คิดไปเอง หรือว่ามันดีขึ้นจริงๆ
เราคิดว่าอาการของเราดีขึ้นมาก ๆ เรามีความสุขกับสิ่งที่เข้ามา แม้เราจะเครียดแทบจะตลอดเวลา แต่เราสามารถจัดการกับความเครียดเหล่านั้นได้ 

เรามองตัวเองดีขึ้น เรารักตัวเองมากขึ้น เรากดดันตัวเองน้อยลงกว่าเดิม 
แต่สุดท้ายแล้วเราก็ล้มเหลว เมื่อเราต้องเจอปัญหาเรื้อรังที่เราเพิ่งรู้ว่ามันกัดกินตัวเราตั้งแต่เด็ก 

ครอบครัว

เราสังเกตว่าเมื่อเราต้องรับรู้เรื่องราวของที่บ้าน 
เราจะเครียดแบบที่ไม่สามารถสลัดความเครีนดเหล่านั้นออกได้ง่าย ๆ 
เราจะเหนื่อย จะรู้สึกแย่กับตัวเอง รู้สึกว่า ถ้าไม่มีเราอยู่ก็คงดีกว่านี้ รู้สึกว่าถ้าไม่มีเรา
เขาอาจจะคิดได้ แล้วคนอื่น ๆ จะสบายขึ้น ถ้าไม่มีเรา เขาอาจจะปรับตัว ถ้าไม่มีเรา
ทุกคนคงระวังกับการกระทำของตัวเองมากกว่านี้

ล่าสุดเราต้องรับรู้เรื่องต่าง ๆ ทั้งที่ไม่ได้เป็นเรื่องร้ายแรง แต่เราฟังแล้วเครียด เหนื่อย จนพอมีเรื่องอะไรเข้ามากระทบจิตใจต่อจากนั้นก็ระเบิดอารมณ์ทันที มันไม่ใช่แค่การร้องไห้ แต่มันคือการกรี๊ด หยิกตัวเอง ทำลายของ ยังดีที่ยังกลัวเจ็บมืออยู่ ไม่งั้นก็คงชกกำแพงไปแล้ว และแล็ปท็อปเราก็คงจะยุบ แต่ยั้งมือทันว่ามันแพง 

เราเหนื่อยที่จะเป็นแบบนี้ และเราจับอาการตัวเองได้แล้วว่าเรากลับมาแย่ทุกครั้งเพราะเรื่องเดิม เราไม่รู้ว่าควรกลับไปหาหมอดีมั้ย แต่ตอนนี้หยิบยามากินแล้วแหละ ทำเหมือนมันเป็นยาหลอกที่กินปุ๊บแล้วจะทำให้เราสงบ ทั้ง ๆ ที่มันต้องใช้เวลา


SHARE
Written in this book
วันนี้คิด

Comments