[ Fic ] RANDOM (5)

     " สองพูดดิ "

     " ไม่เอา สามแหละพูด "

     " สองนั้นแหละ สองเป็นพี่อะ "

     " แต่สามเป็นคนต้นคิด สามพูด "

     " แต่.../ หยุด! สรุปว่าที่มาปลุกหนึ่งมีอะไร " หนึ่งถามเสียงเข้ม จ้องหน้าฝาแฝดทั้งสองคน เมื่อน้องรักของเธอมาเคาะประตูปลุก พอถามว่ามีอะไรก็เอาแต่เกี่ยงกันพูด โดยมีแบ็คกราวน์เป็นเป็นซากุระที่ยืนรออยู่ไกลๆ

     " คือ...พวกเราเล่นเกม แล้วอยู่ๆ มันก็กลายเป็นเรื่องจริง "

     " ใช้ๆ มันส่งเรามาอยู่ในโลกของเกม ตอนนี้พวกเราก็ไม่รู้อยู่ที่ไหน ไม่รู้จะกลับโลกยังไง รู้แค่ต้องเล่นเกมให้จบ " ทั้งสองคนแย่งกันอธิบายให้คนตรงหน้าฟังเป็นการด่วน คนฟังก็ได้แต่เลิกคิ้ว พยักหน้ารับเบาๆ

     " หนึ่ง..หนึ่งต้องเชื่อพวกเรานะ " สามส่งสายตาอ้อนวอนหวังว่าพี่สาวฝาแฝดจะเชื่อเรื่องบ้าๆ พวกนี้

     " จะให้หนึ่งเชื่อเนี่ยนะ...ถามจริ๊ง?? กุระก็เล่นกับพวกนี้ด้วยเหรอ " หนึ่งที่คิดว่าเป็นแผนของฝาแฝดของเธอแน่ คงจะหาอะไรเล่นกันแล้วมาหลอกให้เธอเชื่อ

     " ไม่ๆๆ พวกเราพูดจริงๆ ดูนี่สิ เราอยู่ในป่า!! " สองถือวิสาสะเดินเข้าไปเปิดหน้าต่างภายในห้องของหนึ่ง

     " โอ๋ ... ก็เรามาเที่ยวบ้านที่ตั้งอยู่บนภูเขา มันก็ต้องอยู่ในป่าสิ "

     " ไม่ๆ ดูดีๆ หนึ่ง ดู๊ " สองพูดก่อนจะโดนหนึ่งดันตัวออกมานอกห้อง

     " ก็ได้ๆ หนึ่งเชื่อก็ได้ แต่ตอนนี้ต้องอาบน้ำแล้ว เดี๋ยวจะลงไปทำอาหารให้นะ " หนึ่งที่กำลังจะปิดประตูห้องลง ก็ถูกมือของสองกับสามช่วยกันดันไว้ก่อน

     " งั้นหนึ่งดูนี่นะ " ซากุระพูดพร้อมกับหยิบเกมขึ้นมา ก่อนจะหมุนกุญแจแล้วกดทอยเต๋า

     ' 6 '

     ตัวหมากเองก็เลื่อนไปตามหน้าเต๋า ก่อนที่การ์ดจะเด้งออกมา ซากุระรีบหยิบออกมาอ่าน ' คุณได้เลื่อนขั้นเป็นกัปตันยาน ได้เดินหน้าอีก 2 ช่อง '

     " โอเค เข้าใจแล้ว เดี๋ยวหนึ่งจะตามลงไปเล่นด้วยนะ " คนพี่สายหัวเล็กน้อยพร้อมรีบชิงปิดประตู

     " โถ่เว้ย ! " เสียงของสองสบถออกมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่แล้วเสียงของการ์ดก็เด้งออกมาเมื่อตัวหมากเดินหน้าครบสองช่อง

     " โลกกำลังมีภัยเข้าตู้นอนไครโอนิกส์ หลับจนถึง 3 ตา " สิ้นเสียงอ่านของซากุระ ก็เกิดไอเย็นแผ่มากระทบตัวก่อนจะสังเกตว่ามีไอเย็นที่ลอดผ่านออกมาจากห้องของหนึ่ง บานประตูค่อยๆ มีเกร็ดน้ำแข็งเกาะจนไม่นานก็ขาวโพลนไปด้วยน้ำแข็ง

     " ค...ไคร...อ..โอนิกส์ แปลว่า..น..น้ำแข็งหรอ " สองที่ยังตื่นตะลึงไม่หายหันไปถามและหวังว่าจะมีใครสักคนที่ตอบได้

