เคี้ยวๆแล้วกลืน

ทุกวันพ่อจะซื้อกับข้าวมาให้เรา บางทีก็เป็นแกงถุง แต่ส่วนใหญ่แล้วก็มักเป็นกับข้าวของสด

พ่อไม่เคยถามเราว่าเราอยากกินอะไร แค่ซื้อของมาให้แล้วไป เป็นแบบนี้ตลอด

เราทั้งคู่เกลียดอะไรเหมือนๆกัน ชอบเหมือนกัน แต่คิมทำอาหารเก่งกว่าผมนิดหน่อย ทำให้ต่อให้ได้อะไรมาก็หยิบมาทำเป็นกับเมนูดีๆได้หมด

"โคตรเกลียดหัวหอมเลย" ผมบ่นพลางควานหาของอื่นๆที่อยู่ในถุง ส่วนใหญ่ก็ผักกับของที่ไม่ชอบและหัวหอมที่พ่อซื้อมาให้อย่างเยอะ

"เหมือนกัน..." คิมตอบเรียบๆ

"ต้องอดข้าวอีกแล้ว"

"ไม่ต้องหรอก" คิมหยิบหัวหอมไปล้าง "หัวหอมนี่ทำเมนูอะไรได้บ้างนะ"

เราทั้งคู่ไม่ชอบหัวหอม ต่อให้ผัดมันกับหมูกับไก่ก็ไม่ชอบ ผมทานน้อยเพราะไม่ชอบหัวหอมจริงๆ แต่ดูเหมือนคิมจะยังกินต่อไป

"เลิกเกลียดหัวหอมแล้วเหรอ?"

"ยัง"

"เห็นกินไม่หยุดเลย"

"ก็ต้องกินนี่"

"ผัดแล้วไม่เห็นจะดีขึ้นตรงไหน"

"ไว้คราวหน้าเราค่อยหาวิธีกินมันใหม่"

นานๆทีพ่อจะซื้อของกินดีๆมาฝากบ้าง พวกขนมหวานไม่ก็ไอติม ผมพยายามละเมียดละไมกินมันอย่างช้าๆ เพราะไม่อยากให้มันหมดเร็ว คิมเองก็ชอบไอติมเหมือนกัน แต่เหมือนเขาจะกินเร็วเท่าเดิมอยู่ดี

"ทำไมรีบกินงั้นล่ะ?" ผมถาม

"เพราะมันเป็นไอติมไง ถ้าไม่รีบกินมันจะละลาย"

"รีบกินมันก็หมดเร็วสิ ต้องค่อยๆกิน" ผมว่า

"ไม่ได้หรอก ไอติมมันอร่อยได้แค่ช่วงเวลานี้เท่านั้นแหละ"

คิมกับผมเกลียดอะไรคล้ายๆกัน แต่คิมไม่เคยถาม ไม่เคยบ่น จริงที่ถึงบ่นไปพ่อก็ไม่สนใจหรอก แต่จะให้ทนกินของที่ไม่ชอบที่แบบแรนด้อมทุกวันนี้ก็คงไม่ไหว คิมไม่เคยถามว่าทำไมต้องกินอันนี้ อันนั้น คิมแค่หาวิธีกินมันใหม่เรื่อยๆ ผมมองดูเขามาตั้งแต่เด็ก เราโตมาด้วยกัน แต่เหมือนชีวิตผมจะมีแต่ปัญหาแต่คิมกลับไม่ เขาโอเคกับทุกๆเรื่องที่เข้ามาในชีวิตหรือยังไง? เรื่องนี้ที่ผมอดสงสัยไม่ได้จริงๆ

"ถ้าวันนี้เป็นแตงกวาทำไง?" ผมนั่งลงข้างๆเขา ที่กำลังเล่นกับแมวท่ี่นอนอยู่บนตัก

"โคตรเกลียดแตงกวาเลย" เขาตอบ

"ใช่ๆ เหม็นเขียวสุดๆ ถ้าเป็นแตงกวาจริงวันนี้เรายอมอดข้าวเลย"

"เราพอรู้วิธีทำแตงกวา แต่ไม่รู้มันจะช่วยไหม" แมวบนตักเขาเริ่มดิ้น ก่อนจะกระโดดหนีไป เขามองมันวิ่งไปในบ้าน

