ทำไม..?

ฉันคิดว่า..ฉันคงต้องเขียนมันออกมาแล้วล่ะ

ประโยคสุดท้าย เรายังคุยกันดีๆอยู่เลย แล้วอะไรเป็นเหตุผลที่ทำให้คนๆนึงเปลี่ยนไปกันนะ?

ฉันเฝ้าคิดและถามตัวเองอยู่เป็นเดือนๆ


ความจริงสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่คนๆนึงจะทำต่ออีกคนได้อาจไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่เป็นความเมินเฉยต่างหาก ความเงียบไร้การตอบกลับใดๆจากคนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวัน เหมือนจะทำให้เราตกอยู่ในวังวนของอะไรสักอย่างที่กลืนกินเราเข้าไปอย่างช้าๆ โดยเฉพาะความเงียบจากคนที่เรารัก

เป็นเวลา2เดือนกว่าแล้วที่ไม่ได้คุยกับคนๆนึง อย่าพูดว่าไม่คุยเลย ต้องบอกว่าเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้น อยู่ๆเค้าก็ทำตัวแปลกไปจากเดิม เราเห็นเขาเอาสิ่งๆหนี่งที่เคยช่วยเขาทำไปโยนทิ้ง.. เห็นเขาปิดตัวเองออกจากทุกอย่างที่เราจะเข้าถึงได้

เราเสียใจมากนะ แต่ไม่เข้าใจมากกว่าว่าเขาเป็นอะไรไป เขายังคงเงียบ และเราก็ไม่เซ้าซี้ด้วยการไปถามซ้ำว่าเธอเป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้นเหรอ พูดกับฉันหน่อยได้มั้ย? แต่กลับตัดสินใจเดินออกมาเงียบๆ เสมือนว่าถ้าไม่คุยก็ไม่คุย เพราะสิ่งที่เขาทำก็ดูเหมือนไม่ได้สนใจเลยว่าเราจะรู้สึกยังไงที่ต้องมาเห็นแบบนี้

แต่ใครจะไปรู้ ว่าหลังจากที่เราเดินออกมามันแย่มาก..

ภายนอกเราทำตัวเหมือนไม่คิดอะไรแล้ว เราเข้มแข็งและตั้งใจเดินหน้าต่อ  บอกคนอื่นๆทำนองว่า  “ก็ปล่อยไปอย่างนั้นแหละ”, “อย่าไปใส่ใจเลยเนอะคนแบบนี้”, “ถ้าไม่ถาม ฉันคงลืมเค้าไปแล้วล่ะ”

ในความเป็นจริงคือ เราโคตรไม่ไหวเลย เราพยายามแล้ว ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องเข้มแข็งต่อหน้าทุกคน รู้แค่ว่าไม่อยากให้คนอื่นมองว่าทำไมคิดไม่ได้ ในเมื่อเขาก็ทิ้งขว้างความรู้สึกเราขนาดนี้ ถ้าเราพูดไปว่าเรายังรู้สึก ยังคิดเรื่องของเค้าทุกวัน ทุกคนก็คงอยากจะกุมขมับ..

หรือไม่บางที.. เราก็อาจจะแค่หวังว่าเราจะตัดใจจากเขาได้เหมือนที่ภายนอกเราพยายามทำอยู่ล่ะมั้ง?

แต่พูดไปก็เท่านั้น ที่เรายังจมอยู่แบบนี้ ก็เพราะเราไม่รู้เหตุผลว่าทำไมทุกอย่างมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไงล่ะ 

มีคนเคยบอกว่าอย่าไปถามหาเหตุผลกับใจคน แต่มันจะไม่โหดร้ายไปหน่อยหรอในเมื่อเราเองก็ไม่รู้ว่าทำอะไรผิด ทั้งๆที่ทุกอย่างระหว่างเราสองคนก็กำลังเป็นไปด้วยดี  แต่อยู่ๆทุกอย่างก็หาบวับไปราวกับดีดนิ้ว

จะหาคำตอบก็หาไม่เจอ.. เราไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับเขาเลย ยิ่งค้นหาก็ยิ่งเจอแต่ความเงียบที่ทำให้เราแทบจะเป็นบ้า

ณ จุดนี้ถ้าให้เขามาพูดว่า ‘ฉันเกลียดเธอ ไม่อยากยุ่งกับเธอแล้วก็เลยหายไป’ ก็ยังดีกว่าไม่รู้ว่าเค้าคิดอะไรด้วยซ้ำ

