ความเกลียดที่ฉันจำและเพื่อนฉันทำให้ลืม




สุดท้่าย
ใอ่นู๋หิน บ้าบิ่น มโนเยอะ

คนที่ทำให้ผมหลงไหล คนที่ทำให้ผมชอบ
คนที่ทำให้ผมอยากรัก คนที่อยู่กับผมนานที่สุดคนที่ บอกผมเกี่ยวกับเพลงห้องนอน 
 และคนที่ ถ่ายรูปเฟคๆ คนที่ทำให้ผมอยากแข่งขัน คนที่ทำให้ผมสับสน. คนที่ปลอบผม
คนที่ผมเสียให้  ผมเคยรู้สึกดีๆมากน่ะ 
แต่เพราะด่าแม่ผมในตอนที่ท่านสับสน
คนที่แม้ผมเคยวางใจแต่กลับมองผิด
คนที่แม้ผมยอมให้กลับไปง้อทั้งที่ด่าแม่ผม
คนที่ผมพยามเลิกแต่ก็โกหกเพื่อนผม 
คนที่ไม่เข้าใจผมทั้งๆผมอยากให้เข้าใจ
คนที่ทิ้งผมในวันที่ผมกำลังจะเปิดใจ 
คนที่ผมอยากเลิกแต่เพราะสงสารผมเลยพยายามนอกใจ. และคุณรู้มั้ย....คนที่ใส่ร้ายผมและปั่นน้ำเป็นตัวให้ผมเสียหายกับเพื่อน
คนๆนั้น. ..... คนที่เคยอยากรัก.แต่ไม่เคยรัก
พูดว่ารักแต่สนองความต้องกาน
คนที่โกหก คนที่เพื่อนผม ยอมหยุดความโกดตัวเองเพื่อผม คนที่ยอมเจ็บเพื่อผม คนที่เป็นแผลตรงหน้าเพื่อผม. และคนที่ยอมรับความเสียหายของตนเพื่อผม. 
คนที่เพื่อนพบและพวกเรายอมขับรถไปๆมาๆ


เพื่อนคนที่ผมขอกอดและอยากกอดมากๆ
แต่...กลัวและเขิล คนที่ผมเดินส่งที่บ้านคนที่เป็นแรงพลักดันและมาหาผมคนแรกทุกครั้ง
คนที่ไม่เคยอยากเสียไปเลย ไม่คิดเลย 
  ผมเคยหยอกไรมันหลายอย่างมาก
แต่เพราะมันคือมัััััััััันเลยทำให้ผมกล้าเปิดใจ

   ผมรู้จักเพื่อนคนนั้นดีรู้ข้อเสียรู้ทุกๆ
ที่มันกลัวและเป็น มันเคยเล่าว่าฝันร้ายคือ...
มันชอบกินเบียร์ แต่แมร่งก็ยังเมา โง่ชิป555
  คนที่ความปากหมามันคือการบอกผมหรือง่ายๆหวังดี

หลังจากเลิกกับมัน...อีนู๋นั้น ผมไม่อยากพูดมากกว่านี้ เพราะมันคือการนินทา เพราะแมร่งชั่วมากๆ ผมตอนนั้น


ผมโคตรท้อทุกอย่าง ลงจนผมเจอตัวของตัวเอง.  ผมเป็นนักดนตรีของ รร ผมเป็น ผมเล่นดนตรีตั้งแต่อนุบาล. ผมคนที่ร้องเพลงส่งให้มันคนแรกเพลงที่แต่งครั้งแรกเลยน่ะ 
และมันบอกมันไม่ชอบหน้าคนตอนร้องเพลง
ผมนิเงียบเลย แล้ว ชวนมันร้องมันเขิลเว้ย5555 

สิ่งที่ไม่ดีในตัวมัน ผมจำได้ดี เวลาคุยกับมันผมจะระวัง. แต่จะชอบเล่าเรื่องศักรินให้มันฟัง55555.  เคยไม่ชอบน่ะ. แต่แมร่งเล่นไปแข่งมา ผมชอบเฉย แต่ตอนนั้นเงียบและพยามลืมไป. พยามลืม 
 

