[Fic] RANDOM (4)


    หลังจากที่ทุกคนได้ทำอะไรเรียบร้อย มินกยองก็หาทางติดต่อกับเยบินจนได้ และได้ความว่ายังไม่สามารถกลับมาได้เพราะทางกลับบ้านนั้นดินถล่มไปหมดแล้วแต่จะพยายามหาทางกลับมาหาทุกคนให้เร็วที่สุด

     ในช่วงบ่ายวันนั้นเอง ทุกคนก็มารวมตัวกันที่ห้องโถงอีกครั้งตามคำชวนของมินจูกับสี่ที่บอกว่ามีเกมมาให้ทุกคนเล่นกัน จะมีก็แต่หนึ่งที่ขอตัวไปพักผ่อนก่อน ส่วนมินกยองกับอึนซอเองก็ขอตัวไปสำรวจตัวบ้านก่อนว่ามีอะไรเสียหายจากพายุเมื่อคืนรึเปล่า บวกกับที่เด็กทั้งสามมาบอกว่าเจอค้างคาว พวกเธอจึงอยากตรวจดูในแน่ใจอีกครั้ง

     " ฉันกับมินจูเจอเกมน่าสนใจแหละ มาเล่นด้วยกันดีกว่านะ " สี่ในโหมดดิ๊ด๊าพูดหว่านล้อมให้ทุกคนคล้อยตาม หลังจากเรียกให้ทุกคนมารวมตัวกันแล้ว

     " เกมทอยลูกเต๋าเนี่ยนะ? " สองพูดพร้อมกับจับเกมพลิกไปมาเพื่อสำรวจ แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรพิเศษเลย

     " ก็ใช่ไง แถมยังเป็นต้นเหตุของเสียงที่พวกมินจูได้ยินเมื่อคืน แล้วมันก็จากเกมนี้แหละ " ว่าแล้วสี่ก็จัดการมัดมือชกทุกคนให้เล่นด้วยกัน

     " เกม Phoenix เกมสำหรับคนที่คิดทิ้งโลกไว้เบื้องหลังตัวเขา เกมนี้ไม่เหมาะกับคนใจเสาะ เมื่อคุณเริ่มเล่นแล้วคุณจะหันหลังกลับไม่ได้ กดทอยเต๋าแล้วหมากจะสลับกันเดิน ใครถึงเส้นชัยก่อนเป็นผู้ชนะ " ซากุระยืดตัวไปอ่านคำอธิบาย แต่แล้วความแปลกใจก็เกิดขึ้นอีก เมื่อสามเปิดกล่องเพื่อหยิบหมากออกมาแต่พวกมันกลับเด้งออกจากมือไปยังจุดเริ่มต้นเอง

     " แปลกแหะ " สามพูดพร้อมกับลองขยับตัวหมากที่ติดแน่นอยู่บนกระดาน

     " คงมีแม่เหล็กหรือะไรฝั่งอยู่แหละมั้ง แถมมีหมากเจ็ดตัวพอดีเลยด้วย " ยูจินพูดแม้จะแปลกใจอยู่บ้างก็ตาม

     " แล้วมันเล่นไงเนี่ย " สองหันไปหาซากุระเผื่อว่าจะมีอะไรที่เขียนเพิ่มเติมต่ออีก

     " มันว่าให้กดเลือกหัวข้อที่เราอยากเล่น จากนั้นก็หมุนกุญแจไขลานแล้วกดทอยเต๋า และเตรียมตัวรับการผจญภัยครั้งใหม่ "

     " แค่นี้เหรอ? " สองถามให้แน่ใจอีกครั้งแต่ก็ยังได้รับการยืนยันเช่นเดิม สองจึงจัดการกดเลือกหัวข้อตามใจฉัน ก่อนก็กดทอยเต๋าทันที

     ' 9 '

     เลขจากการทอยเต๋าปรากฏขึ้น และเหมือนว่าตัวหมากเองก็สามารถรับรู้ได้เช่นกันมันจึงค่อยๆ เคลื่อนที่ด้วยตัวเองไปยังจุดหมาย

     ' ติ้ง '

     เสียงของการ์ดที่เด้งออกมาจากตัวเกม ที่ดูแล้วไม่น่าจะเด้งอกมาได้ ซากุระหยิบมันขึ้นมาอ่านเสียงดังพอที่จะทำให้ทุกคนได้ยิน

     " เจอฝนดาวตก จงหาทางหลบหลีก? " ซากุระที่อ่านจบก็เพ่งมองอีกครั้งว่าตัวเองอ่านอะไรผิดไปรึเปล่า หลบหลีกเนี่ยนะ ?!

