สำราญชายโขง
"เปิดสายยางรดน้ำถนนหน่อย"
แม่บอกทุก ๆ สองสามชั่วโมง

ร้านขายของชำที่หน้าบ้านมีอาหารเล็กน้อยขายให้คนงานก่อสร้างละแวกนั้น ถนนลูกรังฝุ่นเยอะ ไม่ดีแน่ถ้าละอองดินปกคลุมของขาย ครั้งหนึ่งแม่ขนกล้วยปิ้ง ร่มกลมใหญ่ยื่นออกไปถนน รถขยะวิ่งเฉียดชน คนขับลงมาบอกว่าตั้งร้านยื่นล้ำเขต แม่บอกว่าถ้านี่ไม่ใช่ร่ม แต่เป็นคนจะชนไหม คนขับไม่ตอบ

'สำราญชายโขง' สักยี่สิบปีที่แล้วเงียบเหงา ออกจากโซนอินโดจีนสักร้อยเมตร ก็นอนเล่นกลางถนนได้ รถน้อย ชาวบ้านส่วนใหญ่เดิน วัดวามากมายใกล้วัดไหนไปวัดนั้น

จำได้ว่างานออกพรรษาเเข่งเรือ แดดดาดร้อนระอุ กำเงินสามบาทเดินข้ามแดนใต้สุดจากบ้าน สู่วัดเหนือหน้าศาลเจ้าแม่ฯ

ไม่ได้สนใจประเพณีหรอกแต่ต้นโพธิ์ใหญ่เป็นแหล่งอาเขต เกมตู้เหรียญบาท เชอร์รี่ ส้ม แคนตาลูป สลอตหลอกล่อให้ไปหา หยอดหนึ่งบาทเล่นได้ประมาณห้านาที เกมลูนี่ตูน ดราก้อนบอล สนุกชิบหาย

สถิตอยู่ครึ่งวันทั้งที่เงินหมดตั้งแต่สิบนาทีที่มาถึง ก่อนเดินกลับเกือบถึงบ้าน เจอพี่สาวให้มาอีกบาท เลยย้อนลับไป ด้วยความหวังกับลูกเชอร์รี่ ถ้าถูกได้อีกบาท แต่ก็ไม่ ขากลับถามตัวเองว่าเดินไปทำไม จนถึงวันนี้ก็ยังไม่มีคำตอบ

'ท่าด่าน' เมื่อสักยี่สิบปีที่แล้วลมแรง รู้สึกว่าแรงและหนาวกว่าสมัยนี้ ตีห้าของเสาร์อาทิตย์ สามล้อจะมารับ เตียงไม้ ราวเหล็ก และเสื้อผ้าสามสี่ถุงกระสอบสายรุ้ง ห้อยพะรุงพะรังไปท่าด่าน ผ่านลมหนาวที่คมปานขับรถฝ่าดงใบมีดโกน สมัยนั้นขอบเขื่อนไม่ได้สวยงาม เป็นปูนเปลือยตั้งขึ้นแล้วโค้งเข้ามาข้างใน มองไปเหมือนนิ้วมือปีศาจที่งองุ้มเข้ามาจะบีบเราให้ตายให้ได้

(เขื่อนแบบนี้ยังพอมีให้เห็นบางจังหวัดที่ติดริมโขง)

ท่าด่านขายอะไรก็ขายได้ ทรงจำติดในหัว จำได้ว่ารถทัวร์ลงทีกางเกง สบู่ยาว ตะเกียบ กับของแปลก ๆ แทบไม่เหลือ ก่นหน้านี้แม่ขายของส่งข้ามลาว มีของแปลก ๆ เยอะ จำพวกของป่า เขียวสัตว์ที่ทำเป็นพวงกุญแจ แตงโมก็ขาย ที่แปลกสุดคือนกแก้ว มีเป็นร้อย ๆ ตัวในถุง ตายบ้างบินบ้าง นอนบ้าง ร้องเสียงโหวกเหวก

แต่ทุกอย่างจะมีจุดสิ้นสุด กาลผ่านไป ตะกอนค้างในหัวยังเล่าเรื่องต่อไปว่าเราขายดี เราจำไม่ได้ว่าเลิกขายตอนไหน เราจำไม่ได้ว่ายอดขายน้อยสุดที่ทำได้ทั้งวันคือสองร้อย เราเลือกที่จะเล่าเสมอว่า

ท่าด่านเมื่อก่อนขายอะไรก็ขายได้ และจะเล่าว่าอะไร ๆ เมื่อก่อนก็ดีกว่าตอนนี้เสมอ เพลงสมัยก่อนเพราะกว่าสมัยนี้ มาราโดน่าเก่งกว่าเมสซี่ ไม่มีตัวชี้วัดอะไรชัดเจน

มีเพียงความรู้สึกผูกพันกับวันเวลาที่ชะล้างบริบทอื่นออกไป เหลือเพียงทรงจำบริสุทธิ์ และไอ้ความบริสุทธิ์นี่แหละที่หลอกเราว่า สิ่งที่เราเจอ สัมผัสในกาลเก่าก่อนนั้นดีกว่า แย่กว่า หนักกว่าในกาลปัจจุบัน

ความบริสุทธิ์ของทรงจำของเรานี่แหละ ที่บอกและย้ำกับเราว่า ตัวเราเมื่อก่อนดีกว่าตอนนี้เสมอ...

#สำราญชายโขง



*สำราญชายโขงคือชื่อถนนติดริมแม่นำ้โขง จังหวัดมุกดาหาร เริ่มจาก 'ท่าด่าน' หรือ 'ตลาดอินโดจีน' สิ้นสุดบริเวณวัดห้วยแข้ 

SHARE
Writer
imonkey7
Unfinished Writer
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments