แด่คนใจร้ายที่เรารักที่สุด

แค่อยากจะขอเก็บไว้ที่เดิม...ไม่ต้องเพิ่มเติมให้มันเป็นเรื่องราว
วันนี้ได้เจอกับคุณในรอบแปดเดือนเลยเนอะ
ตลกดีที่นัดกันเป็นอาทิตย์ว่าจะมาดูหนังด้วยกัน พอใกล้ถึงวันนัดกลับเป็นเราเองที่ไม่ยอมบอกเวลานัดกับคุณ แล้วก็ไปเร่งคุณให้มาเจอกันทันที
คุณโกรธมาก
เรารู้แหละ เรารู้จักคุณดี
ตอนแรกเราก็โกรธแหละ เราร้องไห้ด้วยซ้ำ เรามาถึงที่นัดที่กำหนดเวลาเองคนเดียว แล้วคุณก็อยู่อีกจังหวัดหนึ่ง เราโทรหาเพื่อนแทบจะทุกคนให้มาอยู่เป็นเพื่อนเรา เราโทรไปร้องไห้ให้เพื่อนที่เมกาฟัง เราหัวเสีย เราหงุดหงิด จนสุดท้ายเราก็คิดได้ว่าเราเองก็ผิดเหมือนกัน




" มันเป็น miscommunication อ่ะ มึงนัดกันไม่ดีเอง ละมึงก็มาบอกเขาปุ้บปั้บ มึงก็เอาแต่ใจเหมือนกัน แต่ถ้ามึงสำคัญพอพี่เขาก็ยอมทิ้งทุกอย่างมาหามึงแหละ " 
" เออ งั้นกูคงไม่สำคัญแล้ว เขาคงไม่มาเจอกูแล้วแหละ เชี่ยไรวะ ทำไมกูต้องเป็นคนรอตลอดวะ ทำไมกูต้องเสียใจเพราะเขาตลอด ละพอเจอเขากูก็ให้อภัยเขาตลอด " 


ทั้งๆ ที่ตั้งใจว่าถ้ามาเจอกันคงจะตัดใจได้สักที
ละพอโดนเทกลางทางแบบนี้ยิ่งตัดใจง่ายมาก
แถมยังโกรธอีกต่างหาก 
แต่พอเจอคุณละฟังเหตุผลของคุณแล้วเราก็รู้สึกผิดแทบไม่ทัน
คุณบอกว่าคุณโกรธเราที่ไม่ยอมนัดกันให้ดีตั้งแต่เมื่อวาน คุณรอจนถึงตีสองแล้วก็หลับไป พอตื่นมาก็มีงานเข้าอีก ตอนแรกคุณกะจะไม่มาเจอเราแล้วด้วยซ้ำ แต่ก็เป็นเราที่ขอคุณออกมาเจอกัน
พอเจอกันจริงๆ 
ได้กลับมาเริ่มนับหนึ่งอีกครั้งเลยว่ะ...





: โกรธเค้าป่ะ
; โกรธดิ รอตัวบอกเมื่อวานอ่ะ ละก็ไม่บอก เดี๋ยวเค้าต้องกลับไปเคลียร์งานให้เสร็จก่อนบ่ายสามอยู่
คุณว่าพลางกดดูเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์
เราทานข้าวเที่ยวด้วยกันตอนบ่ายสองเกือบสามด้วยก๋วยเตี๋ยวชามเดียวที่กินด้วยกันไม่หมด 
: มีอะไรจะบอกเค้าป่ะ
; ...
: ทำไมถึงนัดมาเจอล่ะ
; คิดถึง
( ไม่มีแฟนเก่าที่ไหนนัดมาเจอกันแบบนี้หรอกนะ คุณปลา ) 
: คุณยังรักเค้าเหมือนเดิมไหม
; เค้าเคยบอกด้วยหรอว่าไม่รักคุณแล้ว
: แล้วทำไมตอนนั้นถึงหายไป
; โกรธคุณ 
: อื้อ เค้าเข้าใจแหละ ละคุณยังจะหายไปอีกไหม ไม่หายไปจากเค้าไม่ได้หรอ
; เค้าไม่รู้ว่ะตัว เค้าไม่รู้เลยว่าชีวิตเค้าต้องเจออะไรอีกบ้าง เค้ายังทำชีวิตเค้าให้ดีไม่ได้เลย เค้าจะเอาอะไรไปดูแลตัวได้ล่ะวะ
: คุณ ขอมือหน่อยสิ...




สัมผัสของมือคุณยังเหมืิอนเดิมเลย
ตัวคุณอุ่นเหมือนเดิม
มั่นคงเหมือนเดิม
เป็นที่พึ่งให้เราได้เหมือนเดิม 
เพียงแต่สถานะของเราตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม...