     " หมายความว่าไง หลบหลีกฝนดาวตก เราต้องหลบยังไง " สองถามขึ้นมาหลังจากที่ฟังจบ โอเคตอนนี้ซากุระเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหมายความยังไง

    " ไม่รู้สิ มันเขียนแค่ว่าหลบหลีก "

     ฟุบ !!

     ดวงตาคู่สวยของซากุระเบิกกว้างทันที ที่มีอะไรบางอย่างพุ่งลงมาใส่การ์ดที่อยู่บนมือจนเกิดรู และหากมองทะลุรูลงไปแล้วก็จะเห็นว่าไม่ใช้แค่กระดาษ แต่พื้นห้องเองก็เป็นรูไม่ต่างกัน

    What!! 

     เสียงอุทานดังขึ้นภายในใจของวอนยอง ก่อนที่ทีวีที่เปิดอยู่จะค่อยๆ ซ่าเหมือนทีวีเสีย แต่มันไม่ใช้แค่นั้นเมื่อตัวบ้านเองค่อยๆ สั่นเล็กๆ จนไปถึงสั่นอย่างรุนแรงก่อนจะ


ฟุบ!! .... เพล้ง!!!! ฟุบ!


โครม!!


     " สะเก็ดดาวตก เราต้องหลบหลีก !!!! " สองตะโกนออกมา เรียกสติของทุกคนให้กลับเข้าร่างเมื่อมีสะเก็ดที่ สอง สาม ตกลงมาแล้วไปโดนสิ่งของพังทลาย ต่างคนต่างรีบวิ่งหาที่หลบภายในห้อง

     " กุระมาหลบตรงนี้ " สองที่เห็นคนตัวเล็กวิ่งวุ่นจนทำอะไรไม่ถูก จึงวิ่งเข้าไปฉุดแขนให้มาหลบด้วยกันใต้ที่ผิงไฟ พร้อมกับดึงเข้ามาในอ้อมกอดแน่น ก่อนจะตะโกนออกไปให้คนอื่นมาหลบด้วยกัน

     " เร็วๆๆ เข้ามานี่ เร็ว เข้ามาๆๆ "

     เป็นสามกับสี่ที่ได้ยินก็ดึงเอาวอนยองเข้ามาด้วย กลายเป็นว่าทั้งห้าคนได้อัดเป็นปลากระป๋องในเตาผิงเรียบร้อย

     " ยูจิน " สามตะโกนเรียกก่อนจะรีบวิ่งออกมาดึงเจ้าโกลเด้นตื่นตูมอย่างยูจินให้หลบสะเก็ดดาวตกนี่ และพากันไปมุดอยู่ใต้โต๊ะเล็กตรงมุมห้อง หลังจากที่เห็นว่าภายในเตาผิงคงมีพื้นที่ไม่เพียงพอ จะเหลือก็แต่มินจูที่ยังคงวิ่งวุ่นหาที่หลบไม่ได้ก่อนจะสะดุดขาตัวเองล้มลงท่ามกลางสายตาของทุกคน

     มินจูที่หลับตาแน่นด้วยความกลัวได้เพียงภาวนาในใจให้สะเก็ดดาวหยุดตกสักที แต่แล้วอยู่ตัวมินจูเองก็เหมือนจะลอยขึ้นมาเอง เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตอนนี้เธอกำลังถูกแฝดคนเล็กอุ้มอยู่ สี่วิ่งพาคนในอ้อมกอดหลบหลีกสะเก็ดดาว

     " พี่สี่ระวัง " เสียงมินจูดังเข้ามาในโซนประสาท ทำให้สี่ตกใจ ก่อนจะเทคตัวพุงออกไปยังอีกห้องหนึ่งโดยที่ยังไม่ยอมปล่อยคนในอ้อมกอด

     " ห...ห....หยุดแล้ว มันหยุดแล้ว "


     เฟี้ยวววว ............................. โครม !!!


