นักสะสมแชท


ขี้ดอง เป็นคำพูดที่เพื่อนและคนรู้จักทุกคนชอบพูดใส่ผมบ่อยๆ

แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

ใช่

ผมน่ะมันขี้ดองตัวพ่อเลยล่ะ

ในปัจจุบันที่คนส่วนมากใช้ชีวิตไปกับเทคโนโลยี ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าบางความสัมพันธ์ทำได้แค่อยู่ในแชท

แล้วคนขี้ดองอย่างผมน่ะหรอ จะสามารถรักษามันไว้ได้

เอาตามจริง ผมก็ไม่ได้ไม่อยากตอบหรือตอบช้าไม่ว่าจะแชทใครเลย

แต่คนเราก็มีอะไรมากมายให้ต้องทำนี่นา

ถ้ามีเรื่องด่วนจริงๆคงไม่มานั่งส่งเเชทรัวๆหรือโทรไลน์หรอกถูกไหม 

ไม่โทรมาแปลว่าไม่สำคัญมาก

งั้นผมจะตอบช้าก็คงไม่เป็นไรหรอก


ผมคิดอย่างนั้นอยู่นาน จนมาเจอคนคนหนึ่ง

ความสัมพันธ์ของเราเริ่มต้นจากการเจอกันที่ญี่ปุ่น เราแลกcontactกัน เจอกันบ้างครั้งคราว แต่เวลาส่วนใหญ่เราก็ได้แต่คุยกันในแชท

ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี

แต่นิสัยขี้ดองของผมน่ะ มันไม่มีข้อยกเว้นเลย


ผมเริ่มดองเขา เอาตามตรงบางทีผมก็ขี้เกียจตอบ บางทีมันก็ไม่เเจ้งเตือน

ผมไม่คิดมากหรอก ผ่านไปด้วยดี ไม่ได้แปลว่าจะเป็นคนที่ใช่

เราค่อยข้างเข้ากันได้ดีในเรื่องความชอบบางอย่าง

เสียดาย ผมให้ความสำคัญกับพื้นที่ส่วนตัวเป็นอันดับแรก

ซึ่งเขาไม่มีตรงนี้

ช่วงนั้นตรงกับช่วงผมสอบ ส่งโปรเจคต่างๆ ปกติผมก็ไม่ค่อยว่างตอบอยู่แล้ว ตอนนั้นผมไม่ตอบเขาเลย2วันกว่า

เขาส่งมาเกือบร้อยข้อความเลยล่ะ

ความรู้สึกแรกผมไม่ได้ดีใจเลย

อะไรมันจะขนาดนั้น แค่หายไปต้องตามขนาดนี้เลยหรอ?

และแน่นอน ผมรำคาญเขา

แต่มันก็เป็นแค่ความรู้สึกแรกนะครับ พอสักพักผมก็คิดได้ว่า เออ มีคนรอให้กลับมามันก็ดีเหมือนกััน

แต่ดูเหมือนว่า


กราฟความรู้สึกของผมกับเขามันจะเริ่มสวนทางกันซะแล้ว


ผมเริ่มทักหาก่อน คอยถามเขา วันนี้เป็นไงบ้าง กินอะไรหรือยัง พักผ่อนเยอะๆ สู้ๆนะ

เฝ้าคอยข้อความตอบกลับจากเขา

ครึ่งวันแล้ว ยังไม่ตอบอีกหรอ

เหมือนจะเริ่มเข้าใจความรู้สึกเขาขึ้นมาแล้วล่ะ

จากครึ่งวัน กลายเป็นหนึ่งวัน สองวัน

ถึงจะไม่ได้พูดอะไร แต่ผมก็รู้ได้เองแล้วแหละว่าเขาคงไม่อยู่ตรงนี้กับผมแล้ว

นักสะสมแชทคนนี้เจอดีเข้าแล้วล่ะ


ผมก็ได้แต่ตลกตัวเองนะ มันไม่ใช่ครั้งแรกหรอก
อย่างที่เคยบอกไป 
คนอย่างผม รักษาใครไว้ไม่ได้เลยมาวันนี้ ผมคิดถึงเขามากๆเลยล่ะ คิดถึงแชทของเขา ตัวอักษรของเขา คำพูดประจำ มีมแปลกๆที่ชอบส่งมา


ทุกอย่างล้วนเป็นเขา

เป็นเขา

ที่นักสะสมแชทคนนี้ ไม่สามารถสะสมแชทเขาเอาไว้ได้

เป็นแชทที่ส่งไป

แต่ไม่มีการตอบกลับ

ประโยคสุดท้ายในเรื่องราวของเรา



ไม่เคยอยากจะให้แกหายไปเลย
ผมหมายความตามนั้นจริงๆ


คนขี้ดองอย่างผมไม่เคยอยากให้คุญหายไปไหนเลยจริงๆ




SHARE
Written in this book
saudade
เพราะทุกสิ่งล้วนมีเรื่องราว ท้องฟ้า พื้นดิน แม่น้ำ ทิวเขา สรรพสิ่งล้วนเก็บซ่อนเศษเสี้ยวความทรงจำ ซ่อนความรู้สึก เก็บอารมณ์ หลงเหลือเพียงความปรารถนา มนุษย์ผู้หนึ่ง ยืนมองจากดาวอังคารอันห่างไกล มองสายธาราความทรงจำที่ไหลผ่าน ยืนมองอยู่อย่างนั้น..แต่เพียงผู้เดียว
Writer
marte
Marsxaspired
Mars is the inspiration of despair.

Comments

Gorgeoussky
3 days ago
ตามนั้นย์เลย
Reply
One_thing
3 days ago
😂
Reply