คนที่ผมได้เป็นตัวเองจริงที่สุดแล้วในชีวิต
และตอนที่ผมบอกรักมัน....คือตอนที่ผมกลับมาจากกระบี่  โดนแฟนบอกเลิกสิ้นหวังโดดเดียว รู้แย่ทั้งหมด แต่เพราะความหวังในอัลลอฮ์ผมเลย รอที่จะออกไปเสมอ ผมบอกตัวเองสัญญาตัวเองว่า ผมจะทิ้งนิสัยแย่ๆให้หมดแล้วเป็นตัวเองที่เริ่มจาก ศาสนา
ความรักผม ....จริงๆมันคือรักในอัลลอฮ์ พระเจ้า แล้วผมขอสิ่งหนึ่งให้ชีวิตเจอสิ่งที่ดีที่สุดและรักครั้งใหม่ที่ดีที่สุด... 



ออกมากลับมา ก็เพื่อนผมคนแรกเสมอเลยอีสัส5555. เจ็บวะพูดตอน. ผมเริ่มสงสัยว่าทำไมคือมันตลอดที่คิดถึง มันถามมันตลอดเลยน่ะมึงมีคงามสุขจริงๆใช้มั้ยที่ได้อยู่กับกู


และผมเริ่มเล่่าให้ฟัง


และมันเหมือนเราไม่ได้พยามเหี้ยไรเลย
แต่แมร่งดันสบายใจต่อกัน และผมก็ งง
ผมเลยหาวันเดือนปี  อีเหี้ยดันใช่
555555. พอผมสังเกตุตัวเองดีๆ การกระทำมันเหมือนปิดบังอะไรไว้ที่ผมคิดว่ากูคงคิดไปเองกลัวมันด่าว่าหลงตัวเอง5555เลยไม่พูด

และมันก็จากไป ผมโคตรอยากกอดมันเลย
แต่ผมเกรงใจ ผมเลยพยามบอกไปว่าควรทำไงมันถึงจะรักมึง. คือเป็นตัวเองซะ 

ตอนนั้นผมคิดว่่่่่่่่มันชอบคนที่เป็นตัวเองและผู้นำซะ


ผมรักมันแบบโอ้วโห้้้วไม่ไปถูููก
ไม่เคยเสียทรงบอกเลยและมันก็บอกผมอ่อนแอ และก็เงียบหายไป. เจ็บมากน่ะ
แต่คือพลัง มันคือสิ่งที่จี้ใจทำที่สุด และผมก็หายไปและแกร่งขึ้นเยอะมากๆ และขอบคุณมันเพราะตอนนั้นคิดบวกได้เพราะมันผมมองเห็นอีกมุมเลย พัฒนาต้นเองในแบบตัวเองต่างๆนาๆ และเล่นเกมชวนมันเล่นคุยกันอย่างนาน เก็บภาพด้วย

แบบรักแบบอึดอัดเจ็บๆไรงี้ 

และก็หายไปและเคยบอดมันว่าจะไปหาชวนมันจะไปงานhiphop และ รายอ. ผมเลยไม่ไป
ผมส่งเพลงวันสุดท้ายที่ฉันหายใจจะได้ไม่ลืมเธอ คือ คนแรก ชื่อk คนชอบมานานอี้นี้ดันส่งห่าไรไม่รู้ คนที่สองคืออาจารย์ครูที่ผมเคารพ และ3คือ มันคนที่ผมรัก

 กล้าพูดว่ารักเพราะ. ผมตอนนั้นศึกษาจิตวิทยาและรู้จักอารม เลยรู้ว่านี้ไม่ใช่น่ะคืนนั้นบอกเลย 

ผมกล้าใส่เสื้อสีแดงแบบที่แม่บอกว่าเทห์ไปเจอมัน555 และเห็นตัวเองที่มั่นใจมากๆ ไม่แต่งเยอะสบายๆเน้นลีลาและคารม

สุดท้ายมันก็ขึ้นไปและเรียน  เล่นเกมแล้วใช่มั้ย



แล้วก็ช่วงนั้นมืดมากเลยไม่ต้องการใครเลย เพราะไม่มีใครช่วยได้นอกจากมันผมเหมือนอยากทำเพื่อสักวันเราจะคบกันไรงี้
แต่แมร่งไม่อยากหลอกตัวเองเลย. 