     " ไครโอนิกส์ เป็นกระบวนกา... / หยุด! ฉันโง่ เอาง่ายๆ -*- " สองเอ่ยขัดการเริ่มสาธยายความรู้ของซากุระไว้ก่อน

     " มันคือ การแช่แข็งมนุษย์ในอุณหภูมิต่ำมาก เพื่อนเก็บรักษาสภาพร่างกายเอาไว้ รอวันจะถูกปลุกให้ตื่นด้วยเทคโนโลยีในอนาคต ถ้านึกไม่ออกอีกก็เหมือนในหนังที่กัปตันอเมริกาถูกปลุกออกมาจากน้ำแข็งนั้นแหละ " ซากุระพูดจบ สามก็รีบดันประตูเข้าไปด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ไม่ไหวจนคนอื่นต้องช่วยกันดันอีกแรง

     ภาพภายในห้อง ที่ถูกปกคลุกไปด้วยน้ำก็ปรากฏแก่สายตาของทั้งสามคน พร้อมกับร่างหนึ่งที่ยืนแข็งเป็นไอติมในช่องฟิตอยู่ตรงกลางห้อง

     " ละลายเราต้องละลายออกมา " สองพูด พร้อมกับมองหาอะไรที่พอจะจุดไฟได้เอามาเผาละลายพี่สาวฝาแฝด ก่อนจะวิ่งไปเอาสเปรย์พร้อมกับไฟแช็คเข้ามาตั้งท่าจะเผา แต่ก็ต้องโดนคนอื่นๆ ห้ามเอาไว้ก่อน

     และแล้วหลังจากยืนคิดกันสักพักสามก็ตัดสินใจว่าจะนำร่างหนึ่งไปแช่น้ำอุ่นในอ่างเอาไว้ก่อน เผื่อว่าเกิดอะไรขึ้นจะได้ไม่ล้มลงไปแล้วเสียชีวิตจริงเหมือนที่เคยเห็นในการ์ตูน ก่อนจะตัดสินใจไปหาพี่อีกสองคนที่อยู่ในโรงรถ แต่ทั้งสองก็เป็นไอติมแช่แข็งแล้วเหมือนกัน และในระหว่างที่กำลังจะเดินกลับมาก็เกิดเสียงอะไรบางอย่างแตก ก่อนจะตามด้วยเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากทางห้องโถง

     ทั้งสามรีบวิ่งเพื่อไปดูคนอื่นๆ แต่ทว่ากลับพบแต่เพียงวอนยองที่หลบอยู่หลังโซฟาตัวยาวในท่าทางตื่นกลัว เมื่อพวกเธอเข้าไปถึงวอนยองจึงรีบกอดพวกเธอทันที

     " เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไร " ซากุระร้องถามวอนยอง

     " คนอื่นละ คนอื่นอยู่ไหนกัน " สามพยายามถามวอนยองที่ดูสติแตกในอ้อมกอดซากุระ ในขณะที่ตาคอยสอดส่องไปทั่วด้วยความเป็นห่วงคนที่หายไป

     " ม..เมื่อกี้ อยู่ๆ ก็มีตัวอะไรไม่รู้ กระโดดทะลุกระจกเข้ามาแล้ว....แล้ว... "

     " ใจเย็นๆ นะ พวกพี่อยู่นี่แล้วไม่เป็นไร " สามหน้าเครียดทันทีที่รู้ว่าต้องเกิดเรื่องแน่ๆ

     " แล้วมันก็พามิ้นไป พี่สี่กับยุจก็เลยรีบตามออกไป " วอนยองเล่าออกมาด้วยความยากลำบาก แม้จะตกใจอยู่แต่อีกใจก็อดเป็นห่วงเพื่อนเธอไม่ได้

     " กุระ อยู่ดูน้องนะ ปิดไฟ ปิดบ้านให้หมด แล้วปิดม่านอย่าให้ใครมองเข้ามาได้ ฉันจะไปตามคนอื่นๆ " สองบอกซากุระ หลังจากที่เธอเดินไปเอาดาบมาจากหุ่นโชว์ตัวหนึ่ง ส่วนสามก็เดินไปหยิบอะไรที่พอจะป้องกันตัวได้มาเหมือนกัน เห็นดังนั้นซากุระก็รีบร้องเรียกสองไว้พร้อมกับเดินเข้าไปใกล้

     " สองระวังตัวด้วยนะ ดูแลสามดีๆ แล้วพาน้องกลับมาให้ได้ " 

     " เชื่อใจสองได้เลย แล้วสองจะรีบกลับมานะ "

     " อืม "


