ความเข้าใจ
ฉันพยายามเข้าใจตัวเอง
เพื่อหวังจะเข้าใจคนอื่น
และช่วยเหลือพวกเขาได้ในสักวัน




ในชีวิตจริง
เราจะพบว่ามีผู้คนมากมาย
ที่ทำตัวเหมือนเข้าใจใครต่อใคร
รวมไปถึงตัวเราเอง

หากแต่ยิ่งได้เรียนรู้มากเท่าไร
กลับพบว่าพวกเขาหรือตัวเราเองนั้น
ต่างก็ไม่เคยเข้าใจอะไรจริงๆ เลย
ไม่เข้าใจแม้แต่ตัวเอง

เรามองเห็นปัญหามากมายของใครต่อใคร
เรามองเห็นความทุกข์ของเขาเหล่านั้น
หลายครั้งเราตัดสินว่าพวกเขาควรทำเช่นไร

หากแต่หลายครั้งเช่นกัน
ที่เราไม่เคยได้รู้ความจริงเบื่องหลัง
ที่ทำให้สิ่งเหล่านั้นมันเป็นเช่นที่เราเห็นและเข้าใจ

เราต่างกลายเป็นคนที่รู้ทุกสิ่ง
ยกเว้นความเป็นจริงที่ควรต้องรู้

เรากลายเป็นคนที่เข้าใจทุกอย่าง
หากแต่ไม่เคยเข้าใจว่าความเข้าใจเหล่านั้น
มันจะถูกต้องก็เฉพาะสำหรับเราคนเดียว

เราตัดสินใครต่อใครไปมากมาย
จากความเข้าใจที่ถูกต้องสำหรับเรา
แต่มันไม่ได้ถูกต้องสำหรับเขา
และก็พากันทุกข์ไปมากกว่าเดิม



การศึกษาสอนสิ่งต่างๆ มากมาย

สอนให้เราเรียนรู้ภาษา
หากแต่กลับไม่สอนการสื่อสารกันให้เข้าใจ

เราจึงรู้ภาษาต่างๆ มากมาย
หากแต่ก็ยังสื่อสารกันไม่รู้เรื่องเท่าไร
เพราะใจเราไม่เคยเข้าถึงซึ่งกันและกัน

สอนให้เราเรียนรู้จากประวัติศาสตร์
แต่กลับไม่เคยสอนให้เรียนรู้จากความผิดพลาด

เราจึงรู้เรื่องราวของใครต่อใครในประวัติศาสตร์
แต่กลับกลัวในความผิดพลาด
เพราะหวังแต่ความสมบูรณ์แบบที่ไม่มีอยู่จริง

สอนให้เราเรียนรู้มูลค่าผ่านตัวเลข
แต่กลับไม่เคยสอนมูลค่าของตัวคน

เราจึงคิดคำนึงถึงผลประโยชน์ได้ไม่พลาด
แต่กลับขาดซึ่งจิตสำนึกความเป็นคน
จนหลงลืมและเริ่มเลือนหายไป

สอนให้เรียนรู้ทำความเข้าใจสิ่งต่างๆ มากมาย
หากแต่กลับไม่เคยสอนให้ทำความเข้าใจในตัวเอง

เราจึงกลายเป็นคนที่รู้เรื่องของใครต่อใคร
แต่กลับไม่เคยเข้าใจในความเป็นตัวเรา
และตัดสินเขาด้วยตัวเราที่ไม่เคยรู้อะไรเลย

กลายเป็นคนที่พยายามเข้าใจใครต่อใคร
แต่กลับบอกว่าไม่มีใครเข้าใจในตัวเรา
ทั้งที่เราก็ยังไม่เคยเข้าใจในตัวเอง



มันจึงไม่น่าแปลก
ที่แม้สังคมจะยิ่งพัฒนา
หากแต่คุณค่าความเป็นคนต่างลดลง

ไม่ใช่เพราะคุณค่ามันลดลงจริงๆ
แต่เป็นเพราะเมื่อเราต่างไม่เข้าใจตัวเอง
และไม่เข้าใจซึ่งกันและกัน

สิ่งที่แสดงออกต่อกัน
จึงไร้ซึ่งการให้คุณค่าต่ออีกฝ่าย
แล้วเรายังจะหวังมูลค่าจากอะไร

เราต่างอยากให้ใครต่อใครเข้าใจ
แต่หลายครั้งเพียงไหน
ที่เราเองก็ไม่เข้าใจ
ว่าเพราะอะไรเราจึงทำเช่นนั้น

ลองดูนะ
กลับไปคุยกับตัวเองซะบ้าง
เถียงกับตัวเองสักหน่อย
บอกให้มันหัดยอมรับผิดสักนิด

ถ้ามันบอกว่ามันไม่ผิด
ก็ตอบกลับไปว่ามันนั่นแหละที่ผิด

หรือถ้ามันบอกว่าเราน่ะผิด
ก็ลองเถียงกลับไปว่าเราก็มีส่วนที่ถูก

อย่าโยนความผิดทั้งหมดให้คนอื่น
และเช่นกันอย่ารับความผิดทั้งหมดไว้
บอกกับมันให้ยอมรับความเป็นจริงจากข้างใน
และโอบกอดตัวเองไว้ด้วยรักและเมตตา




ไม่ผิดถ้าเราจะพลาด
แต่มันไม่ฉลาดหากเอาแต่หลีกหนีความจริง

ไม่แปลก
หากครั้งหนึ่งเราคือสาเหตุของปัญหา

แต่เราจะกลายเป็นคนที่ไร้คุณค่า
หากปัญหามันยังคงมาจากเราอยู่เรื่อยๆ

หลายครั้งเราต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับ
ไม่ใช่เพื่อบอกว่าใครถูกหรือผิด
แต่เพื่อบอกว่าอะไรควรแก้ไข

หลายครั้งเราก็ต้องทำความเข้าใจ
ว่าความผิดพลาดไม่ใช่สิ่งที่ยอมรับไม่ได้
แต่ความไม่พลาดที่ไม่ได้เรียนรู้สิ่งใดต่างหาก
คือสิ่งที่ไม่ควรจะยอมรับมัน





เป็นอีกครั้ง
กับประสบการณ์ที่ล้ำค่า
กับการได้ไปเป็นผู้ช่วยวิทยากรอีกครั้ง

การเดินทางที่เริ่มต้นด้วยความผิดพลาด
เพื่อเข้าไปในหน่วยงานที่ไร้ซึ่งคนผิด
เพียงเพราะความผิดถูกโยนกันไปมา
ด้วยสายพานของระบบที่ขัดกันเอง

เครื่องจักรที่ทรงประสิทธิ์ภาพ
จึงสูญเสียสมรรถภาพสูงสุดไป

กลายเป็นโรงงานที่เสียสมดุล
ที่ผลิตได้สิ่งของที่มีตำหนิมากกว่าที่ควร

หากแต่สายพานถูกตั้งค่าเสียใหม่
ความเข้าใจกลายเป็นกาวสมานใจ
เมื่อต่างฝ่ายต่างมีพื้นที่ของตัวเองอย่างเพียงพอ

หวังว่าครั้งหน้าที่ได้ยินข่าวคราว
คงจะเป็นสิ่งที่น่ายินดี

ว่าอย่างน้อย
เราก็เป็นผู้ที่มีส่วนรู้เห็น
ในวันที่โรงเรียนอีกแห่งหนึ่ง
จะกลายเป็นสถานที่ซึ่งพัฒนาเด็กที่มีคุณภาพ

SHARE
Writer
konimon
reader @ writer
IG : konimon Facebook : มุมมองของเงา

Comments