"ไอ้แมวนี่เอาแต่ใจชะมัด" 

"ใช่เลย"

"ไม่โกรธมันบ้างรึไง? คิมอุสาห์ให้ข้าวมันกินแท้ๆ"

"เดี๋ยวมันก็กลับมา"

"กลับมาเพราะหิวน่ะสิ"

"แต่มันก็กลับมา" เขาตอบเรียบๆอย่างทุกครั้ง

"ถามจริงเหอะ ไม่เบื่อมั่งไง ที่่เจอทุกวันเนี้ย อะไรๆก็ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง ทนไปได้ไง"

"แต่เมื่อวันจันทร์ได้กินไอติมนะ"

"ก็แค่นั้นไง? ที่เหลือก็-"

"วันอังคารก็ฝักทอง" เขามองท้องฟ้า "วันพุธได้กินปลาทูด้วย"

"ไม่ใช่ของโปรดสักหน่อย" ผมพ่นลมหายใจ "แถมฝักทองผัดแล้วก็แหยะๆกินไปนานๆก็เอือนแทบอ้วก"

"ใช่" เขายิ้ม 

"ไม่รู้สึกรู้สึกสาอะไรเลยสินะ" ผมส่ายหัว

"รู้สึกสิ" เขาตอบ

"เหรอ?"

"ถ้าวันนี้เป็นแตงกวาจริงๆคงแย่ เราโคตรเกลียดกลิ่นมัน"

"แล้วคิมทนได้เหรอ?"

"ก็ไม่ต้องทน "เขากลับไปมองท้องฟ้า "แต่เราต้องกิน"

"ไม่เข้าใจ"

"ไม่เห็นเข้าใจยากตรงไหน เราต้องกิน ถ้าไม่กินเราก็ต้องอด เราไม่อยากอด"

"..."

"เราคงต้องหาวิธีกินมันให้อร่อย ในแบบที่มันเป็น เท่าที่เราจะมีปัญญาทำ"

"แล้วถ้าเราไม่รู้วิธีทำให้มันอร่อยล่ะ?"

"ก็คง"เขายิ้ม "กินมันไปทั้งอย่างนั้นแหละ"

"เหอะๆ ขมตายชัก"

"คงขมแทบบ้าเลย แต่พรุ่งนี้ของใหม่ก็มาแล้ว"

"..."

"อาจจะเป็นไอติมก็ได้" เขายิ้ม "แต่ถึงไม่ใช่ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ"

ผมหยุดมองเขาอยู่สักพัก และรู้สึกเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่ก็นั่นแหละ คิมก็คือคือคิม คอมก็คือคอม เรามันคนละคนกัน ถึงจะคล้ายกันมากแต่เราต่างกัน ให้ก้มหน้าก้มตากินไปไม่พูดอะไรเลยแบบนั้นผมคงทำไม่ได้หรอก 

ได้ยินเสียงเปิดประตูบ้าน พ่อเอาถุุงกับข้าวมาวางไว้บนโต๊ะเหมือนทุกวัน เราทั้งคู่รีบวิ่งเข้าไปคุ้ยดูของที่ได้วันนี้

"แตงกวาซะงั้น" ผมทำหน้าเหยเก

"ฮ่าๆ"เขาหัวเราะลั่น

"แย่ทีสุด ไม่น่าพูดเรื่องแตงกวาเลย"

"ไม่เป็นไร" คิมหันมายิ้มให้ผม "เราอ่านวิธีการทำแตงกวามาแล้ว"

"มันจะอร่อยเหรอ?" ผมถาม





"ไม่รู้สิ..."



"แต่ถึงมันจะไม่อร่อย..."



"รีบเคี้ยวๆแล้วกลืนมันก็พอ"




SHARE
Writer
homunchus
มังกรตลอดกาล
เขียนเเบบที่ชอบอ่าน

Comments

Bluebaby
10 months ago
แตงกวาผัดไข่อร่อยนะคะ เผื่ออยากลองเปลี่ยนเมนู :)
Reply
homunchus
10 months ago
ขอบคุณครับ จะลองดูนะ