เส้ยชัย... ที่ไกลออกไปทุกที

1
เคยเป็นกันไหม เวลาที่เห็นคนอื่นทำอะไร แล้วอยากทำตาม ประมาณว่า วิ่งเหรอกูวิ่งด้วย จักรยาน อ๊ะ กูก็มี เฮ้ยไอ้คนนั้นทำไลฟ์สตรีม มันก็ไม่ได้ยากนิ ยูทูปเบอร์เหรอ มือถืออันเดียวก็ทำได้
.
จากนั้นเราก็เริ่มเดินดุ่ยตะลุยไป
ตะบี้ตะบัน ลงมือ ค้นคว้า ทำจนได้ผลเป็นที่น่าพอใจ
.
จนพบว่าจุดหนึ่งแม่งยากหว่ะทำไมเหมือนย่ำกับที่ วิ่งไปไม่ไกลกว่านี้ ยอดวิวน้อยจัง บลา ๆ รู้สึกว่าไปไม่ไหว ข้ามเส้นบางเส้นไม่ได้

แล้วสุดท้ายก็มีกิจกรรมกระแสอื่นผูกติดปลายไม้ผ่านล่อเราให้วิ่งตามเหมือนเงาะป่าวิ่งเข้าหาดอกไม้แดง
.
2
ในหนังสือ 'Homofinisher' ของนิ้วกลม
.
เขียนว่ามีนิทานของชนเผ่าหนึ่ง (จำไม่ได้ว่าเผ่าอะไร) หลานถามผู้เป็นปู่ว่า หากหมาป่าขาวกับหมาป่าดำต่อสู้กัน หมาป่าตัวไหนมีโอกาสชนะ
.
ปู่ก็ตอบหลานว่า 'ตัวที่เราให้อาหารมัน'
.
(ที่จริงยาวกว่านี้นะ ที่เล่าซะสั้นเพราะจำไม่ได้ สมงสมองไปหมดแล้ว)
.
3
Homofinisher เป็นหนังสือที่เล่าถึงเรื่องราวของมาราธอน แต่ประเด็นหลักใหญ่ใจความนั้นไม่ได้บอกว่าวิ่ง ๆ แบบไหนอย่างไรให้เข้าเส้นชัย แต่เล่าถึงการเอาตัวเองให้เข้าเส้นชัยจนเป็นกิจวัตร
.
ยังไง?
.
การที่คน ๆ หนึ่งทำอะไรสำเร็จ มันจะกลายเป็นเเรงผลักดันให้อยากสำเร็จอีก และหากเราทำสำเร็จเสร็จสิ้นบ่อย ๆ ก็จะกลายเป็นนิสัย ซึ่งพี่เอ๋เรียกคนที่มีนิสัยแบบนี้ว่า 'Homofinisher' (แปลประมาณว่า เผ่าพันธุ์ที่ทำสำเร็จ)
.
4
แล้วจุดเริ่มต้นของชัยชนะมาจากไหน?
สร้างเส้นชัยแล้ววิ่งเข้าไปซะ

ถ้าอยากเริ่มวิ่ง วันนี้วิ่งร้อยเมตรถือว่าชนะไหม #ชนะสิ ถ้าอยากไลฟ์สตรีมเล่นเกมวันละสิบนาทีล่ะ #ก็โอเคนะ

ถ้ามันง่ายๆ แบบนี่แล้วทำไมเราทุกคนไม่ใช่ Homofinishr ล่ะ คำตอบคือเราโดนหมาป่าสีดำกัดตายไงล่ะ
.
5
ความล้มเหลวของเรา ๆ ท่าน ๆ (หรืออาจหมายถึงผมคนเดียวก็ได้) คือ ในวันที่เราเริ่มเลี้ยงหมาป่าทั้งสองตัวในหัวใจและในชีวิต เราถนัดที่จะให้อาหารตัวสีดำ ที่เป็นการรวมตัวของนิสัย 'DNF' หรือ 'Do not Finish' ที่ใช้เรียกผู้ที่ร่วมวิ่งแต่ไม่สามารถเข้าเส้นชัยได้ตามเวลาที่กำหนด

และเมื่อเราทำไม่ได้ตามกำหนดบ่อย ๆ แม่งก็กล่ยเป็นนิสัยเหมือนกัน
.
6
เปรียบง่าย ๆ ให้เห็นภาพ หมาป่าขาวคือผู้คนชาว Homofinisher ส่วนหมาป่าดำคือเหล่าผู้นำแห่ง DNF
.
แล้วทำไมเราเลือกให้อาหารหมาป่าดำ?
.
เท่าที่คิดก็อาจเพราะมันง่าย รู้ใจ และให้ความพึงใจบางอย่าง คิดง่าย ๆ เรานอนเล่นนเกมไปวัน ๆ #คือการให้หมาดำ ไถเฟชฯ #ก็ใช่ แดกชาบู #ก็เหมือนจะนะ
.
แต่การให้หมาป่าขาวกินคือการลุกออกจากเตียงเพียงเพื่อไปวิ่งเป็นชั่วโมง ซื้อจักรยานมาออกแรงปั่นโดยไร้จุดหมาย แค่นี้ก็มองภาพออกแล้วในใจลึก ๆ เราชอบอันไหน
.
7
ในวันที่นั่งมองตัวเลขและความสำเร็จของคนอื่น พบว่าตอนนี้พอจะเริ่มทำอะไร รู้สึกว่าเส้นชัยไกลออกไปทุกที
.
จะกลับไปวิ่ง แม่งก็รู้ตัวเลยว่าวันแรกได้สักสองโลก็บุญแล้ว จะไปอัดพ็อดคาสต์ ช่องอื่นแม่งมีร้อย ๆ ตอนแถมโปรดักซ์ชั่นอย่างเลิศ จะเขียนนั่นนี่พล็อตที่วางไว้ก็แห้งเฉาตายหงส์ตายห่านไปหมดแล้ว จนกลายเป็นว่า คนรอบ ๆ ตัวทิ้งเราไปทุกที
.
เราแม่งเป็นเมาคลีเพื่อนหมาป่าอย่างสมบูรณ์ เมื่อเป็นแบบนี้ มนุษย์หมาป่า(ดำ) ก็หาทางออก โดยปลอบใจตัวเองว่า เราแม่งก็มีความสุขดีนี่หว่า ก็ไม่เห็นจะเป็นไร ที่ไม่ได้ไปวิ่งฮาร์ฟฯ วิ่งฟูลฯ หรือมีชื่อตัวเองบนปกหนังสือสักเล่ม
.
ถ้าอ่านมาจนถึงตรงนี้ แล้คิดว่าจะมีข้อคิดดี ๆ ให้นำไปใช้ ก็อย่าเลย เพราะวันนี้มาบ่น ก่น ด่าตัวเองเฉย ๆ เพราะไม่รู้จะเขียนอะไรดี ๆ ไปทำไม เพราะก็ไม่ได้ทำได้ตามที่เขียนสักที แค่หยิบเรื่องมาเล่า ส่วนจะเอาไปทำอะไรก็แล้วแต่
.
ว่าแล้วก็ล้มตัวลงบนโซฟา
หยิบจอยเกมขึ้นมากดวินนิ่ง
.
.
.
มาสิ มากินอาหารเจ้าหมาดำ
ถ้ามึงไม่อิ่ม #แดกกูเลยก็ได้
.
---
#ตัดจบแม่งเขียนยาวไร้สาระ
SHARE
Writer
imonkey7
Unfinished Writer
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments