ปัจฉิมของเรากับเขา
แม้แต่ปัจฉิมเราก็ไม่ได้คุยกันเหรอ 55555


เริ่มยังไงดี


เรารู้จักกันผ่านเพื่อน เริ่มต้นด้วยการแกล้งแซวกันทั่วไป


“เพื่อนมึงน่ารักอะ มีแฟนรึยัง ฝากบอกเพื่อนหน่อยว่าฝันดีนะ”


แบบนี้วนไปเรื่อยๆ


ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ที่เขาหมายความแบบนั้นจริงๆ


นับๆดูก็ 2ปีแล้วมั้ง    นานเหมือนกันแฮะ




2ปีผ่านไป ความสัมพันธ์เรายังเหมือนเดิม


แต่ความรู้สึกของเขามันเปลี่ยนไปตั้งแต่วันแรกๆแล้ว


แล้วเรารู้สึกยังไงอะเหรอ


ไม่รู้เหมือนกัน


แค่รู้สึกว่าเขาดีกับเรามากๆ มากซะจนไม่อยากให้หายไปไหน


เอาตรงๆคือเขาสำคัญกับเรามาก


ถ้าเปลี่ยนสถานะแล้วเราเลิกกันจะทำไงวะ


“เป็นเพื่อนมันเลิกกันไม่ได้นะเว้ย”
คำนี้แหละที่เราเขียนลงในไอแพดแล้วส่งให้เขา หลังจากจบงานปัจฉิม


เขียนไปพร้อมกับความรู้สึกจุกตรงลิ้นปี่




เขาจะรู้มั้ยนะ ว่าวันนั้น


เรารอดอกไม้จากเขาทั้งวันเลย


ย้อนแย้งเนอะเราเนี่ย 5555



ก่อนกลับบ้าน เรามองหาเขา


อยากถ่ายรูปคู่กันรูปแรก


เพราะไม่รู้ว่าจะมีรูปสุดท้ายอีกมั้ย


ไม่รู้ว่าบังเอิญหรืออะไร


ตอนที่เรากำลังมองหา เขากำลังยกกีตาร์ขึ้นมาใส่ เขายืนอยู่บนเวที เป็นงานดนตรีเล็กๆที่จัดให้พวกเรา


ทำไงดีวะ เราคิดอยู่แปปนึง


รีบวิ่งไปหน้าเวที ตะโกนเรียกเขาพร้อมชูโทรศัพท์บอกว่าถ่ายรูปกัน


เค้ายิ้มแล้วโบกมือให้ครั้งหนึ่ง แล้วก้มหน้าปรับสายกีตาร์


เขินเหรอวะ 5555


ไม่มองก็ไม่มอง


รูปแรกหน้าเราอย่างหลุด เราถ่ายเพิ่มอีกรูป พร้อม1คลิปสั้นๆ


เห้อ


กลับบ้านเหอะ


เราเดินออกจากอาคารไปพร้อมกับสายตาที่มองเขาตลอดเวลา


ไม่คิดจะมองหากันเลยเหรอ


จากกันงี้เลยเหรอ


สุดท้ายเราก็กลับบ้านพร้อมความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด


เสียดาย ที่คุยกันไปถึงประโยค



เสียใจ ที่ไม่ได้แม้แต่เฟรนด์ชิพหรือดอกไม้จากเขา



คิดถึง คนที่เจอกันก็ต้องแกล้งหลบหน้า ไม่ก็ยิ้มๆให้แบบแปลกๆ




ทำไมเราไม่คุยกันต่อหน้าเลยวะ


ประโยคสุดท้ายที่เราเขียนให้เขาคือ




“ไว้เจอกันใหม่ อาจจะพรุ่งนี้ เดือนหน้า ปีหน้า ไม่ก็งานเลี้ยงรุ่น
.
.
บ้ายบายคับ”
SHARE
Writer
Tongdaww
sleeper
แค่เธอเป็นเธอ

Comments