ในห่อของขวัญ
สำหรับฉันมันเหมือนกับความฝัน คือสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นกับฉันในโลกของความเป็นจริง ตรงหน้าฉันคือเธอ

เราสองคนเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากตั้งแต่สมัยเด็ก ช่วงที่ความสัมพันธ์ให้ความแน่นแคว้นจนหัวใจของฉันไม่อาจดิ้นหลุดไปจากเธอ ก็สมัยเรียนตอนมัธยมต้นและปลาย สมัยมหา’ลัย ช่วงเวลาฝึกงาน จนกระทั่งได้รับเลือกมาทำงานที่เดียวกัน

วันเวลาที่เรามีให้กันมาตลอด มันดีเหลือเกิน ได้ไปเที่ยวที่บ้านของกันและกันในสมัยชีวิตมัธยม ทำอะไรต่อมิอะไรด้วยกันมากมาย เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขสมหัวใจที่จะมีเก็บไว้เป็นความทรงจำให้วันหนึ่ง เมื่อผ่านมานานแล้วก็ย้อนกลับไปคิดถึงมันได้ตลอดเวลา เมื่อเข้ามหา’ลัย เราก็อาศัยอยู่ห้องพักเดียวกันที่หอพักละแวกมหา’ลัย ที่ช่วยๆ แชร์ค่าใช้จ่ายกัน
 
เวลานั้นรวมถึงเวลานี้ที่ฉันไม่ค่อยจะเข้าใจตัวเองว่าเป็นอะไร ทั้งที่มีผู้ชายมากหน้าหลายตาต่างวัย ที่มีเคยผ่านเข้ามาในชีวิตของฉัน ทั้งพวกรุ่นพี่หรือเพื่อนวัยเดียวกันในสมัยเรียนมัธยมปลาย สมัยมหา’ลัย แม้แต่วัยทำงาน ฉันกลับไม่สนใจในตัวพวกเขา ประมาณว่าความสุขของฉันไม่ได้อยู่ที่พวกเขาเลยสักนิด ถึงแม้เธอจะแอบเอาใจช่วยให้ฉันได้ลงเอยกับผู้ชายสักคน ที่เขามาทำให้อะไรก็ตามให้กับฉัน ได้รู้ถึงความเอาใจใส่ของเขา และที่เธอมองว่าเหมาะสมกับฉันอย่างนู้นอย่างนี้ ก็อย่างว่าฉันไม่เคยต้องการพวกเขาเลย ต่างก็ต้องถอดใจกันไป เธอก็คงไม่ต่างจากผู้ชายเหล่านั้นที่คงมองว่าฉันหัวใจตายด้านไปแล้วกับเรื่องความรักแบบนี้

เธอเคยถามฉันว่าทำไมฉันถึงไม่ชอบผู้ชายคนไหนเลยละ?

ฉันก็บอกไปตามที่หัวใจของฉันมันบอกกับฉัน ฉันบอกกับเธอตามหัวใจของฉันมันว่า 
 
แค่มีเพื่อนอย่างแกอยู่ด้วยฉันก็ไม่ต้องการใครแล้วมั้ง

แล้วถ้าฉันมีแฟนละ?

ประโยคนั้นที่ทำให้ฉันเจ็บจุกและก็ได้เข้าใจหัวใจตัวเองในเวลาเดียว เพราะความสุขของฉันคือเธอตลอดมา แต่ทุกวันนี้เธอไม่ได้มีมันให้กับฉัน เพราะเธอมีให้มันกับเขาคนนั้น

มันเรียกว่ารักข้างเดียวใช่ไหม ทว่า ความเจ็บปวดของเธอจากเขาคนนั้นทุกครั้งดันต้องมาลงเอยที่ฉัน ซึ่งฉันไม่อยากจะเห็นเธอต้องโศกเศร้าเสียใจเพราะผู้ชายคนนั้นของเธอ

ฉันจึงมีหน้าที่ได้แค่ปลอบประโลมความรู้สึกอันบอบช้ำของเธอชั่วคราว พร่ำบอกให้เธอก้าวผ่านความปวดร้าวไปให้ได้ แล้วมันจะกลับมาดีเอง

ใช่ค่ะ

พวกเขากลับมาคืนดีกันในวันหนึ่ง
 
เป็นฉันที่ต้องอยู่กับความปวดร้าวหัวใจที่สุด ในวันที่ผู้ชายของเธอหวนกลับมาและได้พาเธอจากไปจากสถานที่พักหัวใจ

เธอยอมกลับไปกับเขาแต่โดยดี โดยที่ไม่ได้เหลียวหลังกลับมาอีกเลย

มีเพียงคำขอบคุณของเขาที่ให้กับฉัน ที่ดูแลแฟนของเขาในขณะที่เขาทำสิ่งแย่ๆ กับเธอไว้