นอกจากพยายามดึงตัวเองออกมาด้วยการบอกว่าปล่อยเขาไปเถอะแล้ว มันก็มีอารมณ์อื่นๆมากมายเข้ามาเกี่ยวข้อง อารมณ์อื่นๆที่คนภายนอกไม่เข้าใจ ทั้งความทรงจำต่างๆที่เคยมีร่วมกับเขา คำพูดของเขาที่เคยบอกกับเรา มันดูเหมือนจริงมากจนเราแทบจะทนกับสภาพที่เป็นในตอนนี้ไม่ได้ นี่มันเรื่องบ้าบอกันไรกัน? เราไม่ได้ทะเลาะอะไรกันสักหน่อย ประโยคสุดท้ายที่คุยก็ยังดีๆอยู่เลย

มันเศร้านะที่ถึงจะเคยให้ใจกันไปเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ใครบางคนมอบความเห็นใจพื้นฐานให้กันเลยด้วยซ้ำ แค่หันกลับมาบอกกันว่า ‘ไปแล้วนะ’ ยังไม่มีเลย

เราก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกถ้าจะไป แต่ทำไมต้องทำร้ายกันด้วยการปล่อยให้อีกคนหัวใจแหลกสลายเพราะความไม่รู้ด้วย

เธอคิดว่าการที่เราไม่รู้มันดีกว่าจริงๆหรอ? เธอคิดว่าการเงียบไปมันดีกว่าการที่เดินมาบอกว่าไม่อยากรู้จักกันแล้วหรือยังไง?

หลายๆคนอาจไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงได้ติดใจนัก แต่ถ้าคุณลองรักใครสักคน แล้วอยู่ๆเค้าคนนั้นก็เงียบใส่คุณ หายไปจากชีวิตคุณทั้งๆที่ทุกอย่างมันปกติ ไม่ได้ทะเลาะ ไม่ได้ทำอะไร จากนั้นคุณก็ต้องทำเหมือนกับไม่มีไรเกิดขึ้นกับความเปลี่ยนแปลงนี้ มันทรมานมากนะ.. 

มันรู้สึกแย่เหมือนเราไปทำอะไรให้เขาโกรธ ทั้งๆที่มันควรเป็นเราด้วยซ้ำที่ถามว่าทำไมอยู่ๆถึงเป็นแบบนี้ 

แล้วเราก็ไม่เข้าใจว่าทำไม พอคิดจะถามหาเหตุผลกับเจ้าตัวตรงๆ กลับรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนโง่เง่า เราแค่อยากรู้คำตอบเพื่อปลดปล่อยตัวเองออกจากจุดนี้ แต่เราก็ไม่อยากพยายามยัดเยียดตัวเองเข้าไปหาอีกแล้ว การที่จะต้องทักซ้ำไปอีกครั้งทั้งๆที่ข้อความเก่าก็ยังไม่ถูกอ่านฟังดูโง่เง่า.. ทุกคนน่าจะเข้าใจ

ข้อความสุดท้ายที่ส่งไปเหมือนไม่เคยไปถึงผู้รับ และถึงจะส่งไปอีกก็ไม่รู้จะได้คำตอบหรือเปล่า เราอยากถามเขาตอนที่ตัวเรามีสติเหนือความรู้สึกที่มีต่อเขาด้วย เพื่อที่จะได้รู้เหตุผลที่แท้จริง ณ จุดนี้เรารับได้หมดทุกอย่าง ขอแค่พูดออกมา จะอะไรก็ช่าง เราไม่มีอะไรจะเสียใจไปมากกว่าที่เป็นอยู่แล้ว..

การเห็นภาพตัวเองกำลังร้องไห้อยู่ในใจเป็นสิบๆรอบทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้มันแย่มากๆ มันทำอะไรไม่ได้ มันอับจนหนทางไปหมด

มันไม่ใช่เรื่องเลย..

ยิ่งไปเจออะไรเก่าๆก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ เราเคยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากๆ แต่ทำไมเขาถึงได้โยนมันทิ้งไปหน้าตาเฉย?

เราอยากจะพูดกับเขาอีกสักครั้ง ที่ผ่านมาเราไม่เคยอยากทำให้เขารู้สึกไม่ดีเลย แล้วที่เขาหายไปแบบนี้มันก็ทำให้เรารู้สึกแหลกสลายทางความรู้สึกแบบที่หาคำมาอธิบายไม่ได้

เพราะในความเป็นจริงสิ่งที่ตรงข้ามกับความรักนั้นไม่ใช่ความเกลียดชัง หากแต่เป็นความเผลิกเฉยต่ออีกฝ่ายไปเลยต่างหาก..




SHARE
Writer
HermioneRiddle
Student
My personal Diary

Comments