1 เดือนที่ฉันเป็นอิสระ
    มันเป็น 1 เดือนที่เราต้องทำอะไรเองทุกอย่าง หิวก็หาอะไรกินเอง เหงาก็หาอะไรดู เวลาคิดถึงแกรก็แค่ลงรูปในสตอรี่ในเฟสแล้วบอกว่าท้องฟ้าสวย เราใช้คำว่าท้องฟ้าสวนแทนคำว่าคิดถึงเธอ ได้ทำอะไรหลายๆอย่างด้วยตัวเราเองโดยที่ไม่มีเธอมาดูแลหรือทำให้ มันอิสระ อยากไปไหนก็ได้ไปอยากกลับตอนไหนก็กลับ ถ้าเป็นแต่ก่อนเธอจะกำหนดเวลาออกจากบ้านของเรา ว่าไปได้กี่ ชม ใส่ชุดอะไรออกจากบ้านต้องถ่ายให้ดู ไปกับใครต้องบอก พอเราหายไปสัก 10 นาที เธอก็จะเริ่มโทรตามเรากับคนรอบข้างของเราแล้ว โทรเช็คกับน้องเราตลอด ว่าเราทำอะไร หายไปไหน เมื่อไหร่จะกลับ บางทีดึกๆก็โทรตาม ทั้งที่เธอก็ควรจะรู้ได้นะว่าหายไปตอนดึกๆนี่คือต้องหายไปนอน ถามว่าตอนนั้นรู้สึกดีมั้ย มันก็รู้สึกดีตรงที่เธอคอยเป็นห่วงตลอด แต่เราก็อึดอัดเช่นกัน พอมันนานๆขึ้นมันเลยกลายเป็นความน่าเบื่อไปโดยปริยายยย แต่พอไม่มีเธอมันก็คิดถึงมากๆเลยแหระ แค่ตอนนี้เราต้องเรียนรู้การอยู่คนเดียวให้ชิน มันอาจจะอิสระก็จริง แต่มันก็แอบคิดถึงความห่วงใยที่เธอเคยมีให้กัน จริงๆตอนนี้ทุกอย่างมันกำลังเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว เราเริ่มโอเครขึ้น รู้สึกว่ามันคือสิ่งที่เราควรต้องยอมรับ เพราะที่ผลมันออกมาเป็นแบบนี้ก็เพราะเราเอง ตอนนี้ก็ขอใช้ชีวิตอิสระแบบนี้ให้อิ่มใจก่อน ไม่ได้ปิดใจ แต่ก็ไม่ได้เปิดใจ รอวันที่หัวใจกลับมาพอโตอีกครั้งอยู่นะ.
SHARE
Writer
__atop
noting
134340.

Comments