     โบร๋วววววววววว.......แฮ่

     กรรรรร

     " ชู่ววว อย่าส่งเสียงนะ " สี่หันไปยกมือทำสัญญาณให้อีกคนเงียบไว้ มืออีกข้างก็คอยระวังให้อีกคน เพื่อดันตัวให้แนบชิดกับต้นไม้ใหญ่มากที่สุด

     หลังจากที่เธอเห็นเหมือนสัตว์ประหลาดคล้ายมนุษย์หมาป่าบุกเข้ามาในบ้านและลากมินจูออกไป ด้วยความไม่ทันคิดเธอจึงรีบตามออกมา จนตอนนี้ที่เธอกับมินจูพากันหลบเจ้าตัวที่ว่านั้น และมันคงจะได้กลิ่นพวกเธอจึงยังคงเดินไปมาอยู่รอบๆ ไม่ไกลจากพวกเธอ จากที่มองดูมันยังคงเดินอยู่ทางด้านซ้าย เธอจึงค่อยๆ ดันให้มินจูเดินถอยหลังไปทางขวาเพื่อหาหลีกหนีเจ้ามนุษย์หมาป่าที่เข้ามาใกล้

     " ค่อยๆ เบาๆ นะ " สี่เพียงกระซิบอีกคน หากสายตายังไม่ได้ละไปจากเจ้ามนุษย์หมาป่า สองมือที่จับกันเอาไว้แน่นพยายามเคลื่อนย้ายตัวเองให้เบาที่สุด

     แกร๊บ

     โบร๋วววว กรรรรรร

     " ชิบหาย...วิ่ง!! " สี่ดึงมือมินจูให้วิ่งตามตัวเองทันทีที่มนุษย์หมาเห็นพวกเธอแล้ว แต่ด้วยพละกำลัง ร่างกายหรืออะไรก็แล้วแต่ตอนนี้มันกำลังจี้หลังพวกเธอสองคนมาติดๆ และเมื่อคิดว่าคุณซวยที่สุดแล้ว มันก็มักจะมีเรื่องที่ซวยยิ่งกว่าปรากฏออกมา เช่นตอนนี้ที่มีมนุษย์หมาป่าอีกตัวมาดักอยู่หน้าพวกเธอและกำลังเล่นจ้องตากับเธออยู่

     สี่ดึงให้มินจูชินกับตัวเองมากที่สุด และพยายามใช้ตัวเองบังเอาไว้ให้มากที่สุดแม้ว่าตัวเธอก็ไม่ได้ตัวใหญ่ไปกว่ามินจูเลย พร้อมกับภาวนาให้พวกเธอสามารถรอดไปได้สักวิธี แต่อยู่ๆ ก็มีเสียงหอนดังขึ้นเรียกร้องความสนใจจากทั้งสองตัวนั้นไปจากพวกเธอ

     อ..โบร๋ววววววววววว โบร๋ววววววววว

     มนุษย์หมาป่าทั้งสองตัวที่ได้ยินเสียงก็ขานรับ ก่อนมันจะวิ่งออกไปตามเสียง สี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่สุดในชีวิต ด้วยคิดว่าพวกเธอต้องไม่รอดแน่ๆ พอคิดได้แบบนั้นก็รีบหันกลับมาหาอีกคน ที่บัดนี้มีน้ำตาไหลออกมาด้วยความกลัว เธอเข้าใจดีเพราะเธอเองก็กลัว แต่ด้วยความที่มีกันแค่นี้มันคงไม่เหมาะถ้าเธอจะร้องเหมือนกัน

     " อย่าร้องสิ ขี้แงเหรอเรา "

     " อึกๆ "

     " นี่ ไม่ร้องดิ เดี๋ยวไม่สวยนะ " สี่พยายามปลอบอีกคนไปด้วยขณะที่หาทางกลับบ้าน โดยที่ยังจับมืออีกคนเอาไว้แน่น

     " โอ๋ๆ ไม่เป็นไรแล้วนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว เธอจะไม่เป็นไรนะ " มินจูพยักหน้ารับกับคำพูดของอีกคน ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาและพยายามกันน้ำตาให้ได้

     " อืม "

     " เก่งๆ ต้องงี้ ค่อยกลับมาดูเหมือนคนที่ชอบฉอดพี่หน่อย " สิ้นเสียงแหย่ มินจูก็ปัดมืออีกข้างของคนพี่ที่ยื่นมายีผมเธอจนยุ่ง ก่อนเธอจะฟาดเจ้าพี่ตัวดีไปที

     แต่ระหว่างที่พี่สี่พยายามปลอบเธอแบบหยอกล้อ ก็มีกิ่งไม้ฟาดลงใกล้กับเธอ ทำให้เธอสังเกตเห็นว่าเจ้าต้นไม้นี้มันขยับได้พร้อมทั้งเหวี่ยงกิ่งไม้ไปมาเหมือนกับแซ่ และชั่งดูคล้ายกับต้นวิลโลว์ในเรื่องแฮรี่อีก

