ขอให้ฉันได้โอบกอดคุณจากที่แสนไกล
“คุณกำลังวิเคราะห์ชีวิตผมหรอ” เขาหันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงและท่าทีติดตลก กึ่งเล่นกึ่งจริงจัง
“เปล่า เราชอบคุยกับคน ก็เลยเป็นงี้แหละ” ประโยคนี้ก็ไม่ได้เท็จเสียทีเดียว แต่แท้จริงแล้วฉันชอบคุยแค่กับคนที่ฉันสนใจเท่านั้นแหละ

และที่ชอบยิ่งกว่านั้น
คือ การได้เฝ้ามองแววตาที่ไม่เหมือนคนอื่นของคุณ

เอาเข้าจริง ฉันจำแววตาของคุณในวันแรกที่เราเจอกันไม่ได้ด้วยซ้ำ
อาจเพราะไม่ได้มีเวลา หรือเพราะตอนนั้นไม่ได้ใส่ใจจำ
และนี่คงเป็นหนึ่งในข้อผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตฉันแล้วล่ะ

เราเริ่มจากการเป็นคนห่างไกล
เป็นความสัมพันธ์ที่ดูธรรมดา
เราก็แค่มีผลประโยชน์ที่ต้องร่วมกันไล่ล่า
เป็นความสัมพันธ์ที่ดู ‘ชั่วครู่ชั่วคราว’
และไม่ได้มาพร้อมกับความสุขใจสักเท่าไร

ใครบางคนเคยกล่าวไว้
คุณเป็นคนประเภท love-hate guy
ถ้าไม่รักไปเลยก็จะเกลียดไปเลย
ซึ่งดูเหมือนว่าคนรอบข้างฉันแทบทุกคนรู้สึกอย่างหลัง

ด้วยบุคลิกที่แปลกประหลาดของคุณ
และท่าทีไม่แยแสสิ่งใดในโลกเท่าไรนัก
ผู้คนที่แวะเวียนมาหาคุณก็ได้แต่เดินจาก
เพราะเห็นกุญแจที่ลงกลอนไว้เป็นอย่างดี

ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่เคยคาดหวังจะได้เข้าไป
เกือบเดินหนีไปเพราะไม่มีลูกกุญแจแล้วล่ะ
แต่อะไรไม่รู้บอกฉันให้ลองเคาะประตู

ผลลัพธ์เกินความคาดหมาย คุณแง้มประตูมาคุยกับฉันเป็นครั้งคราว
บางครั้งบทสนทนาก็สั้น บางครั้งก็ยืดยาว
คุณยอมคุยกับฉันในวันที่ไม่มีความจำเป็นต้องคุย
ฉันที่เคยคิดว่าคุณเย็นชาเริ่มสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของคุณทีละนิด

ถึงกระนั้น,
เท่าที่จำได้ ฉันเห็นความเศร้ายืนรอคุณหน้าประตูอยู่เสมอ
อาจกล่าวว่าเป็น ‘ผู้ให้กำเนิด’ ของคุณก็เป็นได้
และเพราะอย่างนั้น ในช่วงเวลาหนึ่งเราก็มักจะลืมการมีอยู่ของเขาไป

เช่นเดียวกับฉันที่เห็นคุณหลงลืมความเศร้าที่ยืนเฝ้ารอ
ดูเหมือนว่าคุณใช้ชีวิตกับมันมานานมาก
มากเสียจนไม่สามารถไล่ให้มันไปอยู่ที่อื่น
แต่ก็คงเจียนตายหากปล่อยให้มันกลืนกิน

เสียงกระซิบจากความเศร้าบอกฉันว่า:
"ปากคุณกำลังร่ำร้อง แม้เสียงจะเงียบงัน"
"สมองคุณจดจำแต่เรื่องเลวร้าย แม้กำลังเอ่ยว่าความทรงจำเหล่านั้นเลือนราง"
ดังนั้น,
ไม่ว่าคุณจะหลอกลวงฉันด้วยกลวิธีใด ฉันก็ยังสัมผัสได้ถึงหัวใจอันแหลกลาญ




ฉันไม่อาจตอบได้ว่าด้วยเหตุผลอะไร
เพราะฉันเชี่ยวชาญในการทำให้คนเปิดใจกับฉัน
หรือเพราะคุณไว้ใจฉัน
แต่คุณค่อย ๆ เปิดประตูให้ฉันเข้าไปทีละนิด

