ผมเคยคิดว่า ตัวเองมีหมอนที่หลายใบมากๆ.
 

ผมเคยคิดว่า ตัวเองมีหมอนที่หลายใบมากๆ.


นานวันเข้า ผมก็เริ่มเห็นว่า
หมอนของผมมีเพียงไม่กี่ใบ
มีไม่กี่ใบ ที่นอนสบาย และอุ่นใจเมื่อรู้สึกได้พักพิง

แต่อย่างน้อย ผมก็รู้สึกโชคดี



ที่ผมมีหมอน



หมอนของผมมันนุ่มสบายมาก นิ่มนวล อบอุ่น รู้สึกดีทุกครั้งเมื่อได้อยู่ใกล้ ไม่ว่าปวดเมื่อยใดๆ ก็ทำให้ผ่อนคลายได้ทุกครั้งไป น้ำลายยืดบูด กรนดังแค่ไหนไม่สะท้าน

ผมถนุถนอนมดูแล พยายามปกป้อง ไม่ให้ใครได้มาพักพิงแทนที่ มอบความรู้สึกดีให้กับมัน เช่นเดียวกับที่มันมอบให้กับผม กอดหนุนมันด้วยความอบอุ่น พริ้มหลับไปพร้อมกันกับความสุข


ผมรักหมอนทุกใบของผม

ผมรู้สึกดีและอุ่นใจทุกครั้งที่ได้ใกล้กัน



แต่ก็ไม่เช่นนั้น

ผมคิดว่าตัวเอง มีหมอนที่หลายใบมากๆ
ผมเคยคิดว่า ตัวเองมีหมอนที่อบอุ่นมากๆ


น้ำลายที่เน่าเหม็น เสียงกรนกัดฟันที่ดังเหมือนล้อรถไฟ ลมหายใจเข้าออก หมอนใบไหน


มันจะทนกับเรื่องเล่านี้ได้
จากที่ฟูนุ่ม จะต้องมาแปดเปื้อนด้วยของเน่าเหม็น



ไม่เอาหรอก

.



.

ผมทิ้งตัวลงไป เอนกายลงไป ดังเช่นทีเคยทำ



แต่พอหัวได้กระทบหมอน รู้สึกทันทีว่า มันไม่ได้อบอุ่นอีกต่อไป มันแห้งดาด กลวงโบ๋ ฟีบแบน



รู้สึกไม่สบายแบบแต่ก่อน

.

มันไม่มีแล้วสินเ หมอนที่ผมพิง

แล้วสบายที่สุด


หรือที่จริงแล้ว มันไม่มีมาตั้งแต่แรกแล้วนะ



ผมไม่ได้มีหมอนที่นุ่มสบาย มาตั้งแต่แรกแล้ว

.



ผมมีแค่เพียงฟูกที่สวมปอก สองสามอัน

นุ่นพิง หลังจากความเหนือยล้า





ผมเคยคิดว่า ผมมีหมอนที่หลายใบมากๆ

.



สุดท้ายผมไม่มี.
SHARE
Writer
GotIsWritting
Writer
ผมเขียน และคุณอ่าน ชีวิตผมอาจไม่ได้หวือหวา การผจญภัยไม่ได้มากมายนัก ขี้เหงา งอแง และน่าสงสัย นั่นน่าจะเป็นเรื่องเล่าของผม

Comments