ในความทรงจำ
มันก็ไม่มีอะไรมาก...แค่อยู่ๆ ก็คิดถึงขึ้นมา
คงเป็นบันทึกที่ไร้สาระที่สุดเลยก็ว่าได้
แต่มันก็เกิดขึ้นจากอารมณ์ที่ลึกซึ้งมากจริงๆในตอนนี้
ลึกซึ้งทั้งน้ำตาเลยล่ะ

เดือนหน้าก็จะครบ 1 ปีเต็มแล้ว ที่เราคิดภาพเสมือนจริงว่าเค้าจากโลกนี้ไปแล้ว
เราไม่มีวันได้พบกันอีก หลงเหลือไว้เพียงความทรงจำเท่านั้น
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพลงซึ้งหรือเพราะอากาศเย็นๆนี้กันแน่
น้ำตามันถึงไหลออกมาเองแบบนี้
อาจเป็นทุกอย่างที่ผสมรวมกันก็ได้

ทุกความประทับใจ สุขใจ เสียใจ ได้บอกไปหมดแล้ว
รู้สึกสงสารตัวเองชะมัด ที่เธอดูไม่ได้ใส่ใจหรือสนใจจำมันเลยสักนิด
ยังจำวันนั้นได้ดีอยู่เลย...วันที่เห็นหน้าเป็นครั้งแรก
วันนั้นที่มุมห้องกับแฟ้มสีเขียว วันที่โลกทั้งโลกของเรามันหยุดหมุนไป

สิบปีแล้วนะ สิบปีแล้วกับความรักที่เรามีให้เธอ
ไม่เคยมีใครแทนที่เธอในใจเราได้เลย
ทั้งหมดก็เพราะความดีของเธอนั่นล่ะ
และเป็นเราเองที่ไม่ดี จนทุกวันนี้ยังรู้สึกอยู่เลย
ว่าเราเกิดมาเพื่อทำร้ายคนดีๆรึเปล่า?
ทำไมโลกต้องส่งคนดีๆมาให้เราทำร้ายตลอดเลย
เรามองไปทางไหน ก็ไม่เคยเจอคนแบบเธออีกเลย
นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเหตุผล ที่เรายังไม่มีใครจนตอนนี้

เราไม่กล้าเดินกลับไป หันไปมอง หรือทักทายเธออีก
ไม่อยากทำร้ายเธออีกแล้ว ไม่อยากทำให้ตัวเองเจ็บอีกแล้วด้วยเหมือนกัน
เธอคงเดาไม่ถูกเลย ว่าเราคิดถึงเธอมากแค่ไหน
ทุกครั้งที่เธอแวบเข้ามาในหัว เราร้องไห้ทุกครั้ง
เราเกิดคำถามทุกครั้ง ถ้าวันนั้นเราเป็นคนที่ดีกว่านี้
เธอจะยังรักเราไหม?

อดีตก็คืออดีต เรารู้
ความเข้าใจทางสมอง ลบความคิดถึงในใจ
และสัมผัสว่ารักทางความรู้สึกของเราไม่ได้เลย

เราทำอะไรไม่ได้เลย
ไม่สิ เราทำได้แค่นี้...แค่ร้องไห้คิดถึงเธอ : )

SHARE
Written in this book
บันทึก
Writer
Savahale
Imaginator
My vow for two worlds ☘️ Writer | Courteous | Introvert

Comments