คืนสุดท้ายของพฤศจิกา
ค่ำคืนสุดท้ายของเดือนพฤศจิกายน สีเทาของท้องฟ้าไม่ต่างจากสีเทาในคืนก่อน  อากาศกำลังเย็นสบายไม่ร้อนมากแต่ก็ไม่ถึงกับหนาว ชีวิตยามค่ำคืนไม่เคยนิ่งสงัด ฉันท่ามกลางผู้คนในขบวนรถไฟที่กำลังทำหน้าที่ของมันโดยการพาผู้คนไปส่งตามสถานในแต่ละที่

จริงๆอยากออกไปเดินเล่นที่ไหนสักที่ คิดไว้ว่าถ้าเอาตัวเองออกไปข้างนอกพบปะผู้คน น่าจะช่วยทำให้ความเป็นคนของฉันกลับมาอีกครั้ง ฉันลังเลอยู่นาน ผ่านไปแล้วสถานีแล้ว สถานีเล่า สุดท้ายฉันก็พ่ายแพ้ให้กับความเหนื่อยล้า หอบหิ้วร่างและกายตัวเองกลับมาที่ห้องอย่างเคย

ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังเริงร่าอยู่ภายนอก การได้ซุกลงบนเตียงกับหนังสือเขียนโดยนักเขียนคนโปรดสักเล่ม พอจะทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวยขึ้นมาได้บ้าง

วันก่อนได้คุยกับเพื่อนเรื่องของการใช้ชีวิต ไม่รู้ว่าจริงๆแล้ว เราเป็น “ผู้ใช้ชีวิต” หรือ “ชีวิตเป็นผู้ใช้เรา” กันแน่ ทุกวันนี้รู้สึกเหนื่อยกับกับ กิเลส ตัณหา ความอยากได้อยากมีแทบจะตลอดเวลา อยากเก่งเหมือนคนนู้น อยากดูดีเหมือนคนนี้ อยากไปที่นั่นที่นี่ อยากได้อย่างอย่างนู้นอย่างนี้  (บางทีมันอาจเป็นพลังบวกได้ ถ้าเราใช้เป็น)

ยิ่งยุคโซเชียลทำให้เราเห็นสิ่งต่างๆง่ายขึ้นไปหมด

แม้กระทั่งความ “อยาก” ที่คิดว่าบริสุทธิ์ที่สุดแล้วนั่นก็คือ “อยากมีความสุข” ยังทำให้เราไม่มีความสุขเลย แค่รู้สึก “อยาก” ก็ไม่มีความสุขแล้ว

แปลกดีเหมือนกันการที่จะมีความสุขได้ต้องเริ่มจากการไม่มีความสุขเสียก่อน หรือความสุขที่แท้จริงจะมาโดยไม่ต้องรู้สึกอยาก ?

อิจฉาคนที่มีความสุขแบบมีความสุขจริงๆ (นั่นไง เริ่มไม่มีความสุขแล้ว)
จริงๆมีเรื่องอยากจะเขียนเยอะแยะไปหมด แต่วันนี้รู้สึก เหนื่อยกับการใช้ชีวิตมามากพอแล้ว
ก่อนที่จะไม่มีความสุขไปมากกว่านี้ ขอหนีไปหาความสุขสักงีบก่อนดีกว่า 

SHARE

Comments