Dark Past
.................
...

..

ไฟบนเวทีค่อยๆ ดับทีละนิดๆ จากทางด้านซ้ายมายังฉันทางด้านขวา
ตามบทแล้วที่ฉันจะต้องทำต่อไปก็เหลือแค่เพียงเบือนหน้าไปยังความมืดตรงนั้น
ราวกับว่ามีอะไรสักอย่างหลบซ่อนตัวอยู่
และฉันน่าจะรู้จักมันเป็นอย่างดี

...

'ขออีกรอบนะ'
'โอเคเลย'
'เธอไม่ต้องใช้บทเลยหรอ'
'ไม่ต้องเลยน่ะ ฉันจำมันได้หมดแล้ว'

ในแง่หนึ่งมันก็ไม่ดีหรอกนะที่จำได้ทั้งหมดขนาดนั้น
เพราะมันทำให้ฉันซึมลึกอยู่กับประโยคพวกนั้นราวกับว่าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันไปเลยด้วยซ้ำ
แล้วชีวิตในบทนี้ก็โคตรจะหดหู่เลย

'ถึงเธอจะได้รับบทนี้ก็จริง แต่เธอไม่จำเป็นจะต้องเปลี่ยนไปเป็นตัวละครตัวนี้ตลอดเวลาก็ได้นะ'
'ชัดขนาดนั้นเลยหรอ'
'ชัดมาก ในแง่ของการรู้จักเธอมาสักระยะ'
'บทของคุณคราวนี้ดีมากๆ เลยนะ'
'และมันเป็นของเธอ'
'แต่ฉันสงสัยแค่ว่า ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงมั้ย'

สำหรับฉันแล้วมันจริงเกินไป
จะต้องมีตัวตนของเธออยู่ไม่ไกลจากเขา
ถ้าโชคดีก็น่าจะได้พบเจอกันอย่างแน่นอนในเมืองนี้ ในระหว่างที่ฉันเดินไปรอบๆ เมืองตามลักษณะของตัวละครที่เป็นคนชอบเดินสุดๆ ไม่ว่าจะมีใครเดินด้วยหรือไม่
เธอบำบัดตัวเองด้วยการเดินไปมา

'ไม่จริงน่ะ'
'หรอ'
'แต่มีอยู่บ้างที่มีเนื้อนัยของความจริง ซึ่งฉันคิดว่าการไม่บอกออกมาน่าจะดีมากกว่าน่ะ'

เอวอนเป็นเด็กสาวที่เอาแต่คิดว่าตัวเองนั้นอ่อนด้อย
จึงสร้างตัวที่เข้มแข็งกว่าขึ้นมาเป็นเพื่อนในจิตใจ เพราะฉะนั้นแล้วเพื่อให้ตัวเองสามารถคลี่คลายความเป็นตัวเองซึ่งก่อให้เกิดบุคลิกที่ 2 ขึ้นมานั้น เธอเชื่อว่าการออกไปข้างนอกน่าจะไม่ทำให้เธอย่ำแย่มากไปกว่านี้

'ด้านที่จริงนี่.. เอวอนหรือดีออนล่ะ'

นั่นแหละ ความแข็งแกร่งซึ่งบางครั้งทำให้เธอคิดว่าตัวเธอเป็นเพียงความอ่อนแอในกระจกมากกว่าด้วยซ้ำของดีออนนั้นก็ทำให้เธอแยกแยะโลกของความจริงได้ไม่ค่อยจะถูกเท่าไหร่
จนกระทั่งความโหดร้ายสัมผัสความไม่ผสมผสานในตัวตนของเธอได้และสะกดรอยตามเธอมาในความมืด

ใช่แล้ว
ฉันแทบจะไม่ปิดไฟอีกเลยหลังจากที่มั่นใจแล้วว่าทุกอย่างมันว่ายวนในหัวของฉันแทบจะ 100%
หวาดกลัวทางเดินที่ปิดไฟมืดสนิทแต่ก็จ้องมองไปที่สุดทางนั้นราวกับว่ามีใครซ่อนตัวอยู่

'ปกติแล้วเธอจัดการยังไงหลังจากที่การแสดงจบลงแล้ว'
'ทำไมถึงถามอย่างนั้นล่ะ'
'ในฐานะของคนเขียนบทมืออาชีพ มันมีความหวาดกลัวทางจิตสำนึกนิดหน่อยนะ พวกเรากลัวนักแสดงของเรา พวกเราห่วงว่าบางส่วนของเราซึ่งจริงเกินไปนั้นอาจจะทำให้มันยึดเกาะกับตัวของพวกเขาไปตลอด'

'ฉันจะเป็นอย่างนั้นหรือ'

ฉันหยิบมีดใส่ไว้ในกระเป๋าแล้วก็มักจะเผลอลืม
เอวอนที่สงบนิ่งจะปลดปล่อยตัวฉันเสมอๆ ในเวลาที่ทุกอย่างสว่างโล่งและดูผ่อนคลาย
ฉันค่อยๆ หยิบมันออกมาจากกระเป๋าด้วยความหวาดกลัว

'เธอเล่นมาน่าจะรอบที่ 20 ได้แล้วนี่และมันก็น่าจะมาถึงรอบสุดท้ายของการแสดงแล้ว ต่อจากนี้ไปพวกเราจะได้ทำเรื่องอื่นต่อ ฉันคิดว่าเธอควรจะพักผ่อนสักหน่อย จัดการกับตัวเอง บอกตรงๆ นะ...'

