโหยหาการเดินทางกลับ หาคนที่นั่งรออยู่ที่บ้าน ทุกคนที่เราอยากเจอ แต่จะทำตัวเอาแต่ใจแบบนั้นคงไม่ได้ เป็นปีที่เราเศร้านะ ไม่เคยเผชิญกับความรู้สึกที่มากมายขนาดนี้มาก่อน มีแต่คนขอร้องให้เรากลับชั่วคราว ความหัวรั้นของเราก็ยืนกรานไม่จองตั๋วกลับ แพงจะตาย โอนเงินมาให้มาลองหาอะไรอร่อยๆ ช่วงวันหยุดยังดีซะกว่า เราว่ามันแฮปปี้กว่าเยอะ เพราะเราก็ใกล้จะกลับไทย

        สิ่งนี้เองทำให้เราเห็นคุณค่าของการอยู่พร้อมหน้าของคนในครอบครัวมาบ้าง เรียนรู้ที่จะเข้มแข็งมากกว่าเดิม และเข้าใจว่าเราไม่สามารถอยู่กับคนที่เรารักได้ตลอดเวลา มันต้องมีเวลาที่เราต้องเรียนรู้ เอาตัวรอดด้วยตนเอง ไม่มีหนทางพลาด เมื่อเราพลาดเราไม่สามารถให้ใครเข้ามาช่วยได้ กลับไปไหนไม่ได้ เข้าใจอารมณ์การท่องยุทธภพฉายเดี่ยวเลย ไม่มีหนทางให้หันหลังกลับเมื่อเราเลือกแล้ว เดือนสุดท้ายของการอยู่ที่นั่น ก็คงเป็นการทบทวนตัวเอง และเตรียมตัวกลับมาไทย เผชิญหน้ากับความเป็นจริงหลายประการที่ต่อมา ทำให้เราอาการแย่ลง ต้องมาหาหมอในที่สุด 
ไม่ดีเหรอวะ ได้ฉลองที่โน่นเลยนะเว้ย น่าอิจฉา อากาศก็หนาว เห็นออกไปที่นั่นที่นี่ทุกวันเลยนินา ดีจะตาย       เออสิวะ ไม่ออกไปทุกวัน ไม่เจอคนบ้าง คงเฉาตายเป็นกะหล่ำข้ามคืนอ่ะค่ะ คนก็เยอะ แล้วเราก็ไม่ชอบเท่าไหร่ อยากหาที่สงบนั่งเฉยๆ ดูคนเดินผ่านไปมามากกว่าอีก การเดินมันช่วยให้ร่างปล่อยพลังงานลบๆออกไป แต่ขณะเดียวกันก็ต้องรับมือกับจำนวนคนมหาศาลช่วงวันหยุดยาวแบบนี้ โชคยังดีที่เราได้หลบภัยไปนาโกย่าช่วงปีใหม่พอดี เป็นอะไรที่ดีงาม ใช้ชีวิตแบบคนญี่ปุ่น นั่งอยู่บ้านเฉยๆ ทำกับข้าว ไปศาลเจ้าตอนเช้า เล่นเกมส์กับคนในบ้าน สนทนาเรื่องที่เจอมาในชีวิต ทำความรู้จักสมาชิกในครอบครัวเพื่อนด้วย นี่แหละมั้งที่เราโหยหาก่อนหน้านี้ ความอบอุ่นแบบครอบครัว และความสงบปลอดผู้คน คนรู้จักที่เราเจอหน้าบ่อยจนเบื่อขี้หน้าไปแล้ว 
      ไม่ใช่ว่าไม่ชอบเพื่อนที่เรียนด้วยกันขนาดนั้นนะ แค่มองว่าหลายอย่างเราก็ไม่สามารถอธิบายได้ เราแค่อยากออกจากพลังงานเดิมๆ ไปอยู่ในที่ที่เราไม่เคยอยู่ หรือได้อยู่กับคนที่ทำให้เราสบายใจ ซึ่งเพื่อน และครอบครัวตอบโจทย์อย่างมาก เราขอบคุณจากใจ เค้าไม่รู้หรอกว่าได้ฮีลความรู้สึกของคนที่อยู่คนเดียวมานาน อกหัก เศร้าสร้อยกับการที่จะต้องกลับในอีกไม่นานนี้แค่ไหน แม่เพื่อนดูออกว่าเราคงเหงาน่าดู หลายประโยคที่กล่าวขึ้นมากินใจ ตรงกับความรู้สึกที่มี จนอยากจะร้องไห้ออกมา แต่เราเพิ่งเจอกันได้ไม่กี่วัน และเป็นครั้งแรก เราคงจะแสดงออกไปอย่างนั้น คงทำให้ตกใจน่าดูเลยต้องเก็บเอาไว้ ส่วนเพื่อนเรานั้น ไม่ได้เจอกันเกือบสิบปี แต่ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันตลก เรายังคุยเหมือนเดิม เล่นมุก ปล่อยเอ๋อ กวนประสาทใส่กันไม่เปลี่ยน ไม่คิดว่าเราจะต้องมานั่งแสดงพลังฝีปากด้วยการเถียงเป็นภาษาญี่ปุ่นขนาดนั้น (แม้ว่าจะรู้ศัพท์ได้จำกัด และเกิดอาการอยากล้มเลิกเรียนญี่ปุ่นแค่ไหน) เล่นเกมส์ดันแพ้มันอีก โว้ย เสียหน้าชะมัด ส่วนน้องสาวที่อายุเท่ากันกับเรา ก้ใช้เวลาแปปเดียวในการเรียนรู้คอนโซล แล้วเอาชนะเราไปขาดลอย หึ มันเลยมีแรงกระตุ้นนิดๆในการกลับหอไปฝึกเล่นให้ชนะ (มันก็ยังเล่นได้ห่วยเหมือนเดิม หรือเราเล่นเกมส์ไม่เก่งหว่า)

นี่คงเป็นอีกประสบการณ์หนึ่งที่คนเดินทางไกลได้เจอ และเป็นความรู้สึกที่กลับมาอีกครั้งในเดือนสุดท้ายของปีนี้ ว่าแต่ทำไมช่วงนี้ชอบเขียนเรื่องตัวเองตอนอยู่ที่โน่นจังน้า สงสัยอยากกลับไปแล้วล่ะสิ 
      
SHARE
Writer
AMILE
PolSci Student
เป็นคนที่เรียนจนเพี้ยน สติหลุด บ้าบอ เริงร่า มีอารมณ์เขียนต่อเมื่ออยากเขียน ชอบอ่านทุกสตอรี่ "May the force be with you"

Comments