ดูเหมือนคุณจะยินดีให้ฉันเห็นรอยแผลเหวอะหวะ
โดยไร้ความคาดหวังว่าฉันจะสมานแผลพวกนั้นได้
คุณแสดงให้ฉันเห็นถึงความอ่อนไหวและความอ่อนแอ
สายตาคุณบอกฉันว่าคุณอ่อนแรงเหลือเกินที่ต้องแบกมันไว้อยู่คนเดียว

ชั่วขณะนั้น ฉันจึงเข้าใจ
ว่าคุณเองก็มีหัวใจพร้อมหยิบยื่นให้ไม่ต่างจากคนอื่น
แค่มันบอบบางเกินกว่าจะไปอยู่ในมือใครอีก
เพราะมือของมนุษย์ส่วนใหญ่นั้นแข็งกระด้างเกินกว่าจะประคับประคอง

คุณ,
จึงหลีกเลี่ยงการเปิดประตูให้ใครเข้าเสียแต่แรก
เพราะทุกครั้งที่คุณเปิดประตู
ความเศร้าก็จะเดินเข้ามาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ฉัน,
ก็มีมือคู่หนึ่งที่ไม่พร้อมจะดูแลหัวใจคุณ
รับประกันได้เลยว่าคุณจะต้องเจ็บปวด

แต่ฉันยอมล่องหน
ยอมไร้ตัวตนก็ได้
หากเพียงสิ่งนี้จะทำให้ฉัน
ประคับประคองหัวใจคุณได้

แต่มันก็ไม่มีวันเป็นจริง




โดยไม่รู้ตัว
ฉันก็หยิบยื่นหัวใจให้คุณไปเสียแล้ว

การได้เจอคุณทำให้ฉันแยกกับเพื่อนสนิทที่ชื่อความเหงา
[แต่มันก็มา ๆ ไป ๆ อยู่ดีนั่นล่ะ]

วันใดที่ความเศร้าทิ้งคุณไป
ความเหงาก็คงตัดขาดกับฉัน

ซึ่งแน่นอนว่ามันจะไม่เกิดขึ้นจริงเช่นกัน



ฉันรู้ว่าฉันอยู่กับคุณตลอดไปไม่ได้
แต่ก็ไม่ได้คิดว่าระยะเวลามันจะสั้นเพียงนี้

“เคยมีใครซื้ออะไรให้คุณไหม เวลาจะจากกันน่ะ”
“เหมือนจะไม่เคยนะ”
“อะ คุณจะได้เคยแล้ว” เขาหันมาทำหน้างงใส่ฉันที่กำลังรื้อของในกระเป๋า ก่อนจะยื่นซองขนาดพอดีมือให้เขา

“ขอบคุณครับ” เขาหันมายิ้มก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างติดตลก

ทำตัวไม่ถูกสินะ
ฉันรู้จักคุณดี
.
.
.

แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าคุณ ‘ทำตัวไม่ถูก’
เพราะนี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่มีคนให้ของคุณ
หรือเพราะเรากำลังจะจากกันจริง ๆ แล้ว

อันที่จริงการใช้คำว่า ‘จาก’ ของฉัน
มันไม่ได้หมายถึง ‘การหายไปจากชีวิตของกันและกันโดยสิ้นเชิง’ เช่นนั้นหรอก
ฉันก็คงแวะเวียนมาหาเขาได้บ้างเป็นบางครั้งบางคราวอยู่ดี


เพียงแต่เราคงหวังว่าเส้นกราฟมันจะขึ้นสูงได้มากกว่านี้กระมัง
จึงผิดหวังด้วยกันทั้งคู่



เช้าวันต่อมา ข้อความของเขาแจ้งเตือนบนจอโทรศัพท์ของฉัน
“อ่านการ์ดละ ขอบคุณอีกทีนะครับ
ผมจะทำตามสัญญานะ”


เขาตอบตกลง
สัญญาลับของเราที่ฉันเขียนลงไปในจดหมายลา


และนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นความเศร้าเดินหนีจากชีวิตของคุณไปชั่วครู่หนึ่ง











— หวังว่าจดหมายของฉันจะนิ่มนวลและหนักแน่นพอที่จะประคับประคองหัวใจของคุณ




SHARE
Writer
immerleiden
amateur lover, survivor
My dearest ones, don’t ever be curious why some of our stories are written here, while some may be distorted. This is how I cherish and keep them alive.

Comments