เรา(แม่ง)ไม่อยากแก่เลยว่ะ...
เรารู้ ... ทุกคนไม่อยากแก่หรอกอ่ะ  ไม่มีใครทั้งนั้นที่อยากแก่
ไม่มีใครอยากหนังเหี่ยว สายตาฝ้าเลือน ความทรงจำโรยรา ฟันเริ่มหลุดทีละซี่
ซึ่งเป็นสัญญาณการเคาท์ดาวน์ของสังขารและชีวิตของเราไปเรื่อยๆ
...
ถ้าเกิดอยู่ดีๆแก่ละก็ตายไปเลย ก็คงเป็นอะไรที่ดี ไม่ต้องรู้สึกหรือทนกับสังขารที่เริ่มจะใช้การไม่ได้ของตัวเอง
แต่ถ้าเรายังมีชีวิตอยู่ในความแก่เฒ่าแบบนี้ เราจะต้องเจอกับอะไรบ้างนะ

เราอายุ 23 ปีในเมษาที่จะถึงนี้ เป็นคนอายุน้อยสุดในบ้าน แก่กว่าเราก็คือแม่แล้วอ่ะ
เราเพิ่งจบป.ตรีมาเกือบปี กำลังสอบใบอนุญาตในการประกอบอาชีพ ละก็ อยู่บ้านดูแลปู่ย่า
ชีวิตเราต้องผูกกับคนแก่ ตลอดเกือบปีที่ผ่านมามันทำให้เราได้เก็บข้อมูลของคนในครอบครัวเรา
หลังจากที่เราอยู่แต่หอมหาลัย กลับบ้านอาทิตย์ละครั้ง สองอาทิตย์ครั้ง และตอนที่เรายังไม่เข้ามหาลัย พวกเขายังไม่แก่หงำขนาดนี้  ร่างกายยังสามารถใช้การได้ตามปกติ

แต่ช่วงที่เรากลับมาอยู่บ้าน เรามาสังเกตคนในครอบครัวของเรา ... ทุกคนแก่ลงไปมาก
ปู่เริ่มขาข้างซ้ายไม่มีแรง คุณย่าเริ่มหูตึง แม่เริ่มตาฝ้าฟาง ป้าเราเริ่มฟันสึกฟันหลอบ้างแล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่าไม่อยากแก่ มันไม่ใช่เรื่องสังขารภายนอกนี่สิ...

ถ้าเป็นเรื่องร่างกายเหี่ยว หูตึง หรืออะไรก็ตามแต่ มันก็ยังพอเยียวยาได้บ้างด้วยการรักษาไม่ก็ทางกายภาพถูกมะ หรือถ้าสมมติเดินไม่ได้ เราก็ยังวานลูกหลานช่วยหยิบนู่นนี่ได้

แล้วอวัยวะที่เราไม่สามารถคอนโทรลอะไรได้อย่างสมองล่ะ...
เราไม่รู้ว่าสิ่งที่ปู่กับย่าเราเป็นว่าอะไร

มันเป็นการที่ เขาจะจำได้แต่กับเรื่องเดิมๆที่ทำให้พวกเขาปวดใจ แล้วก็พูดบ่นกันสองคน
สิ่งอะไรที่ดีๆ จำไม่ค่อยจะได้เลย

เราก็ได้แต่บอกเขาสองคนว่าปลงบ้าง อะไรบ้าง เขาก็พยายามนะ สวดมนต์ ฟังธรรมะ ทำให้จิตใจปลอดโปร่ง แต่สุดท้ายก็วนกลับมาที่การพูดถึงเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมา

เรื่องที่พวกเขาพูดเป็นเรื่องเกี่ยวกับลุงของเราและป้าของเราที่เสียไป ซึ่งไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่
สิ่งที่เราสังเกตจากพวกเขาคือ สีหน้าเศร้าที่แทรกตัวอยู่บนรอยเหี่ยวย่นที่เกิดจากการตรากตรำทำงานหนักมากเนิ่นนาน

ชายและหญิงวัย 90 ปีกำลังพูดสิ่งที่อยู่ในใจที่เก็บมานาน และเราก็ได้รับรู้มันทุกอย่าง
เราไม่อะไรหรอก มันผ่านไปแล้ว แต่สิ่งที่เราเห็นจากการกระทำเหล่านี้มันทำใหเรารู้สึก

แม่งเอ้ย ไม่อยากแก่เลยว่ะ

เราลองบอกให้พวกเขาลืมๆมันไปบ้าง เรื่องก็ผ่านมาแล้วโคตรนานตั้งแต่เรายังไม่เกิด ทำไมไม่ลืม

