แสงอัสดงอาร์ซีเอ
Call Me 'RCA'
คิดถึงย่านอาร์ซีเอ
ซื้อหนังสือที่ซอมบี้ บุ๊คส์
ดูหนังอิสระที่โรงหนังเฮาส์
หนังจบรอบค่ำแวะซุปเปอร์มาเกตล่างตึกโรงหนัง
ซื้อเบียร์จิบก่อนนั่งรถเมล์สาย 93,113,60 สู่ห้องพักริมคลองแสนแสบ

เจอมิตรสหายโดยมิได้นัดหมายบ่อยครั้งที่โรงหนัง
หนังจบทักทายและนั่งถกเถียง
บนขั้นบันได แสงไฟ คืนสีน้ำเงิน ขวดสีชา
บางคืนไปต่อกันที่บาร์โนม่า ดูบอลคู่ดึก
ครึ่งชีวิตของรามคำแหงสำหรับเราคือย่านนี้

เอาจริงพอโรงหนังย้ายไปที่ใหม่
สำหรับเราคงเหมือนใครสักคนถมแหล่งพื้นที่ชุ่มน้ำ
ไปซื้อหนังสือเสร็จไม่มีที่ให้ไป
เว้นแต่นั่งดื่มกาแฟฝั่งตรงข้าม
มองดอกไม้และถนนนอกกระจก
อาร์ซีเอดอกไม้สวยๆ เยอะมาก
รู้จักแค่เฟื่องฟ้า จะเรียกว่าสวนขนาดย่อมก็ได้
แค่เป็นสวนที่ถนนตัดผ่านและรถห้อตะบึงไม่สนใจคนเดินเท้า

ชอบตึกแถวนั้นด้วย ตึกร้านขายอุปกรณ์สำนักงาน
ชั้นสองโรงหนังมีลานขับรถโกคาร์ท
คิดถึงบันไดเลื่อนเชื่องช้าสู่โรงหนัง
วันไหนมาสายจำใจขึ้นลิฟท์ด้านหลังตู้คีบตุ๊กตา
เราเจอเพื่อนหน้าตู้คีบบ่อยมาก
แต่ไม่อยากรบกวนเวลานักแสวงหา
สุดท้ายไปนั่งดื่มกาแฟด้วยกันอยู่ดี

วันไหนพอมีเงินติดกระเป๋า
วันนั้นได้กินคราฟต์เบียร์ในซุปเปอร์มาเกต
จำได้แค่หนังรอบใหม่จะเข้าทุกวันพฤหัส
เราจะชอบไปวันนั้น วันธรรมดาผู้คนบางตา
แวะไปเลือกหนังสือเข้าใหม่ติดกระเป๋าสองสามเล่ม
เจียดเงินไว้เหลือค่ารถเมล์กะดึกกลับรามคำแหง

ไปอาร์ซีเอคนเดียว
บ่อยกว่าไปมหาวิทยาลัย
เวลาเจอมิตรสหายมาดูหนังกับเพื่อนของเพื่อนของเพื่อน
ชอบเวลาได้ทำความรู้จักมิตรใหม่
แต่ถามว่าเจอกันอีกรอบจะทักกันไหม, เอาจริงก็คงจำกันไม่ได้

เราเจอหญิงสาวรุ่นเดียวกันมั้ง
อ่านนิยายของมูราคามิ
เล่มเซาท์ ออฟ เดอะ บอร์เดอร์ เวส ออฟ เดอะ ซัน
เรียกง่ายๆ ก็เล่มหญิงสาวคืนฝนตกนั่นแหละ
แต่เวลาซื้อหนังสือเราอยากพูดชื่อต้นฉบับบ้าง
คงเหมือนซื้อตั๋วหนัง ชื่อหนังต่างประเทศมีผลต่อเพดานปาก
ระยะหลังเลยชี้เรื่องที่อยากดู ยื่นบัตรนักศึกษา

เคยดูหนังวันเดียวห้าเรื่อง
รอบสิบเอ็ดโมงจบห้าทุ่ม
มันเป็นวันที่ดีอีกวันนะ
เพราะเป็นหนังที่อยากดูทุกเรื่อง
แต่มักโดนแซวว่าดูเรื่องอะไร
เจอเพื่อนถามเราตอบไม่เหมือนกัน
ให้อธิบายคงยากว่าทำไมอยู่ในโรงหนังทั้งวัน

ตอนรู้ข่าวว่าย้าย
เศร้านะ ฟูมฟายนิดหน่อย
แต่เมื่อไปสามย่านกับมิตรสหาย
พอเข้าใจเหตุผลทางธุรกิจนะ
เสียดายเหมือนกันที่โรงหนังย่านอาร์ซีเอปิดตัว
สามย่านไม่ไกลมากหรอก รถไฟใต้ดินสะดวก
แต่เสน่ห์บางอย่างหายไปโดยไม่อาจเรียกคืน

เคยดูหนังเจอคนแน่นโรงไม่กี่เรื่อง
คอล มี บาย ยัวร์เนม กับ เบิร์นนิ่ง และพาราไซต์ รอบนักศึกษา
ส่วนหนังที่ดูคนเดียวในโรงหรือสองสามคนนั้นบ่อย
เราถึงชอบไปดูหนังคนเดียว
ชอบเทศกาลหนังต่างๆ
รวมถึงบาร์บนร้านหนังสือ
สิ่งเหล่านี้ช่วยลดทอนโมงยามระทมในเมืองหลวง

จำหนังเรื่องแรกที่ดูไม่ได้
จำเรื่องสุดท้ายที่นี่ไม่ได้เช่นกัน
อยู่กรุงเทพจนชินชาเรื่องโรงหนังย้ายหรือปิด
ลิโดเก่านั้นก็เสียดาย
แต่จำเรื่องแรกและเรื่องสุดท้ายไม่ได้อยู่ดี

สถานที่ในความทรงจำไม่กี่แห่ง
แค่นึกถึงใบหน้าและแสงรำไรในจอยักษ์
บทกวี มิตรสหาย เบียร์ วิวาทะ
นั่งมองจันทร์ในคืนฟ้าอมฝุ่นกับคุณ
เรียนภาคค่ำวิชาวิจารณ์ภาพยนตร์กับมิตรสหายเอกฟิล์ม
สิ่งเหล่านี้คือจังหวะชีวิตที่ฉันชอบมาก

และมากพอให้ฉันเขียนถึง
อาจมากพอให้กลับไปหา
จูบลาผ่านหนังสือและโปสเตอร์หนังที่เคยซื้อ
ถนนเฟื้องฟ้าและอาร์ซีเอคงเฝ้าคอยอยู่

ไว้พบกันใหม่
ในความหมายของการพบกันอีก
SHARE
Writer
Pratchawitdax
Reader&Writer
Writing Express

Comments