พอใกล้ถึงบ่ายสามเราก็เดินไปส่งคุณที่ลานจอดรถ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เราเจอกันแล้วไม่มีรูปคู่ด้วยกันเลย แต่คุณเชื่อไหม ต่อให้ไม่มีสิ่งไหนยืนยันว่าเรื่องของเราเคยเกิดขึ้นจริง หัวใจเรามันก็ยังจำได้ทุกเรื่องราวทั้งดีทั้งร้าย ทั้งสัมผัสของคุณ รอยยิ้ม แววตา ทุกอย่างที่เป็นคุณถูกบันทึกไว้ในหัวใจของเรามาตลอด...
ไม่จำเป็นต้องมีรูปคู่เลย
เเละเราไม่จำเป็นต้องลบรูปของเราออกจากโทรศัพท์




คุณเหมือนเดิมเลยนะ 
พอเดินไปเจอคนเยอะๆ คุณก็ดึงมือเราไม่ให้เดินชนพวกเขา 
คุณเอาหมวกสีน้ำเงินเข้ม Mc มาใส่บนหัวเราหลวมๆ ตอนที่เดินออกมาเจอแดด 
คุณเหมือนเดิมทุกอย่่าง
และเราก็ยังรักคุณเหมือนเดิมเลย...

: กอดไหม
คุณไม่ตอบอะไรแล้วกางแขนออกกว้างๆ
; กอดแรกเลยเนอะ
: ละไม่ใช่กอดตอนเป็นแฟนกันด้วยนะ 
แต่กอดของคุณ คงจะโอบกอดเราให้ผ่านเรื่องร้ายๆ ในปีหน้าได้สบายๆ เลยแหละ ก็มีความรักของคุณโอบกอดไว้แล้วนี่...

: คุณ 
; หื้ม
: เค้าต้องทำไงต่ออ่ะ เค้าต้องมูฟออนหรอ
; ตัวไม่ต้องรอเค้าหรอก เค้าเชื่อว่าต้องมีคนที่ดีกว่าเค้า 
: ละตัวไม่คิดว่าตัวดีที่สุดสำหรับเค้าแล้วหรอ
; ไม่อ่ะ
: คุณ เค้าอยากขอ ขอให้คุณเปลี่ยนตัวเองให้เค้า มันดูเห็นแก่ตัวนะ แต่ช่วงชีวิตที่เค้ามีตัว เป็นช่วงที่ดีที่สุด เค้าก็เป็นเค้าที่ดีที่สุด ดีกว่าตอนนี้อีก และเค้าก็รู้สึกมี passion ในการใช้ชีวิต
; ตอนเค้ามีตัว มันดีทุกอย่างเลยเหมือนกัน
: เค้ารักคุณนะ
; รักเหมือนกัน
: แต่เรากลับไปไม่ได้แล้วถูกไหม
; อื้ม เค้าไม่รู้ว่าเค้าต้องเจออะไรอีกบ้าง เค้าไม่อยากให้ตัวต้องมาเจอกับเค้า
: เค้าเข้าใจนะ ไม่เป็นไรเธอ เค้าจะรอจนถึงปีหน้านะ
; จริงๆ ไม่ต้องรอก็ได้
: จะรอ



จะไม่เปลี่ยนใจจะนานนานเท่าไหร่




; ละจะเอาของมาคืนไม่ใช่หรอ หรือไม่คืนแล้ว
: ไม่คืนแล้ว จะเก็บไว้ แล้วสมุดที่ให้คุณอ่ะ ทิ้งแล้วป่ะ
; ไม่ได้ทิ้ง เค้าใช้เขียนงานเค้าไม่ใช่จะพอ
: แหม่ แล้วทีแรกบอกว่าไม่รู้จะเอาไปจดอะไร

ไม่รู้ว่าคุณฉีกสองหน้าแรกที่เราตั้งใจเขียนให้คุณตอนนั้นไปด้วยไหม
แต่เราจำข้อความที่เราเขียนได้
'หนูจะรักพี่ไปเรื่อยๆ ตราบเท่าที่พี่ยังรักหนู'
จะเก็บและทิ้งเรื่องดีๆ เอาไว้





รักคุณนะ 
คุณปลา
รักเหมือนเดิม จะรักจนกว่าเราจะเจอกันอีกครั้ง และคงจะรักจนกว่าคุณจะเลิกรักเราแหละ 
ที่จริงก็อยากจะผ่านเรื่องยากๆ ของคุณไปด้วยกันแต่คุณตัดสินใจว่าไม่อยากมีเราไปยุ่งเรื่องพวกนั้นด้วย เราก็เคารพการตัดสินใจของคุณ 
แต่อยากให้คุณรู้ไว้เสมอนะ ว่าคุณมีเราเป็นคนของคุณเสมอ วันไหนเหนื่อยไม่มีแรง วันไหนที่โลกทั้งใบใจร้ายกับคุณ ขอให้คุณจำได้ว่ามีเราที่ยังอยู่ตรงนี้นะคะ

รักคุณข้ามปีเหมือนเดิมเลย

ขอบคุณที่เข้ามาและไม่เคยจะออกไป


แด่, คุณปฐมพงศ์
ผู้เป็นทุกอย่างและทำให้เราได้ใช้ชีวิตแบบในวันนี้











SHARE
Written in this book
ยี่สิบสองนาฬิกา
รู้ไหมว่าคิดถึงมาตลอด :) คุณผู้เป็นโลกทั้งใบของเรา และยังคงเป็นอยู่ถึงทุกวันนี้ เราแค่อยากบันทึกไว้ เผื่อวันหนึ่งเราอาจจะเข้มแข็งขึ้น หรือวันหนึ่งคุณอาจจะผ่านเข้ามาเห็น แต่ก็ขอให้เราทั้งสองคนเติบโตอย่างสวยงามที่สุดนะคะ
Writer
Hoshine
deciduous🍃
Dear me, oneday I will make you proud.

Comments