     " ก้มลง!! "

     " อัก "

     " มินจู " สี่ตะโกนร้องเรียกคนที่พึ่งโดนกิ่งไม้สะบัดใส่จนล้มลงไป ส่วนเธอที่คิดจะวิ่งไปช่วยก็ถูกเจ้ากิ่งนั้นสะบัดใส่อีกที จึงไม่มีโอกาสที่เธอจะเข้าใกล้มินจูได้เลยแม้ว่าเธอจะพอหลบเจ้ากิ่งไม้ที่ฟาดมาได้ก็ตาม

     กรี๊ดดดดดดดด

     มินจูถูกกิ่งไม้ดีดไปตรงลงในโพรงใกล้กับต้นไม้ สี่ที่เห็นแบบนั้นก็ยิ่งร้อนใจ จึงเสียสมาธิทำให้ถูกกิ่งไม้ตีเข้าให้ แถมยังเพิ่มระยะให้ห่างกับจุดที่มินจูตกลงไปอีก

     " ไอสี่แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ "

      สี่พูดกับตัวเองหลังจากที่นึกถึงวิธีพิเรนที่น่าจะช่วยให้เธอสามารถลงไปตามตัวมินจูที่ตกลงไปในโพรงได้ แน่นอนว่ามันเป็นความคิดจากที่เธอเคยดูหนังมา และกำลังจะเอามาใช้จริงๆ สี่วิ่งไปเกาะกับกิ่งไม้ยักษ์ที่ยังคงเหวี่ยงไปมาไม่หยุด พร้อมทั้งรอจังหวะที่มันเคลื่อนผ่านในจุดที่ใกล้กับโพรง สี่ก็ทำการปล่อยมือออก

     " อัก..ถ้ารอดไปได้ ฉันฆ่าแกแน่สอง " สี่นึกคาดโทษเจ้าพี่ฝาแฝดตัวดีที่ดันเลือกหัวข้ออะไรแบบนี้

     " มินจู ๆ ได้ยินพี่ไหม " สี่เดินเข้าไปในโพรงมืดที่เต็มไปด้วยใยแมงมุม สี่มองหาไม้ที่ตกแถวนั้นมาช่วยปัดหยากไย่อีกมือก็หยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไฟฉายเพื่อนำทาง ตัวโพรงเองก็ค่อยๆ กว้างขึ้นเมื่อเดินเข้ามา เธอนึกสบถในใจเป็นรอบที่ร้อยแล้วเพราะยิ่งลึกมาเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีเท่านั้น

     " มินจู ได้ยินแล้วตอบพี่ที ขอร้องล่ะ "

     " พี่สี่ ! มิ้นอยู่นี่ " มินจูที่ได้ยินเสียงเรียกคุ้นเคย ก็โผล่ออกมาจากหลังก้อนหินใหญ่ พร้อมเรียกกับอีกคน แต่ทว่าเธอก็ได้เห็นบางสิ่งที่ไล่ให้เธอเข้ามาในโพรงลึกแบบนี้อยู่ทางด้านหลังของคนเป็นพี่

     " พี่สี่ข้างหลัง!! "

     " เหี้ย!!!! เหี้ยๆๆ " สี่ฟาดเปรี้ยงเข้าที่ตัวเจ้าแมงมุมตัวยักษ์ที่กว่าหน้าเธออีก หลังจากที่ได้สินเสียงของอีกคนร้องเตือน

     " มินจูมาหาพี่ !! " สี่ร้องเรียกอีกคนหลังจากที่เธอพยายามปีนขึ้นไปยืนบนรากต้นไม้ใหญ่ และถ้าเธอสังเกตดีๆ ตอนนี้พวกเธอกำลังถูกล้อมรอบด้วยฝูงแมงมุงนับร้อยๆ ตัว และถ้ามันตัวเล็กเท่าแมงมุมบ้านเธอจะไม่ว่าเลย ถ้ามันไม่บังเอิญตัวใหญ่เท่าตู้เย็นไปสะเกือบหมด

     " เราจะทำยังไงกันดี " มินจูวิ่งเข้ามากอดอยู่กับแขนสี่

     " อย่าเข้ามานะโว้ยยยย " สี่ว่าพลางเหวี่ยงไม้ที่ถือมากันไม่ให้แมงมุมเข้ามาใกล้ ทั้งที่ในใจกลัวจนแทบสลบ ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงของอะไรบางอย่างที่พุ่งเข้ามาหาพวกเธอ มันเป็นรถจิ๊ปสีน้ำตาลเข้มที่มาพร้อมเสียงแตรดังฟังชัด และมีคนขับเป็นผู้หญิงผมยาวสีน้ำตาลหน้าเหมือนกระรอกในชุดเครื่องแบบสีขาวเหมือนกับทหารเรือ และมีแมวเกาะอยู่บนบ่าสองตัว