ผมเลยมืดอีกครั้งเพื่อรอมัน ผมเห็นคนรอบข้างทุกอย่างแต่ไม่เคยต้องการ ผมคบกับแฟนเพราะรู้ว่ามันคงอยากแก้ไข้  ตอนนั้นเหงาด้วย
 เคยบอกมันว่าจะรอขอโทษน่ะเว้ยผิดสัญญาตลอดเลย 
 ผมเจอเรื่องแย่มากกกกกก จนจมดิ้งและไม่สนโลกงี้เง่าแมร่งละ ทำแต่งานจนเสียทุกๆอย่างเลยคนบ้าทางอารมแต่พัฒนาสมอง
จิตตก ทุกข์ทน แบบ เฮ้อกูคงมีชีวิตอีกไม่นานละ  เรื่อง....หื่นในความคิดผมไม่เล่่าน่ะเขิล

แต่ทุกข์มากๆ อยากร้อง ร้องไห้ ทำใจตั้งนาน
และผมก็เชื่อในความหวังอีกครั้ง....ตอนนั้นผมไม่ต้องการมันละน่ะ. กล้าตายอ่ะแต่เพราะต้องดูแลแม่และน้องๆ กลายเป็นคนไร้อารมรู้สึกเลย  แฟนผมผมรู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน. แต่ผมใส่ความพยามในการเปลี่ยนให้มันดีมาตลอด และ มีแอบหวังแหละจะแต่งงาน
แต่ไม่เพราะอยากดูแลแม่มากๆตอนนั้น
 แม่ดันตรงข้ามอีกผมไม่ฟังใครเลยน่ะ
แน่จะแอบฟังอยู่คนนึง คืออีนั้นแหละ
 ผมพูดกับมันจริงแค่อยากระบายน่ะอ่อนอ่ะ5555แต่อารมผมเครียมาก่อนหน้านนี้นานละนานกว่าแฟนมันบอกก่อนอีก

ตอนตี.....ผมมืดมากจริงผมแค่ใช้เพื่อระบาย
...แทนมันอ่ะ55555. สัสเสือกเล่าอย่างดีเลยฆ่าตัวเองแล้วชั่งเถอะ ผมขอให้มันรู้ว่า ตั้งแต่ผมเป็นตัวเองคนใหม่จริงๆอะพรที่ผมขอคือมันคนแรกเสมอเลยน่ะ และมันดันแปลกที่พยามไม่เยอะหรอกแค่เปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นเพื่อรักเค้าอย่างเดิม  ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่มันคือความจริงที่ผมเห็นเองกะจะเล่่าเป็นฉากๆให้มันตอนเจอแต่มันก็ไปอีกแล้ว

ผมเล่าให้มันเสร็จ ผมคิดอยู่ในใจมันจะห่วงจนตามมามั้ยน๊า มันจะพยามเป็นเหมือนสิ่งที่กูคิดไม่น่า. กูต้องรีบดีขึ้นและกลับไปบอกมึงว่าอย่าคิดมากสิ่งหนึ่งเลยที่กูมีคือภาวะผู้น้ำและเชื่อมั่นใจความคิดสูงและกูทำจริง
กูรอมึงมาเสมอเลยน่ะรอมึงมาตลอด รอมึงบอกและปลอบกู พัฒนาตัวเองเพื่อหวังว่าจได้ดูแลมันได้น่ะหลังเรียนจบ ผมจะอยู่ตรงนี้อยากให้เชืื่ื่ื่ื่ื่ื่ื่อมั่น ช่วงนนี้ผมไม่มีไรกับแแฟนเลย เพราะรับผิดชอบตัวเองเรื่องนนี้ไม่ได้
มันคือทุกความบังเอิญที่ผมรอเสมอเลย
น้ำเน่าเนาะ แน่เราพูดความจริงน่ะสุดเลย
ทรมานโคตรไม่อยากให้มึงอ่านเลยกลัวจะคิดมาก กูยังไม่รู้เลยว่าจะลืมมึงได้ยังไงเหนือยที่สุดคือการลืมมึงนี้แหละจริงๆ  

