เรารู้สึกกลัวผู้ชายที่เสียงดังมาโดยตลอดแต่ไม่รู้สาเหตุ
จู่ๆความคิดในหัวก็แล่นเข้ามาอย่างกระทันหัน นั่นเพราะเรามีประสบการณ์นี้ในวัยเด็ก ซึ่งเกิดขึ้นซ้ำๆและบ่อยในช่วงเวลาๆหนึ่ง แน่นอนว่าในความเป็นเด็กขณะนั้นทำได้เพียงร้องไห้และไม่สามารถแสดงออกอะไรได้มากไปกว่านั้นอีก บางอย่างที่เราไม่รู้ตัวก็คือความกลัวค่อยๆดิ่งลึกลงไปในใจของเราทุกๆครั้งที่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นซ้ำๆ แม้ว่าจะเป็นระยะเวลาสั้นๆไม่ได้ยาวนานเป็นปีๆ แต่ด้วยวุฒิภาวะตอนนั้นภาพจำมันกลับหยั่งรากและฝั่งแน่นได้อย่างรวดเร็ว

เวลาผ่านไปจนวันนี้ที่เราเติบโตขึ้นพอจะตัดอารมณ์ ความรู้สึกแรงๆที่โดนกระทบมาได้แล้ว ซ้ำร้ายตัวเราเองก็อาจจะเหมือนหลายๆคนที่เวลาโมโหก็เผลอเสียงดังออกมาบ้าง จนรู้สึกผิดไปหลายครั้งที่แสดงอะไรแย่ๆแบบนั้นออกไป และเมื่อได้สติเราก็พยายามพัฒนาให้ตัวเองดีขึ้น (เฮ่อ...) วกกลับมาที่เรื่องความกลัวกันต่อ

การที่จู่ๆเรารู้ตัวว่ามีความกลัวนี้อยู่เพราะมีบางเหตุการณ์มาตอกย้ำคือสมัยเรียนมหาวิทยาลัย 
มีเพื่อนผู้ชายเรียกเราไปด่าหน้าห้อง
เพราะเราใส่หลอดทดลองที่ใช้แล้วไว้ในอ่างที่ไม่ถูกต้อง
เขาเป็นผู้ดูแลการทำความสะอาดอุปกรณ์เครื่องมือก็คงโกรธ เพื่อนหลายๆคนที่ยืนอยู่ก็ตกใจไม่แพ้เราที่จู่ๆเสี่ยงของเขาก็เพิ่มเลเวลดังสูงสุด ความโกรธดูจะทวีคูณเกิดเหตุ จนเราก็ตกใจกึ่งๆช๊อกไปเลย... ได้ยืนนิ่งๆพูดขอโทษและเดินออกไป 
 
ตอนนั้นคำตอบที่ได้ในใจมากกว่าความโกรธคือ`เกลียด` เราคุยกับเพื่อนๆคนอื่นว่าคงอยู่ร่วมห้องวิจัยกับเขาไม่ได้อีกแล้วเวลาไหนมีเขาก็ต้องไม่มีเรา เวลาไหนไม่มีเราก็ต้องไม่มีเขาอาจารย์ที่ปรึกษาเรายังไม่เคยทำกับเราแบบนี้ นี่มันเกินไปมากๆ เป็นภาพจำที่แย่ที่สุดของชีวิตช่วงนั้นเลย มันเหมือนมีคนดึงความกลัวในใจที่ถูกซ้อนอยู่เอามาขยี้ซ้ำอีกครั้ง เป็นความรู้สึกที่เราคงอยู่ร่วมกับคนแบบนี้ไม่ได้อีก

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากเรื่องนี้การเสียงดังหรือใช้อารมณ์โมโหรุนแรงใส่เด็กๆโดยเฉพาะในวันที่วุฒิภาวะเขายังไม่พร้อม อาจจะสร้างความกลัวให้เขาไปจนถึงตอนโตเลยก็ได้นะ เราเองก็พยายามมีสติเหมือนกัน ไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นคนแบบที่ตัวเองเกลียดซักวัน
SHARE
Writer
rainnycool
...
ผู้หลงรักธรรมชาติ ชื่นชอบการอ่านและชอบบอกเล่าเรี่องราวต่างๆผ่านตัวอักษร ชอบฟังเพลงPOPและR&B นอกจากนี้ยังรักการดื่มกาแฟเป็นชีวิตจิตใจอีกด้วย

Comments