     บรื้น บรื้น บรื้นนนน

    ปรี๊นนนนนนนนนนนนนนนนนน

    " อย่ามัวยืนเฉยสิ ขึ้นรถเร็ว! "


     ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น ในช่วงเวลาที่สี่กับมินจูกำลังเผชิญหน้าอยู่กับมนุษย์หมาป่าทั้งสองตัว ยูจินที่วิ่งตามสี่มาที่หลังก็ยืนมองเหตุการณ์ตรงโดยที่ไม่รู้จะทำยังไงเพื่อช่วยทั้งสองคน

     ก่อนที่ทั้งสองคนจะแย่ไปกว่านี้ยูจินตัดสินใจหอนออกมา เพื่อเรียกร้องความสนใจของมนุษย์หมาป่าและดูเหมือนจะได้ผลดีเมื่อเห็นว่าทั้งสองตัวนั้นชะงักไปและเปลี่ยนเป้าหมายมาทางเธอแทน แน่นอนว่าตอนแรกคิดจะเรียกร้องความสนใจแค่นั้น เธอจึงไม่ได้คิดเผื่อว่าพวกมันจะวิ่งมาหาเธอแทนแบบนี้ ....

     ยูจินวิ่งสุดพลังไปพร้อมขายาวๆ จ้ำให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ แต่ถึงแบบนั้นในสถานที่นี้ก็ไม่ใช้สนามกีฬาหรือลู่วิ่งที่จะได้สะดวกสบาย แต่กลับเต็มไปด้วยสิ่งขีดขวางและยิ่งยากขึ้นเมื่อมันกลายเป็นตอนกลางคืนเมื่อไหร่ไม่รู้ ไม่ทันระวังตัวยูจินก็สะดุดรากไม้จนล้มลงไป จากที่พวกนั้นวิ่งใกล้เธอมาอยู่แล้วก็ยิ่งใกล้เธอเข้าไปอีก ยูจินจึงกัดฟันพาร่างตัวเองลุกวิ่งอีกครั้งหนึ่ง

     กรรรรรรร

     " โอ้ยยย "

     ยูจินถูกหนึ่งในสองตัวนั้นวิ่งมาทัน พร้อมกับวิ่งพุ่งเข้ามาชนเธอจนล้มลงไป มันเดินเข้ามาใกล้แสงจันทร์ส่องทำให้เธอสามารถเห็นใบหน้าของมนุษย์หมาป่าได้ชัดเจน มันมีหน้าตาชวนน่ากลัวพร้อมเขี้ยวแหลมคนที่ยื่นออกมา ร่างกายสูงใหญ่กว่าเธอเท่าหนึ่งที่ถูกปกคลุมด้วยขนหนาสีดำและมีกงเล็บที่พร้อมจะขย้ำทุกอย่างที่ขวางหน้า มันสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้เธอขึ้นเรื่อยๆ ไม่รีบร้อนดังรู้ว่าเธอยังไงก็คงหนีไม่รอดแน่ๆ และภาพสุดท้ายก่อนที่มันจะกระโจนเข้าหาตัวเธอนั้น

     กรรร....โฮกกกกกกกกกกก

     คว๊ากกกกกก คว๊ากกกก

     !!!!!!!!!!!!!!!!

     ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องดังพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าสัตว์แปลกตัวใหม่ที่เข้ามาขวางเธอกับมนุษย์หมาป่าได้ทันเวลาแบบเฉียดฉิวพอดี และยิ่งไปกว่านั้นยังมีพี่สองที่กำลังอยู่บนหลังเจ้าสัตว์ตัวนั้นด้วย

     " ไม่เป็นไรใช้ไหม? เจ็บตรงไหนรึเปล่า? เธอโอเคไหม ยูจินตอบพี่สิ " สามรีบถามพร้อมจับตัวอีกคนพลิกไปมาเพื่อดูว่าอีกคนได้รับบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า ก่อนจะดึกตัวอีกคนมากอดเมื่อเห็นว่าอีกคนนั้นปลอดภัยดี

    " พ...พี่ พี่แคนมันมีอีกตัว " แม้ว่ายูจินเองก็ดีใจที่ได้เห็นหน้ารุ่นพี่ แต่เมื่อเธอนึกได้ว่ามนุษย์หมาป่านั้นไม่ได้มีแค่ตัวเองจึงรีบบอกคนตรงหน้า

