ฤดู ;
เดือนสุดท้ายของปี 2019 

ฤดูฝน 
ช่วงนี้ฝนตกบ่อยๆ เข้าฤดูฝนแล้ว ฤดูที่ทำให้รู้สึกเหงาที่สุดของปี 
ยิ่งหนาว ยิ่งลมพัดเท่าไหร่ ยิ่งต้องกอดตัวเองให้แน่นขึ้น 
มันเป็นช่วงที่เศร้าที่สุด เศร้าอย่างไม่มีเหตุผล เหงาและแสนจะว่างเปล่่า 

ฉันไม่ได้เขียนบันทึกมาหลายวันเเล้ว แต่วันนี้ไม่ได้ไปโรงเรียน ก็เลยว่าจะทำอะไรซักหน่อย 
นี่เป็นเวลาที่ยากลำบากที่สุดสำหรับฉันเลยนะ ฉันคิดว่าปลายปีมักจะเป็นอะไรที่ทุกคนมีความสุข
ทั้งหน้าหนาว อากาศดีขึ้น คริสต์มาส หรือเทศกาลลดกระหน่ำ 
ใช่...ทุกคนมีความสุข

แต่ต่างกับฉัน มันเป็นปีเเรกที่ฉันภาวนาให้มันผ่านๆไป เร็วที่สุด ฉันภาวนาให้มันจบเร็วๆ ปีใหม่เร็วๆ และจบปัญหาที่ค้างคามาตลอด 3 ปีที่ผ่านนี่ซักที 

ฉันเรียนจบเทอมหนึ่งแล้ว ผ่านไปแล้วจริงๆ ถึงมันจะทุลักทุเลไปหน่อย 
แต่มันก็จบลงเเล้ว ตลอดสามปีที่ผ่านมาฉันไม่เคยผ่านเทอมนี้ได้เลย 
ทุกครั้งที่เข้าเดือนธันวา ฉันจะจำความรู้สึกที่ว่า ฉันอยู่คนเดียว อากาศจะเย็นขึ้น เราจะได้ยินเสียงฝนตก และฉันจะไม่อยู่โรงเรียน แต่ปีนี้กลับต่างออกไป ชื่อฉันยังอยู่ในระบบโรงเรียน ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจลาออก เพราะฉะนั้น อย่างน้อยๆขาของฉันก็ก้าวเดินออกจากที่เดิมไปหนึ่งก้าว อาจจะไม่ไกลมากนัก แต่ฉันดีใจมากจริงๆที่ทุกอย่างเป็นอย่างนี้ 

มาถึงวันนี้ อาการกลับแย่อีกครั้ง 
คุณหมอเคยบอกฉันว่า ...
แค่มีความคิดที่จะกลับมาสู้อีกครั้ง นั้นมันก็มากพอแล้วที่จะผ่านมันไปได้ 

ฉันสงสัยว่ามันพอแล้วจริงๆหรอ 
จนกระทั่งได้ยินหมอพูดอีกครั้งว่า 
ถ้าเรามีความคิดที่จะไป ต่อให้ทางมันแย่แค่ไหน
เราก็จะดิ้นรนทำให้มันผ่านไปอยู่ดี
ใช่ ครั้งนึงฉันเคยอยู่ในสภาวะนั้น แต่ไม่ใช่ตอนที่จิตใจอ่อนเเอขนาดนี้ ...

ฉันไม่ได้ไปเรียนหนึ่งเดือนหลังเปิดเทอม กว่าจะทำเอกสารทั้งหมดได้ก็เหนื่อยจนไม่อยากทำอะไรเพิ่ม และแน่นอน ไม่ไปเรียน งานก็มีเป็นกอง 

ชีวิตนี่มันช่างเฮงซวยจริงๆ
กว่าจะผ่านแต่จะปัญหาได้ก็เกือบตายไปแล้วกี่รอบ 

ตอนนี้ฉันเริ่มแยกไม่ออกว่าฉันกำลังพยายามทำให้มันดีขึ้น หรือแค่กำลังฝืนทำให้เรื่องมันจบ  
แล้วถ้าแค่ทำมันส่งๆให้เรื่องมันจบ แล้วที่พยายามมาทั้งหมดล่ะ มันจะยังมีค่ามั้ย 

ฉันมองกลับหลัง มองเห็นตัวเองเดินวนไปวนมาในห้องนอน มองเห็นตัวเองร้องไห้จนสำลัก 
เกิดนึกขึ้นได้ว่าฉันรอดจากความคิดอยากตายครั้งแรกมาเกือบ 4 ปีแล้วนะ 
4 ปีเชียวนะ ตั้งแต่วันนั้น วันที่ทุกอย่างพังลง 

เก่งมากแล้ว เก่งมากเเล้วจริงๆกับการต้องใช้ชีวิต...

ฉันคงไม่ได้มานั่งพิมพ์อะไรแบบนี้ถ้าฉันไม่มีคนที่ดีรอบตัว คุณหมอที่ดี มีครอบครัว มีเพื่อน ... 
จนถึงไดอารี่บทนี้ ฉันก็ยังอยากขอบคุณจริงๆที่มีคนมากมายขนาดนี้ยังคงอยู่กับฉัน แม้ในบางวันฉันอาจจะดื้อด้าน ก้าวร้าว เอาแต่ใจ หรือทำตัวนิสัยเสียไปบ้าง และฉันก็อยากขอบคุณตัวเองที่พยายามมาขนาดนี้ ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นยังไงก็ตาม จะล้มกลางทางอีกมั้ย จะเดินต่อไปไหวรึเปล่า แต่ถ้าฉันกลับมาอ่านอีกครั้ง ฉันก็คงอยากบอกให้ตัวฉันในอนาคตรู้ว่า 

อย่าได้เจ็บปวดขนาดนั้นเลยนะ ขอบคุณในทุกความพยายามและการตัดสินใจ
ฉันรู้ว่าเธอพยายามอยู่ อย่างน้อยๆแค่ตัวเธอที่รู้ก็พอ ... 


เอริกา :•)

SHARE
Writer
sadderica
diary and semicolon
หมีสองขั้วกับบันทึกที่ต้องเขียน

Comments

sichasira
4 months ago
เก่งมากๆแล้วค่ะ และจะเก่งขึ้นไปอีกเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ไม่ยอมแพ้ สู้ๆนะคะ
Reply
sadderica
4 months ago
:-)