มีเพียงคำขอโทษของเขาที่ให้กับเธอ และทำให้เธอใจอ่อน

เธอมักพร่ำบอกกับฉันว่ายังรักเขาอยู่ และอยากจะให้เขากลับมา แม้จะโดนเขาทำร้ายมาก็ตาม

ในฐานะที่ฉันเป็นเพื่อนสนิทของเธอ ฉันที่เป็นคนดูแลหัวใจของเธอ ในเวลาที่เธอบอบช้ำหัวใจและถูกเมินเฉยต่อความรู้สึกของเธอจากคนที่กระทำไม่ดีอย่างเขาคนนั้น

ฉันควรมีสิทธิที่จะไม่ให้เธอไปกับเขาก็ได้ เพราะเป็นห่วงว่าเธอจะถูกเขาทำร้ายหัวใจแบบเดิมอีกครั้ง

รั้งไปก็เป็นการทำร้ายหัวใจตัวเองเสียเปล่าๆ เพราะเธอเลือกที่จะฝากหัวใจไว้ที่เขา ไม่ใช่กับฉันตั้งนานแล้ว

ในเมื่อเขามีคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับเธอ ให้เชื่อมั่นในตัวเขาอีกครั้งว่า

ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว

คุณคือคุณค่าในชีวิตของผม

วันที่ผมเห็นคุณเดินจากไป

ผมมองแผ่นหลังของคุณทั้งน้ำตา

และรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน

ทั้งโกรธที่ตัวเองทำแบบนั้นลงไป

คุณจะให้อภัยในความผิดพลาดของผมได้ไหม 

ฉันที่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเลยสำหรับเธอ เขามีโอกาสตั้งมากมายที่จะไม่ทำร้ายเธอแบบนั้น แต่เขาก็กระทำลงไปโดยไม่ยั้งคิดว่าจะต้องทำให้คนที่รักเขาต้องเสียใจเสียก่อน เมื่อผิดพลาดไปแล้ว เขาก็จึงต้องการโอกาส การให้อภัยจากเธอ แล้วอะไรที่ยุติธรรมสำหรับเธอบ้าง คำมั่นสัญญาที่ออกมาจากปากของเขาเพียงแค่เท่านี้เองหรอ ที่เธอจะเชื่อมั่นได้

ฉันขอหายไปจากชีวิตของเธอดีกว่า

ทั้งที่เรายังเป็นเพื่อนกันได้

มันเจ็บปวดนะ ที่ต้องเห็นพวกเขามีความสุขเวลาอยู่ด้วยกัน

ทำไมที่เคียงข้างตรงนั้นของเธอถึงไม่เป็นฉัน ฉันเคยคิดว่าเพราะฉันไม่ได้เป็นผู้ชายหรอกหรือ

แล้ววันหนึ่ง ฉันก็ได้คำตอบว่ามันควรเป็นของคนที่ใช่สำหรับเขาเท่านั้น ในวันที่เธอตามหาฉันจนเจอในชีวิตของเธอ และให้คำตอบกับฉันจากความในใจของเธอว่า 

มันแย่เนอะ

ทำไมเราต้องฝืนทำในสิ่งที่หัวใจตนเองบอกว่าไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว

ฉันได้ขอเลิกกับเขา ก่อนจะมีกำหนดงานวันมั่น

มันยังไม่สายเกินไปใช่ไหม

ที่ฉันจะขอกลับมาทำตามความเรียกร้องของหัวใจตัวเอง

ตลอดเวลาฉันคิดว่าเขาคือของขวัญที่อยู่ในห่อของขวัญมาตลอดชีวิต

แต่แท้ที่จริงแล้ว มันกลับเป็นคนใกล้ตัวฉันมาตลอด คนใกล้ตัวที่ฉันไม่เคยมองเห็นในมุมนั้นเลย ฉันก็อยากจะรู้ว่าเธอจะคิดอย่างนั้นกับฉันหรือไม่ คิดเหมือนที่ฉันกำลังคิดอยู่กับเธอในเวลานี้

ว่าฉันรักเธอ  

นั่นแหละ ที่เวลานี้ฉันยังแยกแยะไม่ออกว่ามันคือความฝัน หรือความเป็นจริง

ในสถานการณ์เช่นนี้มีใครบ้างไหม ที่คนที่เรารักจะรู้สึกถึงการที่เราอยู่เคียงข้างเขามาตลอดเวลา ว่ามันคือความรัก และเขาจะย้อนมองกลับมาหาความสุขของเราที่จะมอบให้กับเขาไปตลอด

เพราะไม่อยากเห็นคนที่เรารักมีคราบน้ำตาอันเจ็บปวด 
SHARE
Writer
iamtasmanian
Storyteller
เรื่องสั้นจากความรู้สึก

Comments