ผมตอนเข้ามาแชทนนี้เพราะคิดว่าอยากแต่งเพลง และบังเอิญไปเจอคนที่เขียนบทความที่คล้ายเหมือนคำพูดเรื่องราวมัน. ผมเลยรีบเปิด. อ่อ ตอนนั้นมันบอกจะกลับมาหาวันที่11

ผมนิ  เย้ๆๆๆๆ.  ถามว่าคิดถึงกูมั้ย ไม่เคยถามเลยน่ะ.  ผมคิดในใจว่ามันป่าวว่าแต่อ่านไปคำพูดมันได้น่ะเรื่องราว แต่ผมไม่รู้เลยจริงๆผมกลัวหลอกตัวเอง  ผมเคยพยามถาม แต่มันก็ยังไม่เข้าใจหรือไม่รู้ว่าใครมั้ง

ผมโคตรอยากรู้เลยว่านี้มึงมั้ยมึงเป็นนักเขียนมั้ย เหนื่อยที่สุดคือคำพูดมันนั้นแหละแมร่งกูจะได้ไม่หลอกตัวเอง.มันเคยบอก กลัวความลำบาค แมร่งตรงเลย ครั้งแรกที่ความคิดตรงน่ะ
สองกูยังไม่อยากแต่งงานกูว่าชีวิตไม่แน่นอน
 
กูว่ามึงพยามพูดให้ตัวเองดูดี  ทำร้ายจิตใจน่ะแต่จริงๆมันคือ ความไม่จำเป็นที่ผมมีได้แต่ยังไม่จำเป็น    และเรื่องร้ายอาหาร ร้านเดิมที่มองตาครั้งแรกและเขิลนิ่ง อยากมองอีกนานๆน่ะแต่กลัว แหนมันคิดมาก มีไรเยอะแยะเลยที่จำได้แต่ไม่อยากเล่า เพราะอยากบอกให้ฟังต่อหน้าว่าเป็นยังไง มึงจะได้เชื่อว่ากูพูดความจริงแค่กับมึงน่ะแค่มึง แค่มึงคนเดียวจริงๆ กูเรียนรู้คใามรักมากพอ ที่จะบอกว่ารักกูอ่ะคือมึง มึงที่กูไม่เคยพยามเลยแต่กู(พัฒนาตัวเองเพราะรู้ว่าตััััััััแย่แค่ไหน...มึงคนๆนั้นคนที่เห็นทุกอย่างของกูไม่ใช่ไอนั้นน่ะ. แต่คือสิ่งที่กูไม่เห็นในตัวเองและกูก็ดันฟังแค่มึงจริงๆ
นิถ้ากูไม่สินหวังจนกับไปหาพระเจ้าอีกครั้งคงจำไม่ได้เลยจริงๆ  เพราะกูจำมึงได้จากการที่รอความบังเอิญและอีกแล้วคือมึง :( ทรมานวะ
ทำไมวะ แมร่งเจ็บจนพูดไม่ถูก เปิดใจเรื่องเดียวได้มั้ย มันไม่แย่เลย ถ้ากูไม่รักพระเจ้าก็ไม่รักตัวเอง พอกูรักตัวเอง กูเลยขอคนที่พระเจ้าเลือกให้และมีงตลอด เหนื่อย ปัญหาเรื่องพ่ออีก. และ มึงคิดดูตอนกูฟังเพลงฟักกิ้งฮีโร่
วันนั้นมึงนั้งข้างกู เพลงมึงที่ฟังกูพยามบอกตัวเองว่ามึงอย่าตามกูไปโลกนั้น มึงบอกให้กูทำสิ่งที่กูอยากทำมากแต่เพราะช่วยคน
เหมือนณอนอ่ะ  อ่อ ย้อนกลับไปก่อนหน้านนี้คือนั้นหลังจากมึงพูดมาทำไมถึงกลับมา กูงงจริงๆน่ะนึกว่าเล่นไรแต่ความรู้แมร่งมีใจจริงมันคืออะไรที่หายไปนาน พอมึงบอก กลัวว่าทุกอย่างจะสายไป. ตอนนั้นผมเหมือนเห้ย
กู......ปิดใจมาตั้งนานเพื่อคนนี้ใช้มั้ยในใจกระวลกระวายมากกลัวเสียไปอีก ผมอยู่ดีๆก็ไปฟังหนังสือเสียงเรื่องคำขอบคุณที่พึ่งฟังครั้งแรกความรู้สึกแบบร้องไห้ดีใจดีใจมากกกกกกกกไม่ขอบเค้าเล่าถึงจินตนาการในวัยเด็ก ขอบคุณคือพลังด้านดีที่ดึงความรู่สึกดีๆเข้ามาหาคุณ. ผมฟังแล้วขอบคุณ และ ตอบมันทุกอย่างเหมือนกับมาอีกครั้งผมไม่อยากเสียมันอีกแล้วแต่รู้ว่าตอนนี้เป็นไง.  ผมเลยตัดสินใจวางเป้าหมายชีวิตเราด้วยกับคำว่าขอบคุณและมันทำให้ผมดึงอะไรเก่ามาเขียนเป็นเรื่องในนิยายได้ สิ่งขอบคุณยิ่งมา ยิ่งผมเลยตัดสินครั้งแรกในชีวิต. เพ้อถึงชายถือไม้กวาด
และวางอนาคตไว้เสร็จสับยังกับคือวิวา


