ยามปราศจากคุณดวงจันทร์
เหงา

เหงาเหลือเกิน เมื่อคุณดวงจันทร์ไม่อยู่แบบนี้แล้ว มันทรมานแบบนี้เลยงั้นหรอ 

เวลาที่แสงจันทร์ได้มอดดับลง
เมื่อไร้เงาจากแสงจันทร์แบบนี้ มันทั้งรู้สึกโดดเดี่ยวทั้งรู้สึกหมดกำลังใจและสิ้นหวังขึ้นมามากๆเลยจริงๆ

ทุกครั้งที่ไม่สบายใจ ผมจะโอบกอดคุณดวงจันทร์เอาไว้ แล้วถ้าเป็นตอนนี้ ตอนที่ไม่มีคุณอยู่ ทุกครั้งที่กลับบ้านผมจะไปอยู่กับใคร ทุกครั้งที่ทำการบ้านผมจะเอากำลังใจจากที่ไหน

ภวังค์แห่งความเหงาจะเริ่มเนรมิตมลทิน
เหน็บหนาวเหลือเกิน ความรู้สึกชาไปทั้งตัวแบบนี้
มันช่างอ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว และน่ากลัว

ก่อนที่จะจากคุณไป ผมทั้งกลัวทั้งไม่สบายใจทั้งตื่นตระหนก และแล้วคุณก็ลับขอบฟ้าเผยแรงอรุณอันทั้งสิ้นหวังทั้งเจ็บปวดและทรมาน สาดส่องเข้ามากระทบกับผิวแก้มอย่างแผ่วเบา

ความเจ็บปวดและความทรมานที่ถูกโอบกอดเอาไว้นั้น
ผมนั่งร้องไห้กับการจากคุณไปอยู่ภายในจิตใจ ความรู้สึกที่ยังทั้งต้องการคุณอยู่ ความรู้สึกที่ยังต้องการความหวังของนิศากาล 

ถ้าไม่มีคุณอยู่แล้ว ผมจะนอนยังไง ทั้งๆที่คุณคอยเฝ้าฝากฝันดีกับราตรีนี้อยู่ทุกๆคืน ทั้งๆที่คุณคอยเป็นกำลังใจในการดำเนินชีวิตในทุกๆวัน

ซึมลึกแทรกทรวงเข้าไปในทุกๆช่วงแห่งความยาวนาน
ทำไมกัน ผมต้องรอคุณไปอีกสองอาทิตย์เลยงั้นหรอ ตลอดสองอาทิตย์นี่ผมจะมีชีวิตรอดอยู่หรือเปล่าก็ยังไม่รู้ เพื่อที่จะพบคุณอีกครั้งเพื่อที่จะได้อยู่กับคุณอีกครั้ง เพื่อที่จะได้โอบกอดแสงที่ฉายลงมาในยามวิกาล เพื่อที่จะได้สูดกลิ่นละอองแสงในยามนิศา
ผมจะรอคืนนั้น คืนที่ได้พบกับคุณดวงจันทร์อีก


cr.รูป 
IG : _kuro_ii_
SHARE
Writer
MyHighness
คนที่อยากตาย
อยู่บนดาวเสาร์ กับ ความกังวลและความกลัว

Comments