     หลังจากลูกสุดท้ายที่หล่นลงมานั้นทุกคนก็รออีกสักหน่อยก่อนจะค่อยๆ ออกมาจากที่ซ่อน มองสิ่งที่พวกเขาทั้งหมดกำลังเผชิญและมันยากเกินกว่าจะเข้าใจ เมื่อมีสะเก็ดดาวตกลูกใหญ่ค้างติดอยู่บนพื้นกลางห้อง



     " พวกนั้นเล่นอะไรเสียงดังจริงๆ " มินกยองพูดพร้อมกับหยิบอุปกรณ์ซ่อมรถไปให้กับอึนซอที่รอจะเปลี่ยนยางล้อรถ หลังจากสังเกตว่ามันแบนหลังจากที่พวกเธอเอาไปขับหาสัญญาณตอนเช้ากันมา

     " เอาน่า เด็กๆ ก็แบบนี้แหละ วัยกำลังกรุบกริบ " อึนซอเงยหน้าขึ้นมาพูดหลังจากรับอุปกรณ์มาแล้ว

     " ฟังเพลงกันมะ ฉันเอาลำโพงมาด้วย " มินกยองเอ่ยเสนอ เพราะที่อยู่นี่รู้สึกว่าจะเงียบเกินไป

     " เปิดเลยๆ เอาแบบอยู่ในคอนเลยนะ " อึนซอที่ได้ฟังแบบนั้นก็สนับสนุนทันที





     เลิก !!

     " ฉันว่าเราเลิกเล่นเกมนี้กันเถอะ " มินจูที่เอ่ยออกมาหลังจากที่ทุกคนออกมายืนรวมกันตรงกลางห้อง และหากมองไปดีๆ แล้วก็จะเห็นว่าเพดานเกิดรูมากมายที่เกิดจากเหตุการณเมื่อกี้นี้ ส่วนพื้นห้องคงไม่ต้องพูดถึง มันเละยิ่งกว่าเละอีก

     " แต่แปลกนะ มันถล่มเฉพาะห้องโถงนี้เท่านั้น " สี่แสดงความเห็นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่เธอเข้าไปช่วยมินจูแล้วเทคตัวไปห้องข้างๆ แต่แทนที่จะมีอะไรเกิดขึ้น ก็กลับไม่มีเหมือนทั้งสองห้องไม่ใช้ที่เดียวกัน

     " ดูนั้นสิ " ยูจินชี้ออกไปยังรูโหว่ขนาดใหญ่ข้างบน ก็เจอว่ามันถูกทะลุจนเห็น ป่ายุคดึกดำบรรพ์ตั้งอยู่นอกบ้าน ต้นไม้ลำต้นหนาเท่าบ้านสูงลิ่วจนมองไม่เห็นยอด ลำแสงเป็นจุดๆ ตกกระทบต้นเฟิร์นยักษ์ที่แผ่ขยายเหมือนพัดสีเขียวเหนือขอนไม้ตะไคร่ขี้น ป่าดูเหมือนฉากในหนังสักเรื่อง นิ่งสงบและดูเหมือนของปลอมด้วยซ้ำ

     " เราอยู่ที่ไหน " สองอ้าปากค้าง

     สามเปิดหน้าต่าง เสียงต่างๆ ก็ลอยเข้ามา ทั้งเสียงอีกา เสียงนก รวมถึงเสียงกรอบแกรบในอากาศ สายลมได้พัดเอากลิ่นดิน กลิ่นสนและกลิ่นหอมหวานของดอกไม้เข้ามาด้วย

