ไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้น.
ระหว่างที่ฟังเพลง
แล้วก็เล่นโทรศัพท์อยู่
พี่ชายก็โทรมาถามต่างๆนาๆ

:กินข้าวหรือยัง
;กินแล้วจ้า
:เทอมนี้สอบยัง
;เทอมนี้ พึ่งเปิดวันนี้จ้า ฮ่าๆ
:เป็นไงบ้างล่ะ กลับบ้าน
;ไม่ดีเลย

พอพูดถึงตอนนี้คือน้ำตานี่ไหลแล้วอะ
บ้าน
สถานที่ที่มีคนที่เรารักและรักเรา
กลับไปทีไรก็จะเจอแต่ความสุข
เหมือนไปพักจากการเรียน กับผู้คน เมืองที่วุ่นวาย

แต่คราวนี้
มันไม่เหมือนเดิม
มันแตกต่างมากๆ
เราบอกพี่ไปว่า 
;ไม่ดีเลย
ใช่ไหม

เราอยากพูดต่อมากเลยว่า
(เหนื่อยอะ ไม่ว่าจะที่บ้านหรือที่หอ มันไม่ใช่เหนื่อยกาย แต่มันเหนื่อยใจมันอึดอัด ไม่รู้จะพูดยังไง แต่ก็เก็บมันไว้ในใจ ไม่พูดอะไร นานแหละ พี่ก็คุยกับลูกแกไป)
ที่ไม่พูดว่า เหนื่อย 
เพราะเรื่องแค่นี้เราบอกเหนื่อยเหรอ แล้วพี่พ่อแม่ คนอื่นๆจะไม่โคตรเหนื่อยเลยเหรอ
แต่ที่เกือบจะพูดออกไปก็คือ มันต้องการใครสักคนที่อยู่ข้างๆ
สามารถเล่าอะไรให้ฟังได้บ้าง
เก็บไว้ทุกๆอย่างมันก็อึดอัดอะ
กลัวตัวเองจะเก็บกดเกิน

พิมพ์ไปก็ร้องไห้ไป 
นี่ก็แอบกลัวว่าน้องเมทจะเข้ามาเจอตอนน้ำตาไหลอยู่
ถ้าจะบอกว่าฟังเพลงอินมากไปก็ไม่ใช่
มันเป็นเพลงอังกฤษเราแปลไม่ออก

แม่
คือคนที่รับฟังลูกทุกอย่าง
เคยโทรไปแล้วร้องไห้ใส่แม่ ผ่านมาได้ปีกว่าแล้วมั้ง
ก็คือแกเป็นห่วงมาก
พ่อก็ห่วงว่าแบบ
::จะอยู่ได้เหรอ แค่นี้ก็ร้องไห้แล้วอะ ออกมาอยู่บ้านไหม
คือประโยคนี้มันดูเหมือนเราเป็นคนขี้แพ้อะ
แล้วประโยคหนึ่งที่พ่อพูดวันนั้นก็คือ
::เป็นลูกพ่ออย่าร้องไห้

เราว่ายังไงวันนี้คงได้โทรไปหาแม่
เราไม่ไหวจริงๆอะ
ไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นคนเจ้าน้ำตา
ต้องเป็นคนอ่อนแอแบบนี้

ที่โทรไปก็อยากได้ยินเสียง
อยากได้กำลังใจ
อยากมีแรงเดินต่อไป

เหมือนตอนนี้โดดเดี่ยวมาก
พี่เมทที่เคยสนิทก็ออกไปฝึกงานแล้ว
น้องเมทที่มาใหม่เราก็ไม่สนิท
เพื่อนก็เรียนด้วยกันวันละวิชา
แถมวันนี้นะ เปิดเรียนวันแรก สอนแค่ชั่วโมงเดียว
ก็คืออยู่กับตัวเองนานมากอะ
คิดไรไปเรื่อย
มันเป็นช่วงที่แย่ที่สุดของปีก็ว่าได้

พอไว้แค่ปีนี้เถอะนะ
เราว่าเราเจอมาเยอะแล้วแหละ
ทั้งร่างกายและจิตใจ

6:36PM
25.11.2019

จนถึงตอนนี้ร้องไห้มามากพอแล้ว
คงไม่ต้องโทรแล้วแหละ
ไว้คราวหน้านะแม่ 
เดี๋ยวลูกหาเรื่องไปให้ปวดหัว
ฮ่าๆๆๆ หยอกๆน่า
6:56PM



SHARE
Writer
moonflowers
พระจันทร์รับฟังเธอเสมอนะ :)
ตัวอักษรช่วยเตือนความทรงจำ ว่าครั้งหนึ่งได้เกิดขึ้น (เป็นคนหวงของ หวงทุกอย่างที่รักมาก: ท้องฟ้า พระจันทร์ เพลง อิโมจิ รู้ว่าคนอื่นก็ชอบแต่ก็แค่หวง แต่ถ้าได้รู้จักสิ่งเหล่านั้นเพราะเรา แล้วคนอื่นชอบเพราะเธอเอาไปแชร์นี่แอบนอย ฮ่าๆ) :)

Comments

Because
4 months ago
เราเคยผ่านจุดนี้มาแล้ว การอยู่ห่างจากครอบครัวมันเป็นคิดถึง ความอ่อนแอที่ต้องกลั้นเอาไว้ เหนื่อยก็ต้องอดทนเพราะคนที่ส่งเราเรียนเขาเหนื่อยกว่าเรามากไป เราจะบอกตนเองเสมอ ส่วนน้องเมทเอง อย่าคิดมากนะ ถ้าอยากสนิทเธอต้องเปิดใจให้เขาก่อน เอาชนะใจเขาให้ได้ ค่อยๆเข้าหาเขานะ เรียกได้ว่าเป็นการละลายพฤติกรรม เหมือนเทือกเขาน้ำแข็งค่อยๆละลายไง สู้ๆคนเก่งนะ เราเป็นกำลังใจให้✌🏿♥️
Reply
moonflowers
4 months ago
ใช่ค่ะ นี่คิดว่าพวกเขาเหนื่อยและมีเรื่องให้คิดเยอะมากแล้ว เลยพยายามจัดการมันเองดีกว่า เราเป็นคนเริ่มคุยกับคนยากมากค่ะ แต่ถ้าสนิทคือคุยไม่หยุด ฮ่าๆ แต่จะพยายามแล้วกันนะคะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ได้รับพลังงานบวกเยอะเลย :-))
Because
4 months ago
🤗🤗