     " ถ้าเรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก ปุ๊กปิ๊กของพี่ไล่มันไปแล้วล่ะ เนาะปุ๊กปิ๊ก " สองพูดขึ้น และหันไปให้รางวัลปุ๊กปิ๊กด้วยตัวเฟอร์เร็ตตากแห้ง ที่สองแสนจะภูมิใจในตัวปุ๊กปิ๊ก ต่างจากยูจินที่มองมาอึ้งๆ พร้อมกับคำถามเต็มไปหมดที่ดังขึ้นในหัว

    " มันคือฮิปโปกริฟฟ์ เจ้าสองมันบอกมางี้นะ พี่ก็ไม่รู้ว่าสองมันไปได้มายังไงเหมือนกัน สามพูดออกมาเรียบๆ " ดังรู้ว่ายูจินต้องสงสัยแน่ๆ เพราะในตอนแรกที่วิ่งออกตามหาคนทั้งสาม อยู่ๆ สองก็วิ่งหายไปเมื่อบอกว่าเห็นอะไรบางอย่าง ไม่นานนักสองก็กลับมาพร้อมกับปุ๊กปิ๊กชื่อที่สองตั้งให้เอง มันมีลำตัว ขาหลังและหางเหมือนม้า แต่ขาหน้า หัว และมีปีกเหมือนกับนกอินทรีย์ยักษ์

     ยูจินพยักหน้าเข้าใจที่สามอธิบาย พวกเธอหันไปมองทั้งสองที่เล่นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยมันเป็นอิสระ สองเดินกลับมาเพื่อรวมกลุ่มและตามหามินจูกับสาม แต่ก็มีเสียงแตรดังขึ้น พร้อมเสียงเครื่องยนต์อันคุ้นเคย ทั้งสามคนหันไปมองก็พบกับรถจิ๊ปสีน้ำตาลเข้ม

     ปรี๊นนนนนนนนนนนนน


     และบัดนี้พวกเธอทั้งห้าก็อัดกันอยู่ในรถคันที่ว่านี้แล้ว

     " ยิมดีตอนรับพวกเธอทั้งหมดเข้าสู่เกม Phoenix เกมผจญภัยอันหน้าตื่นเต้น บอกไม่ถูกเลยว่าดีใจแค่ไหนที่ได้พบพวกเธอทุกคน และนานแค่ไหนกันนะ ที่มีคนเลือกหัวข้อนี้ "

     " ไม่ค่อยมีใครเลือกหัวข้อนี้เหรอคะ "

     " ก็ไม่เชิงหรอก "

     " แล้วคุณเป็นใครคะ "

     " ซันนี่ ลีซันนี่ เป็นเหมือนคนที่จะดูแลพวกเธอตลอดการผจญภัยในครั้งนี้ และฉันเฝ้ารอการเดินอันหน้าตื่นตาตื่นใจจากพวกเธอ อย่างที่รู้กันเกมนี้ไม่เหมาะกับพวกใจเสาะ ขี้ขลาดและเห็นแก่ตัวเมื่อเริ่มเกมแล้วจะไม่สามารถหยุดได้ ทางเดียวที่จะออกจากที่นี่มีแต่ต้องชนะเกมเท่านั้น เพียงคนใดคนหนึ่งที่สามารถเข้าเส้นชัยได้จะถือว่าเกมสิ้นสุดลง และนี้เป็นรางวัลสำหรับการผ่านภารกิจแรก " ซันนี่ส่งหลอดแก้วที่มีน้ำสีชมพูใส่บรรจุอยู่ข้างใน ขนาดเท่ากับขวดน้ำอันเล็กส่งให้กับพวกเธอ จำนวนหนึ่งอัน หากมองดูจะพบว่ามีกุญแจอยู่ด้านในหลอดด้วย

      " มันคืออะไร "

     " มันคือของรางวัลสำหรับการเดินทาง พวกเธอต้องรวบรวมให้ครบทั้งสี่อัน และสำหรับการตามหาพวกเธอจะสามารถรับรู้ได้เองว่าควรหาพวกมันได้ที่ด่านไหน ตอนนี้ก็มีแล้วหนึ่งยังคงต้องหาอีกสาม ฟังดูน่าสนุกใช่ไหมละ ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งเลยนะ ที่พวกเธอจะได้พบเจอกับประสบการณ์ที่หาได้ยากแบบนี้... เอาล่ะด้วยความช่วยเหลือจากเหล่าสหาย พวกคุณควรใช้ความสามารถที่ตัวเองมีทุกอย่างเพื่อภารกิจต่างๆ เพื่อพิชิตเกมนี้ และฉันมั่นใจว่าพวกเธอพร้อมแล้ว ชะตากรรมที่กำหนดได้เป็นของพวกเธอเองแล้ว " สิ้นเสียงของคนตัวเล็กน่ารัก พวกเธอก็ถูกดีดออกจากตัวรถลงไปกองอยู่กับพื้นหน้าบ้านพวกเธอเอง

