[Fic] RANDOM (2)

     " สามนอนยัง? " เสียงใสของเยนาเอ่ยถามตรงหน้าห้องนอนของแคนดี้ที่อยู่ติดกัน

     " ยัง หนึ่งมีไรรึเปล่า " เจ้าของห้องเปิดประตูตอนรับแขกในยามวิกาล

     " พี่บิ้นโทรมาว่าให้รอเปิดประตูให้หน่อย มีเรื่องฉุกเฉินให้ช่วย "

     " ห๊ะ? เรื่องไร " หนึ่งสายหน้าเป็นเชิงว่าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ก่อนจะพูดต่อ

     " ไม่รู้ แต่บอกว่าถ้าสามยังไม่นอนก็ให้มาช่วยกันหน่อย " สามที่ได้ฟังก็ยิ่งงงหนักกว่าเก่า นึกได้แต่เพียงว่าวันนี้เป็นวันที่สองกับสี่ขอไปเที่ยวและพี่กยองจะเป็นคนไปรับ แล้วถ้าหากเกิดปัญหาขึ้นมาจริงๆ มีหรือที่คนแบบพี่กยองจะจัดการไม่ได้

     แต่ความคิดทั้งหมดก็ต้องหยุดลง เมื่อได้ยินเสียงรถอันคุ้นเคยเลี้ยวเข้ามาจอดภายในบ้าน พร้อมกับเสียงเอะอะที่อยู่ด้านนอกที่ฟังดูแล้วต้องมีแขกเพิ่มเติมในคืนนี้แน่ๆ

     " หนึ่ง สาม มาช่วยพี่ที " เยบินเอ่ยเรียกให้น้องสาวทั้งสอง

     ในเมื่อตอนนี้ หลังจากที่ทั้งสองคนเดินออกมาก็เจอกับสภาพที่สี่กำลังพยุงผู้หญิงคนหนึ่งให้เดินไปด้วยกันพร้อมกับเสียงโวยวาย ส่วนพี่เยบินกำลังพยุง... เอ่อ เรียกว่าแบกจะดีกว่า... ใช่ กำลังแบกผู้หญิงตัวสูงเหมือนพี่กยองแต่ดูหุ่นบางกว่ามากอย่างทุลักทุเล จนหนึ่งต้องรีบเข้าไปช่วย ส่วนสามก็พยายามมองให้แน่ใจเพราะรู้สึกคุ้นตาเหลือเกิน ไหนจะคนที่พี่กยองประคองให้เดินมาด้วยกันนั้นอีก เธอเดินเข้าไปใกล้และก็ได้รับรู้ทันที

     อันยูจิน น้องรหัสสุดที่รักของสอง เป็นคนที่พี่กยองพยุงให้เดินมาด้วยกัน และหลังจากพิจารณาดีๆ แล้วคนที่อยู่กับสี่นั้นก็เป็นคนที่มักจะอยู่กับยูจินเสมอไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ เคยได้ยินว่าชื่อมินจู ซึ่งคนนี้แหละเธอมักได้ยินคำร่ำลือจากเพื่อนๆ ว่าน่ารักมาก เธอเองก็พึ่งเคยเห็นชัดๆวันนี้แหละแม้จะดู...เละ  ไม่สิแค่เมามากไปหน่อย ส่วนคนที่อยู่กับหนึ่งและพี่บิ้นนั้นก็เพื่อนสนิทเจ้าคนตัวสูง จางวอนยอง

     " พี่ แล้วสองมันไปไหน " สามเอ่ยถามหลังจากที่พาเด็กขี้เมาทั้งสามคนเข้ามาในบ้านเรียบร้อยแล้ว

     " นู๊นนนน คลานไปส่งกุระที่บ้านไปส่งกุระหรือไปเป็นภาระก็ไม่รู้ ยืนเองยังแทบไม่ไหวยังจะไปส่งอีก " สี่บ่นออกมาถึงพี่แฝดตัวดี ที่ร้องงอแงจะตามไปส่งซากุระที่บ้านให้ได้ ตั้งแต่ก้าวแรกที่เท้าแตะถึงพื้น