ความมืดค่อยๆ ลดทอนแสงสว่างที่ห้อมล้อมตัวฉัน บิดและอัดจนฉันจำเป็นจะต้องควักมีดในกระเป๋าออกมาและแทงออกไป
แน่นอนแหละว่าคนที่ถูกแทงทุกครั้งนั้นก็คือดีออน
ดีออนกับเอวอนที่เป็นคนๆ เดียวกัน

'เธอเล่นได้น่าสะพรึงกลัวขึ้นทุกๆ รอบ'

ฉันเอาแต่เดิน
ไปในที่ต่างๆ เท่าที่เดินได้
ออกไปตามท้องถนน จ้องมองผู้คนอย่างเบาบาง เดินเข้าไปในซอกเมือง และทะลุออกไปยังชายหาด จนกระทั่งเดินลงไปในทะเลทั้งตัว

ก่อนหน้านี้ฉันเป็นใครมาก่อนกันนะ
เวลามีสัมภาษณ์ออกอากาศทางโทรทัศน์ฉันก็มักจะหยุดนิ่งตอนที่พวกเขาเรียกชื่อของฉันซึ่ง ณ ตอนนั้นมันไม่ใช่ฉัน ใช้เวลาประมวลผลสักพักก่อนจะคิดว่า น่าจะเป็นฉันนั่นแหละ แล้วก็ตอบสนองต่อพวกเขาออกไปในทางที่โอเค

'มีบางครั้งที่มีดในนั้นเป็นของจริง'
'ว่าไงนะ'
'ฉันคิดว่ามันเป็นของจริง ก่อนที่ทุกคนจะมาริบมันและเปลี่ยนสลับ นี่ถามจริงเถอะ ฉัน...'

คมมีดที่ทะลุทะลวงเข้าไปในตัวของดีออนนั้นลึกเทียบเท่ากับความรู้สึกที่เอวอนรู้สึกได้เช่นกัน
แต่กลายเป็นว่าฉันตะหากที่จ้องมองพวกเขาจากในความมืดนั้นอีกที
ปิดรอบการแสดงตอนท้ายด้วยความมืดที่ทิ้งช่วงให้คนดูรู้สึกผ่อนคลายไปกับความหนักหน่วงในเนื้อหา ฉันหายไปในความมืดที่ค่อยๆ ถูกริดรอนด้วยแสงสว่างอีกครั้ง
จนกระทั่งไม่หลงเหลือตัวฉันในเวทีนั้นๆ

'เฮ้ แล้วจะทำอะไรต่อหรือ'
'ว่าจะไปเดินเล่นน่ะ แล้วก็ค่อยเข้าไปที่โรงละคร'
'อย่าลืมนะว่าเรามีฉลองกัน'
'แน่นอน'

ฉันนั่งรอเขาจัดการอะไรๆ บนฟุตบาทริมถนน
ที่นี่มันเงียบเกินไปหรือเปล่านะ ราวกับว่าผู้คนไม่ค่อยจะตอบสนองต่อแสงสว่างเท่าไหร่กันเลยแฮะ
เขาเดินจากไปอีกทาง เฝ้าห่วงใยในความเป็นฉัน
ซึ่งไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่เป็นอะไรหรอกน่า
ฉันโยนสิ่งรบกวนที่กำลังพวยพุ่งออกไป และดับมันให้สนิทก่อนที่จะกำมันเอาไว้แน่นๆ
ฉันกำลังคิดว่า อยากจะเดินสำรวจรอบเมืองอีกครั้ง
เอวอนคงอยากจะเดิน

ฉันหันหน้าไปในทิศทางที่คุ้นเคย
ความมืดน่าจะไหลเข้ามาทางทิศนั้นล่ะมั้ง ส่วนแสงสว่างน่าจะมีทิศทางที่ตรงข้ามกัน
ฉันเติมแต่งรายละเอียดให้เอวอนในหัวปะปนกับเรื่องชอกช้ำอันน่าหดหู่ของตัวเอง
แล้วก่อตัวขึ้นมาเป็นตัวตนใหม่อีกคน

"เฮ้ เซลซี่"
"เซลซี่"

"หืม อะไรหรอ"
"เธอดูเงียบๆ นะ เป็นอะไรหรือเปล่า"

ฉันหันกลับไปที่บนเวทีนั้น ค่าของความสว่างที่แตกต่างกันรอบๆ ตัวฉันเชื้อชวนให้ใครบางคนอยากที่จะออกมาเหลือเกิน
ใครคนที่ว่านั้นคือใครกันนะ ฉันค่อยๆ คิดแล้วก็พยายามจะนึกชื่อ


.......................
....


SHARE
Writer
Itymtakhang
mind writer
There's a monster in your head. :) (From Monster - Slow Reverse)

Comments