จุดหมาย...ในจดหมาย


ฉันจำไม่ได้แล้วว่าตั้งแต่เมื่อไหร่
ที่ฉันเริ่มถวิลหาบางสิ่ง

สิ่งนั้น,
ดูเหมือนจะเป็นจุดมุ่งหมายปลายทางที่คนส่วนใหญ่คาดหวังว่าจะเป็นจุดสุดท้าย...ที่ได้ไปอยู่ตรงนั้น

ความตาย

เป็นจุดมุ่งหมาย
เป็นเป้าหมาย
เป็นปลายทาง
ที่ฉันภาวนา
ให้เป็นจุดหมายของฉัน
แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น

ทุกคืนฉันภาวนาให้การหลับตาลงนั้น
เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้สูดอากาศเข้าไป

ก่อนจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
ด้วยความรู้สึกผิดหวัง
อย่างถึงที่สุด

เพราะการหลุดพ้นจากความทรมาน
ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น
ที่เพียงแค่หลับตาลง
แล้วจะได้ในสิ่งที่ต้องการ

ฉันจึงเริ่มตั้งใจพยายาม
ทำทุกวันให้ดีขึ้นกว่าเดิม

เพื่อที่จะไปถึงจุดหมายนี้ได้เร็วขึ้น
โดยไม่เป็นที่สงสัยของใครก็ตาม

นานพักใหญ่แล้วที่ฉันเขียนจดหมายลาทิ้งไว้
เพราะฉันรู้ดีว่าเมื่อใดก็ตามที่ถึงเวลา
ฉันคงไม่มีความรู้สึกมากพอ
ที่จะเขียนร่ำลาใครให้ยืดยาวได้อีก

ความตายกลายเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับฉัน
ใครก็ตามที่จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
ความคิดถึงและความเสียใจทั้งหมด
ถูกกลั่นออกมาเป็นความเสียดายในปัจจุบัน

ที่ตรงนั้นควรเป็นฉัน

หากนี่เป็นความรู้สึกอิจฉา
ฉันก็คงอิจฉาเหลือเกิน

หากนี่เป็นความรู้สึกเสียดาย
ฉันก็คงเสียดายกว่าอะไรทั้งนั้น

เพราะสิ่งที่น่าเสียดายที่สุด
คือการที่ฉันใช้ชีวิตไปอย่างเปล่าประโยชน์
ราวกับไม่ใช่สิ่งมีชีวิต
แต่เป็นเพียงภาระหน้าที่

เพราะการชิงจากไปก่อน
ไม่ใช่การตัดสินใจที่ใครก็ยอมรับได้

หากแต่เป็นความเห็นแก่ตัว
และคงถูกสาปแช่งต่อว่าตามหลัง
ว่าความทุ่มเททั้งหมดที่มีให้ฉันนั้น
กลายเป็นสิ่งที่เปล่าประโยชน์

ความทุ่มเท
ที่ฉันไม่เคยร้องขออีก
หลังจากที่ถูกปฏิเสธมาแล้ว
อย่างไร้เยื่อใย

ฉันจึงมีความฝันหลายอย่าง
มีความตั้งใจในหลายๆสิ่ง
ที่จุดมุ่งหมายจริงๆ ล้วนเหมือนกันทั้งสิ้น

ฉันเริ่มสนใจสิ่งต่างๆ
ที่ไม่ใช่ในแง่ของงานอดิเรก

ฉันอยากไปต่างประเทศ
ที่ไม่ใช่ในแง่ของการท่องเที่ยว

แต่เพราะประเทศนี้
ยังไม่มีการยอมรับ
"การการุณยฆาต
อย่างถูกกฏหมาย"

ผู้คนจึงล้มตายด้วยการปลิดชีพตัวเอง

ครั้งหนึ่ง ฉันมองว่าการกระทำเช่นนั้น
คือความเปล่าดาย
จนสุดท้าย ฉันเติบโตมาเพื่อเรียนรู้ว่า

การไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งใดเลย
คือความเปล่าดายยิ่งกว่า

แต่อีกความรู้สึกหนึ่งในปัจจุบัน
ที่ยังคงย้ำเตือนฉันเสมอ

ฉันมีเพียงผู้หญิงคนเดียว
ที่รับฟังฉันโดยไม่ตัดสิน
ยอมรับในทุกสิ่งที่ฉันเป็น

เธอเป็นผู้หญิงคนเดียว
ที่ฉันกล้าพูด
ว่าฉันยังคงตะเกียกตะกายมีชีวิตอยู่นี้
เพื่อเธอ

เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องเผชิญกับมันเพียงลำพัง
เพื่อที่จะได้เป็นความสุขให้กับเธอ
อย่างที่เราเป็นมาให้กันตลอดทั้งปี
ของสองชีวิตที่ยากเย็นแสนเข็ญนี้

ฉันอยากให้เธอมีความสุขที่สุด
อย่างที่คนเราทุกคนควรได้รับ

ความสุขและรอยยิ้มของเธอ
เป็นสิ่งเดียว
ที่ต่อลมหายใจของฉันไว้ได้
เธอจึงได้พื้นที่ในจดหมาย
ที่ถูกเขียนไว้...ได้ยาวกว่าใคร

"เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน"
เป็นคำสัญญาที่เราให้กันไว้


และฉันรักเธอ
ยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
ยิ่งกว่าชีวิตของฉันเอง




SHARE
Written in this book
Shatter Me
ไดอารี่ที่เขียนบ้างไม่เขียนบ้าง | แวะมาพิมพ์ลงที่นี่เพราะขี้เกียจเขียนลงสมุดอะไรทำนองนั้น | บางทีเพิ่งอัพเรื่องที่เขียนค้างไว้นาน
Writer
Hireath
take me home
ทุบและกรีดความรู้สึกให้ออกมาเป็นตัวอักษร

Comments