ถึงจะรู้ว่าไม่มีเขาอีกแล้ว
ชายในวัยกลางคนใช้ตาข่ายไม้แบดตีหัวของเขาเบาๆ แรงอย่างหยอกล้อทีเล่นทีจริง

เล่นแบบนี้ ผมไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะครับพ่อ ไปเล่นกับแม่เถอะครับ

แม่ก็จะได้เอาด้ามไม้แบดตีหัวพ่อแทนน่ะสิ

ลูกชายหันมามองหน้าพร้อมกับรอยยิ้มแป้นแล้นใส่

ไปเล่นตีแบดกับพ่อหน่อยได้ไหม

เออ --- อีกฝ่ายกำลังชั่งใจ มองงานในคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ถ้าหากผมมีเวลายาวนานมากกว่านี้ในชีวิต ผมจะไปเล่นกับพ่อนะครับ

ชายในวัยกลางคนปาดน้ำตาที่ร่วงริน มองรูปภาพลูกชายที่กำลังยืนกอดคออยู่กับเขาในกรอบรูปที่วางไว้บนโต๊ะทำงานของลูกชาย

พ่อเข้ามาในนี้อีกแล้วนะ

เขาโอบกอดภรรยาที่โอบกอดเขาตอบ เธอต้องปลอมประโลมความรู้สึกแบบนี้อีกนานแค่ไหน ถึงเขาจะทำใจได้สักที เธอพยายามจะไม่หลอกตัวเอง และใช้ชีวิตอยู่ในโลกแห่งความจริงให้ได้ เธอต้องกลายมาเป็นเสาหลักแห่งความรู้สึกของครอบครัวที่เหลืออยู่กันเพียงสองคน
SHARE
Writer
iamtasmanian
Storyteller
เรื่องสั้นจากความรู้สึก

Comments