ปู่พูดกับเราว่า
ไม่รู้ว่ะ มันอยู่ในหัวตลอด ลืมไม่ได้อือ คิดว่าน่าจะเป็นที่เรื่องสารในสมอง มันคงคล้ายกับที่ตอนเราเป็นซึมเศร้า เราก็ได้แต่คิดวนๆในเรื่องที่แย่ที่ทำให้เราดาวน์ แต่ในเคสของคนแก่ พอเวลาแกแก่ตัวลง แกคงควบคุมอะไรไม่ได้แล้ว จะทานยารักษาเหมือนซึมเศร้าก็ไม่น่าจะได้แล้วเช่นกัน

การมาเห็นชีวิตของคนแก่วัยเก้าสิบที่คิดแต่เรื่องทุกข์ใจ มันทำให้เราไม่อยากแก่ตัวลงเลยซักนิดนึง บางทีปู่ก็พูดกับเราว่า บางทีก็อยากหลับๆไปเลยนะ จะได้ไม่ต้องมาคิดเรื่องพวกนี้
เลือกได้ก็ไม่อยากจะพูดให้เอ็งได้ยินหรอก ให้ความจำมันตายไปกะข้าเลยดีกว่า

ตัดภาพมาที่ย่าเราบ้าง
ย่ามีอีกอาการนึงที่แฝงมาคือ อัลไซเมอร์
แกเริ่มจำคนที่แกสนิทเมื่อก่อนแต่ไม่ได้เห็นหน้ามานานไม่ได้
แกเริ่มจำสิ่งที่แกเคยทำไม่ได้ เช่นแกเคยต้มมาม่าให้เรากินบ่อยตอนเด็ก แต่แก...จำไม่ได้ว่าเคยทำ
แกเริ่มมีความหลงลืมเล็กๆ เช่นตั้งหม้อแกงไว้แต่ลืม ไฟเกือบไหม้บ้านมาสองครั้ง
และเราก็คิดว่าอีกไม่นาน ย่าก็คงจะลืมเรา

เพราะแบบนี้เราเลยคิดว่า ตอนนี้เราจะต้องอยู่เพื่อดูแกซักพักใหญ่
แน่นอนว่าถ้าย่าแก่ตัวไป แกคงเริ่มจำอะไรไม่ได้มากกว่านี้
เราเลยมาลองนึกว่า ถ้าเราอายุเท่าแกแล้วเริ่มจำอะไรไม่ได้ ก็คงไม่เจ็บปวดอะไร
ก็จำไม่ได้ มันก็คงไม่รู้สึกอะไรมากหรอก

แต่ถ้าลองเป็นคนที่เรารัก จำเราไม่ได้ล่ะ
แม่งเง้ย โคตรแย่เลย

เรากลายเป็นคนที่ไม่เคยมีตัวตนสำหรับเขา เราค่อยๆถูกกลืนเหมือนเมมโมรี่ที่กำลังทำลายตัวเองลงทุกวัน วันละนิด วันละหน่อย

บางคนอาจจะคิดว่า เอ้ยในชีวิตที่ผ่านมาเราก็มีความสุขมากมาย เราจะไปซีเรียสอะไรกับการที่ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต จะจำเราไม่ได้วะ

ใครไม่ซี เราซี 5555555555
จะว่าเราละทิ้งหรือปล่อยวางไม่ได้ก็ได้นะ แต่เรารับไม่ไหวอ่ะ
เราก็คงดูแลคนที่เรารักให้ดีที่สุดนั่นแหละ แต่เราก็คงต้องมีแอบไปร้องไห้คนเดียว

สมมติว่าเราอยู่กับแฟนสองคนในยามแก่เฒ่า มีกันและกันแค่กายหยาบแต่ไม่มีความทรงจำ มันก็คงเคว้งน่าดู
ทั้งหมดทำมวลมันทำให้เราไม่อยากแก่เลยว่ะ
แต่จะให้สตาฟเราอยู่ตรงนี้ มีชีวิตยืนยาวเป็นร้อยๆปีก็คงไม่ไหวเหมือนกัน ขนาดตอนนี้ 23 ยังรู้สึกว่าอยู่บนโลกนี้นานไปแล้วเลยอ่ะ 55555555

นั่นแหละ ก่อนถึงช่วงเวลาที่เราจะแก่ เราก็อยากทำอะไรที่เราอยากทำ อยากตักตวงความสุขหลายๆอย่างเอาไว้ก่อน ให้เราได้จำไปนานๆ ก่อนที่สังขารจะโรยรา จำอะไรไม่ได้ หรือจำได้แต่เรื่องแย่ๆ

เฮ้อ ไม่อยากแก่เลยจริงๆนะะ ....

PS. ใจความก็คือ ไม่อยากแก่ แค่นั้นแหละ 555555555555555555

 
SHARE
Written in this book
Diary of my life =)
Writer
2TURTLES
little eater
Eating is my life. but it not everything of life. นึกอะไรได้ก็เขียน นึกไม่ได้ก็ไม่เขียน 5555555555

Comments