     " แล้วเราจะเอายังไงกับพวกนี้ดีละ " หนึ่งถามพร้อมขยับแว่นตาให้เข้าที

     " เฮ้ยๆๆ คิมมินจู อย่ามาอ้วกนะเว้ย ! กั้นไว้ๆ " สี่ตะโกนบอกเมื่อเห็นว่าเจ้าของชื่อนั้นอยู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาทำท่าพะอืดพะอมอยากอ้วกออกมา จึงรีบเอามือปิดปากเธอคนนั้นพร้อมลากไปห้องน้ำทันที

     " เมากันขนาดนี้ได้ไงเนี่ย " หนึ่งอดสงสัยไม่ได้หลังจากที่เห็นสภาพแต่ละคน

     " โทษเจ้าสองเลย พี่ไปถึงก็โดนฟ้องว่าเจ้านั้นเล่นผสมเหล้าพิเรนทร์ให้คนอื่นกิน " เยบินสายหน้าเอือมระอาในขณะที่พูด

     " งั้นเราจะให้น้องเขานอนไหนกันดี ห้องรับแขกเองก็ยังไม่ได้ทำความสะอาดเลย "

     " เอาไว้ห้องสองเลย " สี่ตะโกนออกมาจากห้องน้ำ

     " อันนั้นก็ไม่น่าได้ ห้องสองรกอย่างกับอะไรดี เหมือนจะมีสัตว์ประหลาดพร้อมออกมาตลอดเวลา "

     " อันนี้จริง...จริงที่สุด "

     " เอาไว้ห้องสามก็ได้แล้วเดี๋ยวสามจะไปนอนห้องสองเอง ส่วนสองถ้ามันคลานกลับมาได้ ก็ให้มันหน้าบ้านนี่แหละ วุ่นวายนัก "

     " แน่ใจนะ " เยบินถามอีกครั้ง แล้วก็ได้คำตอบเช่นเดิมกลับมาเช่นเดิม



     แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาปลุกคนตัวสูงที่ยังขดตัวอยู่บนที่นอน เธอขยับพลิกตัวไปมาเนื่องจากต้องการหลบแสงที่ลอดมารบกวนการนอนหลับแต่ก็ดูไม่เป็นผลสักเท่าไหร่ ทั้งนี้เธอก็ต้องรู้สึกหงุดหงิดเนื่องจากผ้าห่มของเธอนั้นถูกดึงออกไป เธอจึงตัดสินใจลืมตาก่อนจะพบว่าเพื่อนสนิทตัวสูงจางวอนยองที่เป็นคนดึงไปเอง


    ทำไมมันมานอนนี่ได้วะ?


     ยูจินบ่นเบาๆ กับตัวเอง ที่เห็นว่าเพื่อนสนิทที่พักอยู่ห้องติดกันดันมานอนอยู่ข้างกันแถมกำลังกอดหมอนข้างของเธอด้วย? แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ก็มีเสียงของคนโวยวายอะไรบางอย่างอยู่หน้าห้อง นั้นเองที่ทำให้เธอได้สังเกตว่าห้องเธอนั้นมีเหรียญรางวัลอยู่มากมายรวมถึงถ้วยรางวัลจากการว่ายน้ำ...


    แล้วนี่เธอไปแข่งว่ายน้ำตอนไหนนะ??


     ยูจินยกมือกุมขมับตัวเองพลางคิดว่าตัวเองคงฝันอยู่ จนสังเกตเห็นรูปของใครบางคนที่น่าจะเป็นเจ้าของห้องตัวจริง นั้นเองที่ความทรงจำทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนภาพจะตัดไปรวมถึงการวาปมาอยู่ตรงนี้....ชิบหาย !!

     " ตื่นแล้วนิ นึกว่ายังเป็นเด็กขี้เซาอยู่ "

     " พี่...แคนดี้ "

     " ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำนะ นี่ผ้าเช็ดตัวของเธอส่วนเสื้อผ้าก็หยิบเอาในตู้ได้เลย ชุดที่เธอใส่มาเมื่อคืนฉันเอาไปซักให้แล้วแต่ยังไม่แห้ง " แคนดี้เปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบของจำเป็นส่งให้เจ้าเด็กตัวสูงที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง

     " ..... "