ผมตั้งใจจริงๆวาดฝันและ...และก่อนยามเช้านั้งเล่นกล้องที่มันบอกถ่ายสวย กับเพลงที่ฟังละคิดถึงมัน ผมสบัดมือเรื่อยๆ จดสุดท้าย
หลับตาแล้วปล่อยจิตกับอารมที่เก็บมานาน
 เปิดตาอีเหยดเข้ แสงมาจากไหนถ่วงทำนองเพลง มาจากไหน มันเหมือนนิยายน่ะแต่ผมนักแสดงจริงๆ.   ผมรู้เหมือนขอบคุณแล้วหัวใจก็ฟูเลย. ส่งให้มัน  พอส่งเสร็จเหนื่อยมาก ไม่เอาแล้วชีวิตไร้เป้าหมาย  อยากเก็บคนนี้ไว้มาเดินกับเราจริงๆรอด้วนชีวิตน่ะ555บ้่าเนาะแต่ขอโมเม้นนี่

 ผมยิ้มจริงๆได้เพราะมันเลยน่ะ    ทำเพลงก็สนุกมากอะไรสนุกไปหมด. แต่ต้องมีขอบเขต


ผมจำได้ว่ามันชอบเบีย วันนั้นตอนอยู่สองคนลองชวนแล้ว  แต่ไม่บ้าเขิลสุดท้ายลืม งง เหว่อเลย. อยากพูดจากปากมากเลย มันชอบคนกล้่าหาญ รับผิดชอบ ถ่อมตน ให้เกียติ มีสัมมาคาราวะ และเข้าใจผู้อื้น มันเป็นคนที่ชอบการต่อสู้  เพราะเคยได้แผลจากมัน 
ชอบคนเป็นผู้นำที่นำได้จริงๆ
ตอนมันเดินมาใกล้ๆผมนิอยาดกอดมากเลยแต่ปากมันไม่ทำร้ายความอยากผมเลยผมให้เกียติผู้หญิงน่ะ ไม่เคยทำใครหรอกถ้าไม่บอกให้ทำ45555.  ผู้หญิงคนอื้นกับมันความรู้สึกไม่เหมือนน่ะ แตกต่าง ผมเหมือนให้เกียติมันมากและ พยามเพื่อจะรักษาไม่ให้มันรู้สึกแย่กับตัวเอง. หลังจากเจอมันผมก็ถามมันพยามบอกมันให้เข้าใจถึงความจริงที่กูเชื่อและมั่นใจเกินร้อยว่าทำได้กับมึง แบบคนแรกจริงๆที่คิดงั้นและไม่เสียใจและเสียดายคนที่ต้องเสียไปด้วย. เหมือนกับไม่อยาดคุยกับใครแล้วนอกจากมัน แค่มึงกับกู   แค่เราอ่ะ 
   