     " โชคดีนะเด็กๆ แล้วเราค่อยเจอกันในครั้งถัดไป "



     " เข้าบ้านกันเถอะ " สองเดินนำทุกคนเข้าไปในบ้าน แต่สี่กับยูจินที่เดินอยู่เกือบสุดท้ายก็สังเกตว่ามินจูนั้นไม่ได้เดินตามมา แถมยังดูเงียบมาตั้งในรถก่อนหน้านี้แล้ว

     " พี่จัดการเอง " สี่จับแขนยูจินที่ตั้งท่าจะเดินไปหาเพื่อน สี่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ามินจูแล้วจับมืออีกคนให้เดินตามกัน

     " เราคุยกันก่อนไหม... มีอะไรบอกพี่ได้นะคะ " สี่มองคนน้องที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ มือของเธอยกขึ้นมาลูบปลอบคนน้อง เพื่อต้องการให้รู้ว่ายังไงก็จะมีเขาอยู่ข้างๆ

     " ฉัน... ฉันไม่อยากเล่นแล้ว มันเป็นเพราะฉัน ฉันทำให้เราทุกคนต้องมาติดอยู่ที่อันตรายแบบนี้ ท..ถ้าฉันไม่ไปเอาเกมนั้นมา เราก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้ และไหน ไหน..น อึก " มินจูก้มหน้าซบลงกับมือตัวเอง ความพยายามที่จะกักเก็บความรู้สึกอัดอั้นภายในใจได้พรั่งพรูออกมา พร้อมกับน้ำตา

     " มิ้น "

     " ฉ...ฉันกลัว ถ้าคนที่โดนลากไปเมื่อกี้ไม่ใช้ฉัน ล..แล้วต้องเป็นอะไรไป ฉ...ฉัน " สี่ไม่รอฟังให้จบประโยคก็ดึงมินจูเข้ามากอด

     " ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร.... มินจู ฟังพี่นะคะ มันไม่ใช่ความผิดของเราเลย แต่ถ้าจะโทษก็ต้องโทษพี่ด้วยเพราะพี่เต็มใจไปเอาเกมกับเรา อย่าพึ่งเถียง... " สี่ห้ามอีกคนไว้เมื่อเห็นทีท่าจะแย้งเธอ

     " เค ฟังนะ มันไม่ใช่แค่เธอคนเดียวหรอกนะ ทุกคนเองก็กลัวและกังวล แล้วพวกเขาก็อยากกำจัดความรู้สึกนี้ออกไป แต่พี่ก็มั่นใจว่าไม่มีใครโทษเธอ เพราะงั้นไง...แทนที่จะโทษตัวเอง พวกเราน่าจะพยายามกันให้เต็มที่ มันก็แค่เกมนะ เราทุกคนจะปลอดภัยจะต้องไม่มีใครต้องเป็นอะไรนะ พวกเราทุกคนจะชนะเกมนี้และก็จะกลับบ้านพร้อมกันทุกคน เชื่อพี่นะคะ มันจะไม่เป็นไร "

     " แต่ว่า "

     " เชื่อใจพี่นะคะ ไม่ต้องกลัวนะ เราจะผ่านมันไปด้วยกัน พี่สัญญา " สี่ยกมือขึ้นมาให้อีกคนเกี่ยวก้อย มินจูมองสบตากับเขา สายตากลมสวยแสดงความหวาดหวั่นถ่ายทอดออกมาให้เห็นแต่ก็ยังยอมยกนิ้วขึ้นมาเกี่ยวก้อยกับเธอ เห็นดังนั้นเขาจึงเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา ผ้าเช็ดหน้าถูกยื่นซับน้ำตาให้คนตรงหน้า

     " ไหนมาดูสิ อู้ววว..ร้องไห้จนตาบวมไม่หมดแล้วเนี่ย หมดกันความสวยของหลีดคณะ โอ้ยย " มือสวยฟาดเข้าที่ต้นแขนคนเป็นพี่ หลังสี่แกล้งแหย่เมื่อเห็นว่าอีกคนเริ่มรู้สึกดีขึ้นแล้ว

     " ยังสวยเถอะ "