     คนตัวสูงที่ยังคงมึนจากแอลกอฮอล์ ยิ่งมึนหนักกว่าเก่าที่เห็นว่าแคนดี้เข้ามาก็พูดประโยคสุดยาวเหยียดแบบนี้กับเธอทั้งที่ปกติเกินสองประโยคก็ยากแล้ว แถมเธอยังต้องมารู้สึกทั้งตกใจและเขินในประโยคสุดท้ายนั้นอีก ก่อนจะก้มมองชุดที่เปลี่ยนไปของตัวเอง

     " อะไร? มองหน้าพี่แบบนี้คงไม่คิดว่าพี่จะปล่อยให้คนเมาเสื้อเลอะอ้วกมานอนบนที่นอนตัวเองหรอกนะ "

     " ปะ..เปล่าค่ะ พี่เปลี่ยนเสื้อให้ฉันหรอคะ "

     " อายหรอ " แคนดี้เอ่ยถาม พอเห็นสีหน้าที่ดูเขินอายนั้นก็อยากนึกแกล้ง

     " แล้วถ้าใช่? เธอจะทำไรพี่ " ยูจินที่ได้ยินก็ตกจนเผลอยกมือขึ้นมาปิดปาก และก่อนที่เธอจะคิดมากไปกว่านี้ คนตรงหน้าก็หัวเราะออกมา

     " ล่อเล่นน่า พี่บิ้นเปลี่ยนให้แล้วก็ไม่ต้องเว่อขนาดนั้นก็ได้ ไปอาบน้ำได้แล้ว อุปกรณ์อาบน้ำก็ใช้ได้เลยนะ แปรงใหม่ก็อยู่ในห้องน้ำนั้นแหละ ....แล้วปลุกเพื่อนเธอด้วยล่ะ " แคนดี้พูดเสร็จก็เดินออกจากห้องไปทันที

     คนตัวสูงยังคงนั่งนิ่งหลักจากที่ใครอีกคนเดินออกไป พร้อมทั้งเฝ้าถามตัวเองเป็นร้อยๆ ครั้งได้แล้ว ว่านี่เธอเมาอยู่หรือว่ากำลังฝันอยู่กันแน่ แต่สิ่งที่เธอเห็นมันก็เป็นเรื่องจริง บอกตรงๆ ว่าเธอนั้นไม่อยากเชื่อเลยว่าที่เกิดขึ้นเมื่อกี้จะเป็นเรื่องจริง

     แต่แล้วก็ได้แต่ตบหน้าเรียกสติตัวเองพร้อมทั้งไปจัดการธุระส่วนตัว แน่นอนว่าเธอเองก็ไม่ลืมที่จะปลุก เพื่อนสนิทตัวเองด้วยเหมือนกัน



     ในขณะเดียวกันบ้านหลังข้างๆ เยนที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นห้องนอน ก็เริ่มรู้สึกตัวเพียงแต่ไม่มีแรงจะลุกขึ้นราวกับถูกแรงโน้มถ่วงของโลกดึงดูดเอาไว้ จากแรงที่เคยมีกลับหายไปหมดได้แต่กลิ้งไปมาด้วยความหนักหัว

     " อ๋อยยย ปวดหัว เหมือนโดนช้างทับเลยอ่า "

     " สม ใครให้สองเล่นผสมเหล้าแบบนั้น " ซากุระพูดขึ้นแต่หน้าก็มิได้ละจากจอเกมตรงหน้า

     " กุระขี้บ่นเนาะมารุแมวอ้วน " เยนหันไปบอกกับเจ้าแมวสีส้มที่เดินลงมานอนอยู่ข้างๆ กัน และยังเอาหันตูดมาให้เธอดมอีก

     " อิสอง มารุไม่อ้วน!! เดี๋ยวแกจะโดน !! กินน้ำขิงร้อนนี่ไปเลยนะ กินๆไปจะได้ดีขึ้น "

     " ป้อนหน่อยดิ กุระอา "

     " พิการเหรอ "

     " อ้วนแกดูแม่แกพูดกับพ่อสิ แม่งโหดร้ายวะ " ในเมื่อพูดไปซากุระก็ยังไม่สนใจ จึงเริ่มหาพวกอีกครั้ง

     " พ่อบ้านแกสิสอง มารุไม่อ้วนแค่ขนพอง "

     " มารุ๊ ดูสิดู๊ พ่อแกปวดหัวจะระเบิดแม่แกก็ไม่สนใจเลย "

