มันเป็นสิ่งที่เราเลือกจริงๆรึเปล่า

วันนี้ วันที่หนึ่งธันวา ผมไม่เข้าใจหรอกนะว่าการตื่นเช้ามา เข้าเฟซบุ๊ค อินสตาแกรม ทวิตเตอร์ มันเป็นปกติของหรืออ่านจะเป็นปกติของใครหลายๆคน ฉันกดเข้าไปในสตอรี่ไอจีของบุคคล บุคคลหนึ่ง เป็นภาพท้องฟ้ายามเช้า แคปชั่นอากาศดี วันนี้วันที่หนึ่ง กดเลื่อนสตอรรี่ไปสักสองสามคน ก็สวัสดีวันที่หนึ่ง น่าตลกสิ้นดี ทุกคนต่างพากันตอนรับเดือนธันวาอย่างน่า... 

ว้าวน่าสนุกนะ ปลายปีแล้ว ลองมองย้อนกลับมามองตัวเอง มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง สิ่งที่อยากทำตอนปีใหม่ได้ทำสักอย่างรึยัง แต่ก็เท่านั้นแหละฉันกลับมาทบทวนตัวเอง ฉันไม่รูว่าคนอื่นจะมองฉันเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหน ต้องจดรายชื่อคนเกลียดฉันรึป่าว  บางทีฉันก็อาจจะเหนื่อยเกินไป

บางคนบอกฉันว่าเธอตอนนั้นดีกว่าตอนนี้ซะอีก ฉันไม่รู้ว่าอะไรดลบันดาลให้เขาพูดแบบนั้น เอาล่ะ ถ้าตอนนั้นมันดี แล้วมันดีอย่างไง ฉันลืมความรู้สึกแบบนั้นไปหมดแล้ว 

ย้อนกลับมาเมื่อตั้นปี "จะเรียนสายอะไรดีล่ะ" "วิทย์คณิตแหละดูดีสุดแล้ว" ไม่รู้อะไรดลใจให้พูดไปแบบนั้น ลองมาคิดดูดีๆแล้ว เราเรียนเก่งมาโดยตลอด เรียนดีเป็นหน้าเป็นตาให้ครอบครัว "ฉันควรมีสิทธ์เลือกสิ" ใครก็ไม่รู้เข้ามาตีกันในสมองของฉัน "ถ้าเกิดฉันเรียนไม่เก่งล่ะ มันคงจะมีทางอื่นให้กับฉันนะ"

วันนี้ก็มาถึง ฉันเข้ารร.มัธยมปลาย ด้วยรอบโควตานักเรียนเก่า 
"เธอรู้จักความหวังไหม" 
"รู้สิ ฉันรู้" 
"เธออยากได้ความหวังจากใครไหม" 
"ฉันไม่อยากได้" 
"แต่เธอต้องได้" 
"แต่ฉันไม่ต้องการ" 
"เธอหนีไม่พ้นหรอก"

สวัสดีมัธยมปลายปีหนึ่ง "เธออยากจะเป็นอะไร" ฉันควรตอบว่าอะไร ความทรงจำที่พ่อกับแม่ชี้ทางให้ ลูกต้องเป็นหมอนะ แม่คาดหวังในตัวลูกมากเลยนะ อย่าทำให้แม่ผิดหวังล่ะ โอเค หมอ

ทั้งๆที่ฉันไม่ใช่ลูกคนแรกของตระกูล แต่ฉันคิดว่าฉันเข้าใจพวกเขานะ เขาคงจะผิดหวังกับลูกชายคนแรกของตระกูลล่ะมั้ง ถึงมาลงความหวังที่ฉัน

มัธยมปลายปีหนึ่งเทอมแรกผ่านไป พวกกับเกรดที่พวกเขาพึงพอใจ สี่จุดศูนย์ศูนย์ แน่นอนว่าตอนเขาประกาศเกรด ฉันได้ดูเกรดเป็นคนแรก ว้าวมาก นี่ฉันได้สี่เลยหรอ แล้วความรู้สึกดีใจนั้นก็หายไปภายในหนึ่งชั่งโมง สองชั่วโมงต่อมา ถ้าเทอมนี้ฉันไม่ได้สี่ล่ะ 

กังวล
กลัว

ไม่อยากได้แล้วสี่จุดศูนย์ศูนย์ เครียดเกินไป กลับมานั่งร้องไห้ ไม่เข้าใจตัวเอง ควรจะดีใจสิ แต่ความกลัวมันพัดเข้ามาถาโถมเข้ามา จำไม่ได้เลยว่าเทอมที่แล้วทำอะไรไปว่า จำไม่ได้เลยว่าเทอมที่แล้วมีความสุขมากแค่ไหน "เธอก็แค่ต้องทำอย่างเดิม อ่านหนังสืออย่างเดิม"  แต่ตอนนี้ไม่รู้เเป็นอะไรฉันเหนื่อยมากเลย 

อยากพัง
อยากดรอป
ไม่อยากไปโรงเรียน
ไม่อยากเจอตรู
ไม่อยากอ่านหนังสือ
ไม่อยาก......


เหนื่อยอยากพอ ความหวังของพ่อแม่ควรพอได้ด้วยหรอ


SHARE
Written in this book
ชีวิตของฉันเริ่มต้นด้วยสิบห้า
ชีวิต มัธยมปลาย สายน้อย ความคาดหวัง ครอบครัว ทางเลือก 
Writer
6AMFAM
student
หนังสือ ภาพยนต์ ความรู้สึก เรื่องราว

Comments

F_l_W
3 months ago
ผมว่าคุณลองทำให้เรื่องความหวังมันสนุกสิ อาจช่วยได้ ถ้าเป็น หมอก็ลองไปหมอนวดไรงี้^^ หยอกๆ ผมแกล้งๆน่ะครับสู้ๆ
Reply