ตอนเจอร้านครููที่ผมและมันเคารพ สองวันคือการเจอที่นัดไว้และเหมือน วันที่3 ผมบอกสิ่งที่ผมเล่นละใช้มััััััััััได้จริงแต่แกต้องฝึกความโภล เอาง่ายๆ หุ้น เทรดที่ผม สอนแก่แค่เริ่มต้นและต้องฝึกฝนเอฝเรียนรู้กราฟและค่าเงินบวกกับดัชนีมันวิธีพร้อมฐานที่โคตรแน่จนผม งง ว่าตัวเองคิดได้เร้วในขณะนั้นเลย วิธีนี้ 5555
เผื่อที่อยากจะเจอกับมัน  แล้วแฟนเราก็ดันตอบตรงใจ555ใช่เราเลือกกัน ผมจะไม่ทำร้ายมัรแน่ ถ้าผมไม่มั่นใจว่ามึงก็รักผมให้เกียติแบบ ไม่รู้ดิ คล้ายแม่ผม แต่ไม่เหมือน  
เพราะแม่ผมเก่งกว่าเยอะ 5555 


สีฟ้าคือดนดนตรีที่มันให้แฟนมันถ่ายรูปให้ตอนอยู่ในห้อง. 
รูปหน้ามัน. คำสัญต่อมัน ห่วงเวลาที่มีต่อมัน. แสงที่ให้  และความสงบที่พบเจอ. เมื่อเราต้องห่างกัน. มันเคยบอกว่า อยากทำงานแล้วมาทำสิ่งที่มันรัก น้ั้นตรงเลย ผมคิดได้แล้วแบบใช่เลย ความสงบ.  สุข สงบ ทรงพลัง
การทำ เสาวิหาร  และกำลังใจซึ่งกันและกัน
ไม่ต้องการใครนอกจากมัน และผมอยากเคยอยากแย่งชิงของใคร ผมเลยต้องระงับอารมด้วยการ พยามปลอบใจด้วยทางของปัชญา
ผมใล้คำคมเดินหน้า เลยเขียนกวี บทเพลงคือสิ่งที่มีคุณค่าที่ผมจะมี  ผมไมจะไม่เปลี่ยนแปลงไม่เปลี่ยนไปไม่เปลี่ยนใจจะยึดมั่นและอดทนจะเฝ้าอย่างไม่เสียใจ สุดท้ายถ้านี้คือเวลาสุดท้าย กูคือเลือกมึงน่ะเฟิส สายลมน่ะคือมึง วันอังคาร เพลงมึงชอบสวัสดีวันจันทร์กูก็ชอบ และวันเสาร์คือวันเกิดของกูที่เป็นไฟ   มึงเกิดราสีย์ นี้มั้ย หรือราสีย์ถัดไป
 แต่ปีเกิดมึงกับกูรู้มั้ยเราเหมือนกัน. ถ้ามึงคือคู่ชีวิต กูยินดีที่สุดที่จะยอมรับมันและพร้อมจะรอและรับผิดชอบทุกอย่างที่พูดและทำไป 
ระหว่างทางกูทิ้งทุกคนไป เพราะกูรู้อยู่แล้วว่ามึงคอบคำตอบกู  กูถามึงรักกูมั้ย. มึงบอกรักแบบเพื่อน. รักน่ะเพื่อนรัก.   กูกลับไปตอบมุมมองแรกมองมองเพื่อนให้มึงละน่ะ. และความสงสัยในใจมึง. กูก่อนหน้านี้โทรผิดไปหาโดยบังเอิญจริงๆ  แต่ก่อนโทรกูโพสถึงแฟน. และกับมาปัจุบันก่อนหน้านี้ กูโพสถึงรักพระเจ้าเพราะกูจำได้ว่าสอ้นหวังยังไง และสุดคือเราที่ที่กูจำได้คือภาพมึง.  ทำไมน่ะ ฉันจริงๆ 

ฉันนี้ต้องทำยังไงน่ะถึงให้มึงได้ยิน สงบนิ่งและจับมือกูไว้น่ะ แล้วเราสองคนจะได้ยิน
ดวงจันทร์ น่ะกูใช้กับใครหลายคนเพื่อจีบในตอนเด็กแล้ว   ส่วนมึงอ่ะแค่เชื่อมันในตัวเองนั้นแหละคือเสียงทุกอย่างที่เราควรจะได้ยิน 
 
 เหมือนกับตอนนี้ไง กูจำมึงได้ว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง. กูใช้ชีวิตเล่่าเรื่องเลยน่ะ.  