     " อิสองอิควาย กินให้หมดแล้วก็เนรเทศตัวเองกลับบ้านไปได้แล้ว " ถึงจะพูดไปแบบนั้น แต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอมละจากหน้าจอไปป้อนให้อยู่ดี

     " ยังไม่มีแรงกลับ นี่แฮงค์ไง แรงก็ไม่มี หัวก็ปวดตุบ ลุกก็ไม่ไหว ง่วงด้วย " เยนพยายามส่งสายตาอ้อนวอนไปยังคนตรงหน้า เพื่ออีกคนจะยอมให้นอนที่นี่ต่ออีกนิด เพราะขืนเธอกลับไปตอนนี้ก็คงโดนพี่บิ้นบ่นจนไม่ได้นอนแน่ๆ

     " โว้ะพูดมาก เรื่องของสองเลย จะเล่นเกมแล้ว "

     " ค่ะ เมีย "

     " เมียพ่อง! " ซากุระหันไปมองแรงใส่คนที่นอนหัวเราะคิกคักที่ได้แกล้งเธอ ก่อนเจ้าตัวจะหลับไปอีกรอบ



     " พี่ตอ พี่แน่ใจนะว่าพี่ไม่ได้เลี้ยวมาผิดทาง " ยูจินหันไปถามพี่สาวข้างกายที่กำลังดำรงตำแหน่งเป็นคนขับรถในเวลานี้ หลังจากที่เจ้าตัวนึกอยากมาขับรถในเส้นที่ตัวเองเรียกมันว่าทางลัดทางใหม่

     " น...แน่ใจสิ ก็พี่ถามน้องมิ้นมาแล้ว น้องบอกว่าให้เข้าซอยนี้แล้วก็เลี้ยงซ้ายตรงมาสักสามร้อยเมตร ก็เลี้ยงซ้ายอีกทีก็จะเจอถนนใหญ่เลย " ตอบกลับไม่เต็มเสียงนักของคนที่อยากลองเส้นทางใหม่

     " สามร้อยเมตรอะไร นิพี่ขับมาจะสามโลแล้วนะ " ยูจินเถียง ก่อนจะถอนหายใจออกมา เมื่อรู้สึกเหมือนว่าพี่สาวของเธอขับรถวนไปวนมา โดยมีเธอเป็นผู้ร่วมชะตากรรมในมหกรรมวงกลมหลงทางครั้งนี้ หลังจากที่พี่อึนซออาสาไปส่งวอนยองกับมินจูที่บ้านแล้ว

     แต่ถ้าพูดถึงวงกลมละก็ เหตุการณ์วงกลมที่เรียกว่ากลมสุดๆ บังเอิญสุดๆ คงไม่พ้น เรื่องที่พี่สาวของเธอเป็นเพื่อนสนิทกับพี่มินกยองแฟนของพี่เยบิน และพี่เยบินเองก็ดันเป็นพี่สาวพี่รหัสเธออีก เธอละแสนทึ่ง

     แต่ที่ทึ่งกว่าก็ที่เห็นว่าเพื่อนสนิททั้งสองของเธอดันเข้ากันดีกับบ้านพี่สอง จนพี่ตอยังเอ่ยทักว่าวอนยองเก่งมากที่ทำให้พี่เยนายอมให้เรียกตัวเองว่าหนึ่งได้ ทั้งทีปกติจะหวงชื่อมากถ้าไม่สนิทจริงจะให้เรียกเยนา ต่างกับมินจูรายนั้นกลับเรียกพี่เยจูว่าสี่เฉยๆ เลย เหมือนต้องการจะแกล้งแน่นอนว่าพี่แกก็โวยวายนั้นแหละ และนั้นก็เป็นเสียงเดียวกับที่ปลุกเธอให้ตื่นตอนเช้านั้นเอง

     " แล้วพี่ไปสนิทกับคนบ้านนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ " ยูจินเอ่ยถาม เพราะดูท่าว่าพี่จะสนิทมากเสียด้วยเพราะสามารถเรียกแฝดทุกคนได้ด้วยชื่อเฉพาะหมดเลย

