ฤดูหนาวฉันมีเธอ
เด็กสาวใช้มือเปล่าของเธอช้อนหิมะสีขาวโพลนมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ ไว้ในมือ เธอจะไม่รู้สึกถึงความเย็นของหิมะจะกัดผิวหนังของเธอจนแสบ เพราะเธอไม่รู้สึกถึงอะไรเลยต่างหากหนึ่ง

ห่างไกลออกไปเท่าไรเธอจำไม่ได้กำลังมีเสียงประสานขับร้องเพลงแห่งฤดูกาลเหมันต์ที่เธอคิดถึงดังแว่วมาจากหมู่บ้านอันห่างไกล เธอปาดน้ำตาอันเจ็บปวด

เธอไม่ใส่ถุงมือหรอ

เด็กหนุ่มเอ่ยถาม เธอไม่รู้เลยว่าเด็กหนุ่มคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน

ไม่รู้ว่าจะใส่ไปทำไมกัน

มันหนาวกัดผิวนะ

หรอ

เธอไม่รู้สึกถึงสิ่งที่เตือนจริงๆ

แล้วเธอมานั่งทำอะไรตรงนี้ละ

แล้วนายละเข้ามาในบ้านของฉันได้อย่างไรกัน

ฉันไม่เรียกที่นี่ว่าบ้านด้วยซ้ำ มันร้างมากนะ

มันเงียบเหงาจริงๆ นะ

ฉันผ่านมาที่นี่ครั้งแรก มันห่างไกลจากหมู่บ้านที่ฉันอาศัยอยู่มาก ทำไมเธอถึงไม่อยู่ที่นั่นละ หมู่บ้านตรงนั้นน่ะ

พวกเขาไม่ต้อนรับฉันหรอก

ทำไมละ

ฉันต้องคำสาป อยู่ห่างไกลจากพวกเขา และเธอ มันจะปลอดภัยกว่า

อย่างไรกัน

เธอเดินไปที่ต้นสนล้านเตียน แล้วใช้ฝ่ามือสัมผัสกับผิวไม้กร้านๆ เกิดเป็นผิวธารน้ำแข็งลามเลียไปตามต้นสน

จับมือฉันสิ เธอจะได้รับรู้ถึงความอบอุ่นที่ฉันจะมอบให้

เด็กหนุ่มกล่าว

มันจะดีหรอ ฉันกลัวทำนายกลายเป็นน้ำแข็งเอาได้นะ

เขายื่นมือให้เธอทั้งสองข้าง รอคอยมือของเธอที่จะถูกวางลง

เธอลังเลเพราะไม่อยากทำให้เขาต้องบาดเจ็บ เขามั่นใจเหลือเกินว่าจะมอบความอบอุ่นให้กับเธอได้

เธอจึงวางมือลงบนมือของเขาที่ไม่ได้จะชักกลับด้วยความกลัว หากแน่วแน่เหลือเกิน และมือของเขาก็ไม่ได้กลายเป็นผลึกน้ำแข็ง

ทว่า เธอไม่เคยได้สัมผัสถึงความอบอุ่นแบบนี้มานานเท่าไรแล้วนะ ก่อนตะวันคิมหันต์จะมาเยือนในเช้าวันรุ่งขึ้น

คนในหมู่บ้านอันห่างไกลจะได้จำจดว่าโลกใบนี้ยังมีฤดูคิมหันต์อันสดใส เช่นเดียวกันกับฤดูเหมันต์อันสงบ

SHARE
Writer
iamtasmanian
Storyteller
เรื่องสั้นจากความรู้สึก

Comments