     " ที่นี่จูแรสซิกพาร์กเหรอ " ซากุระถาม

    " แล้วจูแรสซิกมีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ " สี่ว่าแล้วชี้ไปที่ต้นไม้สูงเสียดเมฆไกลลิบต้นหนึ่ง แมลงปอตัวมหึมาปีกกว้างเหมือนแร้งบินวนอยู่รอบๆ ลำตัวของมันมีสีเขียวหม่น ปีกใสเป็นร่างแห ตาสีม่วงโตเท่าจาน ตัวใหญ่เบ้อเริ่มจนทุกคนสามารถเห็นส่วนประกอบปากอันซับซ้อนของมันกระตุก

     " บอกทีว่ามันกินพืช " สองพูดจบ สามที่อยู่ใกล้หน้าต่างที่สุดก็รีบปิดทันที พร้อมทั้งรูดม่าน

     " เราอยู่ที่ไหน ฉันไม่เคยรู้เลยว่าจะมีแมลงปอตัวใหญ่ขนาดนั้น พี่สองพี่ทำไรไป " ยูจินถาม

     " เปล่า!! ก..ก็แค่กดเลือกหัวข้อ แล้ว...แล้วกดทอยเต๋าแค่นั้นเอง " สองพยายามอธิบาย หลังจากที่ทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่เธอเหมือนเธอไปโกงภาษีประชาชนซะอย่างนั้น


     พระเจ้าบอกทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น !!!!!!!


     " ฝัน ฉันต้องฝันไปแน่ๆ "

     เพี๊ยะ !

     " โอ๊ยยย อิวอน แกตบฉันทำไม " มินจูหันไปจิกตาใส่เพื่อนของเธอ ที่อยู่ๆก็ตบลงมาที่ต้นแขนเธอ

     " ก็พิสูจน์ไง ว่าแกฝันจริงรึเปล่า " วอนยองหันไปมองหน้าเพื่อน แต่นั้นแหละ เล่นจริง เจ็บจริง ขนาดนี้ไม่มีทางเป็นฝันแน่นอน

     เป็นอีกครั้งที่ทุกคนกลับมานั่งรวมตัวกันในห้องโถง ทั้งหมดได้แต่นั่งมองกันเงียบๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ก่อนจะเป็นสามที่หยิบคำอธิบายเกมขึ้นมาอ่าน

     " เมื่อคุณเริ่มเล่นแล้วคุณจะหันหลังกลับไม่ได้ จนกว่าจะถึงเส้นชัย และทุกอย่างจะกลับเป็นเหมือนเดิม หากผู้เล่นต้องการจะเริ่มใหม่ จะต้องเล่นจนกว่าเกมสิ้นสุด เล่นบ่อยๆ เพื่อการผจญภัยที่หลากหลาย " สามลองพลิกเกมกระดานเพื่อหาอะไรที่พอจะเป็นประโยชน์กับพวกเขามากกว่านี้

     " หมายความว่าเราติดอยู่ในเกมแล้วเราต้องเล่นต่อให้จบ เพื่อจะออกจากที่นี่? " ซากุระถามย้ำ

     " สอง แกเลือกหัวข้อไรไปเนี่ย "

     " หนังอะ มูฟวี่ ภาพยนตร์ " สองตอบทั้งที่ยังตื่นตระหนกอยู่

    " ไม่เอาแล้ว ฉันไม่อยากเล่นแล้ว " วอนยองโวยวายออกมาทันทีเมื่อรู้ว่าต้องเล่นเกมต่อไป

     " แต่ถ้าเราไม่เล่น เราก็กลับบ้านไม่ได้ แกคงไม่อยากอยู่ในที่แบบนี้ใช้ไหม " ยูจินพูดหลังจากดึงอีกคนให้ลงมานั่งข้างๆ กัน

     " ฉันว่าเราไปปรึกษาหนึ่งดีไหม " สามเสนอความเห็นหลังจากที่เงียบมานาน และคิดว่าหนึ่งน่าจะหาทางช่วยได้



 
SHARE
Written in this book
RANDOM
FanFiction
Writer
JZ
ETC.

Comments