     " จริงหรอ ไม่เห็นเหมือนยัยเด็กแสบที่เมาแล้วมาจูบพี่เลย " มินจูหน้าแดงทันทีเมื่อสี่พูดจบ ภาพวันที่เธอกับวอนยองตามไปปาร์ตี้ด้วยกับสายรหัสพี่สองจนเมายกแก๊ง และด้วยนิสัยเสียของเธอที่พอเมามากๆ ก็ชอบลวนลามคนอื่นและนั้นแหละ เธอเลยเผลอไปจูบกับพี่สี่ก่อนภาพทุกอย่างจะตัดไป แล้วก็เป็นวันเดียวกับที่พวกเธอได้ไปนอนบ้านพี่สองนั้นแหละ

     " นี่!! อย่ามาล้อนะ ตอนนั้นเมาไม่นับ ติดใจรึไง....แต่เสียใจนะคิวยาว "

     " พี่ไม่ต่อคิวหรอก เสียเวลา " สี่ยักคิ้วกวนๆ ส่งให้อีกคน

     " เพราะเอาเวลาไปจีบคนนูนคนนี้ในคณะฉันทั่วไปหมดแล้ว " มินจูว่า

     " มั่วละ "

     " ลือกันทั่วว่าพี่สี่สาวเยอะ "

     " ไม่จริงเถอะ เขามาติดพี่เองไม่ก็เพื่อนพี่ให้ท้าพนันต่างหาก...ว่าพี่สาวเยอะตัวเองก็ใช่ย่อยนะ "

     " ไหนว่าเสียเวลาแล้วรู้ได้ไง ฮั่นแน่ๆ ..แอบสนใจกันนิ " ได้ทีมินจูก็แกล้งหยอกอีกคนบ้างและหัวเราะออกมาที่เห็นว่าตัวเองแกล้งอีกคนได้

     " มั่วละ แต่เอ๋..เมื่อกี้ใครร้องไห้วะ ไหงเป็นงี้เฉย " สี่เกาหัวงงๆ แต่ก็ยิ้มออกมาที่เห็นว่าอีกคนยิ้มได้แล้ว

     " เข้าบ้านกันเถอะ ทุกคนเป็นห่วงแล้ว " สี่ชวนมินจูเข้าบ้านเมื่อแน่ใจแล้วว่าอีกคนกลับมาปกติดีแล้ว

     " ค่ะ "


     " ทุกคนฉันขอโทษนะ ที่ทำให้เราต้องเป็นแบบนี้ " มินจูพูดออกมาด้วยความรู้สึกผิด หลังจากที่พวกเธอกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง พร้อมบอกเล่าเรื่องราวที่ได้เจอมา

     " ขอโทษทำไม แกไม่ได้ผิดซะหน่อย พวกเราเองก็เต็มใจเล่นด้วยกันทั้งหมด ไม่มีใครคิดหรอกว่ามันจะเป็นเกมแบบนี้ อย่าคิดมากสิ " วอนยองที่เดินมานั่งอยู่ข้างกันดึงอีกให้หันมามองหน้าตัวเอง

     " แต่ว่า "

     " ไม่แต่ แกไม่โทษตัวเองสิ พวกเราเป็นห่วงนะ " ยูจินลูบผมปลอบเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้เริ่มกลายสภาพเป็นเด็กขี้แงอีกครั้ง

     " .........."

.     " ความจริงได้เล่นอะไรแบบนี้ก็สนุกดีนะ น้องมิ้นอย่าคิดมากเลยนะ " ซากุระว่า พร้อมสะกิดให้สองช่วยพูดอีกแรง

     " ใช้ๆ คิดดูนะ เราจะหาประสบการณ์แบบนี้ได้จากที่ไหน ในโลกปกติพี่ไม่มีทางหาฮิปโปกริฟฟ์มาเป็นเพื่อนได้แน่ๆ "

     " จริง!! ได้เจอมนุษย์หมาป่าชัดระดับ4kอีกด้วยนะ ไม่สิ4DX สิ โรงหนังดีที่สุดในโลกก็ให้ไม่ได้ "

     " มันไม่เว่อร์ไปเหรอวะ " สองกระซิบกับยูจิน

     " ไม่รู้พี่ พูดไปก่อน " ยูจินว่าพร้อมรีบเสริมคำพูดตัวเองต่อและรวมอีกสารพัดที่ทุกคนช่วยกันพูดให้อีกคนรู้สึกดี



จบไปแล้วกับตอนนี้ ขอบคุณทุกคนที่ยังอ่านอยู่นะคะ /กราบ

Merry christmas ค่ะ
SHARE
Written in this book
RANDOM
FanFiction
Writer
JZ
ETC.

Comments