รู้มั้ยทำไมกูไปสายเสมอ เพรากูขี้เกียจ และกูจะเป็นตัวเองให้ดีมากกกกที่สุดในตอนที่เจอมึง.   อยากให้มึงรู้วั้ยน่ะ ว่ากูเขียนว่าถึงตรงนี้ได้เพื่อ. อัลฮัมดูลิลละห์ ขอบคุณ ถึงแม้ต้องเดียวดายแต่ตัวฉันนั้นจะขอบคุณ. 

กูเกลียดใครแล้วเกลียดเลยน่ะ เพราะงั้นกูเลยไม่เคยคิดจะเกลียดมึง 

ถ้านี้คือเรื่องที่พูดเพื่อให้ดูดี....

มึงลองย้อนมองดูดิว่านี้แหละกูในความเป็นจริง. กูอาจจะสลับเหตุการ์ณน่ะ. แต่มึงรู้มั้ย กูอค่ชอบพูดให้มึงฟัง. เคยอยากเจอกูกลัวมึงว่ากูโม้เลยอยากให้มองในตาว่าจริงใจกูกลัวว่ามึงจะลืมเลยอยากเห็นรอยยิ้มดีกูนั้นจริงใจ
 ให้กูตอบมึงได้มั้ย....ว่าคำถามน่ะคือกูเลือกมึง กูเดินทางผ่านความคิดคน   และกาลเวลาคือมึงใช่มั้ย...ใช่ไม่ใช่ก็ขอบคุณ ของใคร ของคุณ.   นี้คือเรื่องที่กูใช้ความจริง100℅ทั้งหมดและอีกหลายๆที่ไม่ได้เล่าเพราะไม่อยาก.    มึงแค่มองในกระจกก็จะเห็นกูน่ะที่รักจุ้บบ^^  (ปลอบใจ).   กูเหนื่อยอีกแล้วทำไมเหนื่อยจัง. หมดแรงเลย. ให้บทเพลงนำพาความรักเราไป



แล้วเด็กน้อยที่วิ่งกลับ รู้มั้ยในใจตอนคืออะ คือแม่กูที่กูต้องกลับได้ดูแลในชีวิตจริงที่แกนอนอนอยอยู่รพ.  และดาวที่สว่างที่สุดรู้มั้ยคือดาวอะไร ดาวศุกไง. และรู้มั้ยทำไมกูบอกใรแชทให้รรให้นักบินอวกาศหยุดไป.  เพราะนั้นคือจินตนาการส่วนคำพูดของเราแสงในวันนั้นกับนิยามความรักที่จะปกป้องความเชื่อใจเรานั้น. 
คือของจริง  กูดีใจน่ะที่ ที่มันคือมึง กูอยากนอนละ มึงก็นอนน่ะ แค่อยากให้รู้กูรักมึงมาก ไม่ใช่แฟน และก็ไม่ใช่เพื่อน. จำได้มั้ย...คำถามนี้   20%80เปอเซน. กูลืมคนไม่ได้หรอก. แต่ถ้่เกลียดเมื่อไหรกูแมร่งตัดออกในชีวิตทันที ชีวิตที่  ไม่ชอบคนอวดดีกูชอบคนอยู่เป็น.   ^^




ผมเขียนสลับสถานะการ์ณ แต่ทุกอย่าง

คือความจริง^^  เพลงแฟนฉัน. 

ตอนนี้13.02. วันที่4. เดือน12  ปี62 
  



  










มันคือความมืด ........  และผมก็หาที่พึ่งคือพระเจ้า และ มีหญิงคนนึงที่เรียนศาสนาตอนนั้น......แกเสียชีวิิตแล้ว แกเป็นคนดีที่สุดที่ผมต้องการและขอพรจากพระเจ้าแล้วรัก:)

แต่ก็เลิกเพราะเพื่อนผมบอกให้ผมกลับไป 
 

แล้วสุดท้ายแกก็เสียลง.....และผมก็พรให้มอบหญิ่งที่ดีสุดกับผมคน......




SHARE

Comments

F_l_W
4 months ago
อยากลงรูปน่ะแต่เค้ามีคนของเค้า
เราคงได้แต่พยามเดินต่อไปเพื่อให้ตัวเองดีที่สุดเช่นกัน
Reply