(((เรื่องเศร้าเล่าธรรมดา)))
เมื่อคืนกินยาช่วยนอนหลับของหมอไปสามเม็ด

เต็มโควตาที่คุณหมอบอกให้ทำได้

ฉันรักกลางคืน ชอบ...ที่จะไม่หลับไม่นอน

แต่การอดนอนมากๆ นานๆ

มีผลกระทบต่อเรื่องความดัน

มันน่าจะมีผลต่อระบบภูมิคุ้มกันด้วย

ยามปกติฉันแพ้อากาศ ยิ่งอดนอน ยิ่งไม่มีแรงจะต้านทานใดๆ ได้

หนาวสั่นไปทั้งตัว

เริ่มชักไม่แน่ใจว่าตัวเองมีไขมันที่พุงเยอะจริงหรือเปล่า



ล้มตัวลงนอนตอนตีหนึ่ง ตื่นตอน 11.00 น.

ไม่มีอาการติดเตียง งอแงใดๆ

น่าจะเป็นเพราะนอนนานมาก

อาบน้ำ จัดการตัวเอง พุ่งตรงไปออฟฟิศ

มาถึงที่ทำงานสวนกับน้องๆ ในทีมกำลังลงไปกินข้าวเที่ยง

โบกมืออำลากันไป

อาหารเช้าของฉัน อาหารเที่ยงของคนอื่น

ไปซบอกอาหารคลีนอีกครั้ง ไม่อยากรับมือกับภาวะโลกหมุน

แต่ก็ยังมีเยื่อใยกับน้ำหวาน มื้อเย็นเป็นบุฟเฟต์ซีฟู้ด

ใจเย็นๆ ค่อยๆ ปรับเปลี่ยน

ถ้าขืน “เปลี่ยน”ทุกกระบวนท่า ร่างกายงอแงแน่ๆ



ในที่ทำงานก็มีวงประชุมจากไหนก็ไม่รู้ “โผล่”มาอีกแล้ว

ก็ต้องประชุมกับเขา

ฟังประชุม แต่มือสองข้างก็ตอบไลน์ ตอบเมล

ในฐานะเจ้าหน้าที่ที่ประสานงานกับลูกค้าภายนอก

มันจะมีอะไรสำคัญไปกว่าการคอยดูแลพวกเขา

ก็ดูแลแบบเศร้าๆ ซึมๆ ไปนี่แหละ



เหลืองานใหญ่อีกหนึ่งงานของบริษัท

เหลืองานอีกกองใหญ่เท่าบ้านให้ต้องเคลียร์

จดๆ ลงสมุด

ไม่หวังพึ่งสมอง ความจำใดๆ สมาธิไม่ดีนัก



ความ(อยาก)ตายบินไปสิงอยู่กับใครก็ไม่รู้

เดี๋ยวสักวันมันก็คงวนกลับมาหาฉันอีก

ก็นะ...อาการของโรค

ไม่ได้รังเกียจที่จะต้องคิดแบบนั้นนะ...แต่ก็ทรมาน

ขมมาก

คงเพราะยังอยากมีชีวิต-อยากหายใจต่อไป



มีเรื่องตลกเกิดขึ้น หลังจากที่สังเกตตัวเองอย่างเข้มข้น

สุภาพบุรุษขี่ม้าขาวที่แข็งแรงมากพอจะช่วยฉันได้

พอจะบรรเทาอาการ

คือการเขียน-การอ่าน

การอ่านหนังสือจบได้วันละเล่ม...ดีงาม

การเขียนอะไรก็ไม่รู้ลง storylog

เขียนลงสมุดเฉยๆ ก็ไม่ได้นะ มันต้องโพสต์ด้วย

ไอ้สองพฤติกรรมนี่ไม่แปลกเลยนะ

ฉันเคยทำเมื่อตอนเป็นเด็กยังเล็กนัก

พอเติบโตขึ้นมางานยุ่ง ไม่ได้ทำ ไม่มีเวลา

หรือสุดท้าย แค่เข็มนาฬิกาย้อนกลับไป ย้อนกลับ

ฉันจะดีขึ้น



เกือบลืม ถ้าได้ซื้อหนังสือ สมุด เครื่องเขียนเข้าบ้าน

ติดไม้ติดมือมานิดๆ หน่อยๆ

ก็จะพอทำให้อารมณ์ดีได้ด้วยเช่นกัน 


นอกจากอ่านหนังสือ

วันนี้ได้เจอบทความใน FB โดนใจ

เข้ากับสถานการณ์เศร้าๆ ซึมๆ ที่ต้องเผชิญ

“ถึงที่สุด บางทีความหมายของการต่อสู้ในชีวิต 
อาจไม่ได้มีอะไรยิ่งใหญ่หรือซับซ้อน
นอกจากการประคับประคองชีวิตอยู่
รอเวลาที่เรื่องเศร้าของเราเปลี่ยนเป็นเรื่องเล่าธรรมดาแค่นั้นเอง”

-จงมีชีวิตอยู่รอเวลาที่เรื่องเศร้าเปลี่ยนเป็นเรื่องเล่าธรรมดา | จิรเดช โอภาสพันธ์วงศ์-
 


กินยาเม็ดที่สามของคืนวันนี้ตอนตีหนึ่ง

พรุ่งนี้เจอกับโลกตอนเที่ยงเหมือนเคย

SHARE
Writer
moontoonpenchill
นักใช้ชีวิต
Books and notebooks are everything.

Comments