: )


เปรียบเสมือนตุ๊กตาตัวนึง
ที่เราอยากได้มันมากๆ 

วันนึงเรามีโอกาสได้รับตุ๊กตาตัวนั้นมา
แรกๆ เราก็เห่อมัน เพราะมันใหม่ใช่มั้ยล่ะ
มันดีไปหมดซะทุกอย่าง ไม่มีอะไรน่าผิดหวังเลย
มันอาจจะดูเว่อร์ แต่ก็อยากขอบคุณทุกอย่างบนโลก
ที่ทำให้ได้มันมาเป็นของตัวเอง

แต่ทุกสิ่งทุกอย่างมันมีเวลาของมัน
ยิ่งเวลาผ่านไป ตุ๊กตาตัวนั้น
มันช่างน่าเบื่อ มันเก่า มันน่ารำคาญตา


ไม่อยากเล่น ไม่อยากเห็น ไม่อยากกอด


ในตอนแรกก็คิดมาตลอดว่าจะทำยังไง
ให้ได้มันมาดีล่ะ จะรักษามันไว้ยังไง

ในตอนนี้ได้แต่คิดว่าจะให้เหตุผลยังไงดีล่ะ
ไม่อยากเล่นมันอีกต่อไปแล้ว


ใช่, 
ตุ๊กตาตัวนั้นคือเราเอง


ไม่รู้ว่าเวลามันเดินเร็วขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
มันกลายเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่ตอนไหนนะ
เพราะอะไร? ยังคงจมอยู่กับคำถามมาเสมอ


และใช่, 
คุณใจร้ายจังเลย


กลับมาได้ไหม กลับมารักกัน กลับมาทำให้คนอย่างฉันได้ยิ้มอีกที

ในตอนแรก ..นั่นคือสิ่งที่อยากบอกแหละ 
แต่ในตอนนี้  ไ ม่ อ ย า ก แ ล้ ว

เพราะว่ากลัว,
กลัวว่าจะต้องเจ็บ เหมือนที่เคยเจ็บ


ในวันที่ฝนตกบนท้องฟ้า แต่ที่หนักกว่าคงเป็นที่ใจ 


ลมทะเลกระทบตัวฉัน เสียงของคลื่นยังคงแว่วดัง

เราเลิกร้องไห้แล้วนะ เ ร า ยิ้ ม ไ ด้ แ ล้ ว : )  

และเราหมายถึง.. ในวันนี้ เราลืมความเจ็บในวันนั้นไปหมดแล้ว


ตุ๊กตาตัวนี้ คงถึงเวลาต้องขึ้นราคามันสักที
ขึ้นราคา ..เพื่อไม่ให้มีใครกล้าซื้อมันได้ง่ายๆ 


แอบดีขึ้นมาแล้วบ้าง แค่ยังคิดถึงเธอทุกนาที

ก็แค่คิดถึงล่ะมั้ง.

SHARE
Writer
Mybabymoon
writer
Starting right now we have to live in the real word ♡

Comments