บันทึก การเดินทางของจิตใจ
บทสรุป ก่อนทุกสิ่ง 

หายใจ ขอให้ใจเย็นรู้สึกดี รู้ที่ลมหายใจเท่านั้น
ไม่รู้ที่ควาทคิด 
หายใจ หลังจากนั้น ตั่งสติ คือสิ่งเดียวที่ทำได้
แล้ววันนี้ไปหาหมอ สติ เยียวยา 


 เรื่องสติ ก่อนทุกสิ่ง ฉันทำดี เท่าที่เยียวยาใจ
ขออภัยที่ไร้สติ กันเสียงเพลง
         ขัดใจ ให้หายใจ


7:38 น. ตามนาฬิกา มือถือ
มีใคร สำหรับฉันไม่ฆ่าตัวตาย เพราะสับสน
ก็ดีมากแล้ว เวลา
7:54น.  เวลาเช้า ทุกคนต้องไปทำงาน


วันนี้รู้สึก สบายใจ มาก ขึ้นมากๆ การที่รู้จักตัวเอง
รู้ว่าอยู่ตรงจุดไหนดีที่สุดเลย เมื่อก่อนจะดู วันคืน ว่าเป็นอย่างไร ดีใจ ที่มี ทุกคน เป็นเพื่อน พ่อ น้อง คนอ่านข้อความ 


 การได้ปรับจูนทุกเรื่องราว ด้วยการพิมพ์ อาจจะ ทำให้ การเรียงความคิดนั้นดีขึ้น มากกว่าการเขียนหรือไม่  อันนี้ฉันไม่แน่ ใจถ้าฉันพิมข้อความให้ใครสักคนตลอดเวลา คนคนครนั้น อาจจะป่วยเลยก็ได้ 

  แต่การบันทึกการเดินทางไม่ใช่การพูด 
นี่8โมงเช้า ถ้าเป็นเด็กนักเรียน
 จำเป็นต้องไปเข้าแถว ถ้าเป็นพ่อค้าแม่ค้าปรกติ
 ต้องเตรียมเรียบร้อยแล้ว แต่พ่อค้าแม่ค้าออนไลน์ หละ  ทำงานเวลาไหน  

  สิ่งที่ฉันถามในใจตัวเอง ตลอดคือ 
คนไข้จิตเวช ต้องทำอะไรกันแน่  ?
 ทำงานเกี่ยวกับใจ ใช่ไหม ?
เวลาพูดกับคน อาจจะเหนื่อยมาก ใช่ไหม?
หายเป็นปรกติ  หายแล้วจะทำสิ่งไหน ?

 อาการ ก็ยังไม่หายดีเท่าไร ปรกติ จะชอบพูดไปเรื่อยๆ ในโลกออนไลน์  ลืมไปว่า การจัดการ ยังไม่เก่งมากพอ 
  
ยิ่งพูด ก็ยิ่งเลอะ พอใจไหม ได้อ่านไหม

วันนี้ตื่นขึ้น และหลับไปอีก 
และตื่นขึ้น สมองชา 

มีคนบอกว่าชีวิตคือลูบเดิม การพิมพ์ คล้าย
การพูดในสมัยก่อน   ทุกครั้งหลังๆ ที่ไปโรงบาล 
เป็นกังวล และ หวาดกลัว 

วันนี้มีเรื่องเดิม โทรสับ ปรึกษา ทำไงกับลูกที่เป็นแบบฉัน ที่อายุเยอะมาก จะสี่สิบ  ยังไม่รู้หน้าที่ 

สิ่งที่ทำลงไปทั้งหมด ไม่ได้แปลว่าจะโทษอะไรก็เถอะ 
 

ย้ำอีกรอบ  การตั่งสติ  หายใจ   การคิดมาก แค่นั้นเอง การได้พิมพ์เพื่อละบาย ดีมากๆ ถ้าไปโรงบาล 


จำไว้ว่า ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ต้อง นิ่งไว้ก่อน 
ถ้าอีกฝั่งคือ หมอ    และอีกฝั่งคือความตัวเองด้วย 
ฝั่งที่ค้านกันจริงๆ ให้น้ำความคัดค้าน เป็นความนิ่ง

แบบตอนเด็กๆ เมื่อวางเฉย สงบจะมีคนบอกว่าโง่ บ้า ไม่ปรกติ เมื่อมียามาเพิ่มก็จะยิ่งหลุดโลก เพราะกดไว้ด้วยสติก่อนแล้ว  

คำที่บอกอะไรมากมาย ก็แค่ คนละบท กับคนอื่น 
การไม่โดนคนทำร้าย จึงยากมาก ที่จะเข้าใจ
 

สัญญาอะไรได้ไหม ว่าจะไม่ทำร้ายด้วยการลืม 
สัญญาแล้วทำตามสัญญไหม 
เห็นจิตแพทย์ แล้วคุมสติได้ไหม

เห็นหมอที่สั่ง ยาจิตเวชแล้วโดน มัดไว้ เห็นเพื่อนคนไข้ แล้วสงสารไหม 

ต้องทำเช่นไร จึ่งจะออกจากสิ่งนี้ได้ 

ฉันรู้ แต่ความกลัวมีมาก ทุกสิ่ง

โทร แจ้งจับ บ้าแล้ว
หาหมอ คนบ้า ให้ยา ฉีดยา ผูก โวยวาย ก็ยาหมอสั่งหมด 

คนเหนื่อ กว่าฉันอยู่คนละฝั่ง 
 บางทีเจ้ากรรมนายเวร คือคนที่เรารักมากที่สุด
คือความคิดตัวเอง  และคนประชิดตัว  คือ 
คนที่ใกล้ที่สุด ที่พูดคุยได้

จะเป็นไรแค่บำบัด ก็ให้สาร แม่ฉันคนให้ก็กินคนอื่นก็กินเหมือนกันไม่เห็นเป็นไร
แล้วคนที่กินยาแพ้ กับไม่แพ้















SHARE
Writer
Origamidollx
writer,reader,inspirator
AngieGiftZ ;origamiidollx:ข้อความทบทวนใจ ใส่ความเพ้อเจ้อของฉัน คือการพิมพ์ทุกตัวอักษรเป็นตัวละคร เพี้ยน บ้าง

Comments