     " ก็ตั้งแต่มอต้นแล้ว เมื่อก่อนอาฟานี่รับสอนภาษา พวกพี่ก็เลยได้ไปเรียนที่บ้านฟานี่บ่อยๆ " ยูจินพยักหน้าเชิงว่าเข้าใจก่อนจะมองแผนที่ผ่านมือถือเพื่อช่วยให้ออกไปยังถนนใหญ่ได้

     " แล้วสรุปว่าไง แกจะไปทริปด้วยกันไหม " อึนซอถามหลังจากที่เธอบังเอิญแวะไปเอาของที่กยอง ก็พบว่าน้องสาวเธออยู่ที่นั้นด้วย เลยได้รู้จักกันหมดเลยที่นี้ ดังนั้นอาฟานี่เลยจัดการชวนเด็กๆ ให้ไปออกทริปด้วยกันซะเลย

     " แล้วพี่ไปไหม "

     " ไปสิ ปกติก๊กพวกพี่ก็ไปด้วยกันตลอด มีแต่ปีนี้แหละที่แต่ละคนติดงานกันจนเหลือแค่พี่กับกยอง "

     " อืม คงไปแหละ ไม่ไปพี่สองกับไอสองคนนั้นก็คงมาบังคับไปอยู่ดี " ยูจินว่า ไหนจะท่าทางที่เพื่อนสนิทของเธอเองก็สนใจอยากไปจนออกนอกหน้า อย่างไอวอนที่กำลังตัดสินใจแต่พอพี่หนึ่งเอ่ยชวนก็รีบตกลงอย่างไว ไหนจะมิ้นที่ตกลงไปด้วยซึ่งดูก็รู้ว่ามีแผนอะไรบางอย่างอยู่

     " ใช้มะ ไปเยอะๆ สนุกดี อ..อ่าว "

     " พี่จอดรถทำไม " ยูจินถามทันทีที่พี่ของเธอก็ค่อยๆ จอดรถหลังจากที่ขับกันมาได้สักพักอย่างไม่เข้าใจ

     " พี่ไม่ได้จอด อยู่ๆ มันก็เร่งไม่ขึ้นแล้วดับเนี่ย " อึนซอรีบปฏิเสธพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากันจนยุ่ง

     " พี่ตอ ฉันไม่ตลกนะ " ยูจินหน้าซีดหนักกว่าเดิมเมื่อพี่เธอพยายามสตาร์ทรถให้ดู แต่ผลก็ยังคงนิ่งสนิท มันจะมีอะไรซวยไปกว่านี้อีกไหม หลงทางแล้วรถดันมาดับอีก จนสุดท้ายยูจินก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

     " พี่ตอ " เสียงเรียกเบาๆ แต่หนักแน่นเอ่ยออกมา เรียกให้เจ้าของชื่อหันมาหาเธอ

     " พี่ . ลืม . เติม . น้ำ . มัน . ใช้ . ไหม " ชัด ชัดเจนในทุกๆ คำพูดของบุคคลผู้เป็นน้อง เรียกสายตาคนแก่กว่าได้หันไปมองตาม

     อุ๊ย...เก๊าแกล้งตายทันไหม T^T



     เมื่อวันเดินทางมาถึง เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวจากเด็กๆ ทั้งแปดชีวิตที่กำลังพูดคุยกันอยู่ภายในบ้าน ก่อนที่เยนาจะแยกตัวออกมาเพื่อช่วยมินกยองกับอึนซอขนของขึ้นรถ โดยในการเดินทางครั้งนี้จะเอารถไปสองคัน คันแรกเป็นรถตู้ที่พวกเธอนั่งไปและมีพี่กยองกับพี่อึนซอเปลี่ยนกันขับ ส่วนอีกคันจะเป็นของอาฟานี่กับพี่บิ้นที่จะขนพวกข้าวของที่จำเป็นไป

     " มีอะไรให้หนึ่งช่วยไหมพี่ "

     " ไม่ต้องหรอก พวกพี่จะเสร็จแล้ว ให้พวกนั้นเตรียมตัวเถอะเพราะดูเหมือนฝนจะตกอีกแล้วนะ " มินกยองบอกหลังจากตัวเองเช็คสภาพรถให้พร้อมกับการเดินทางไกลครั้งนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

     " เห็นข่าวว่าวันนี้พายุจะเข้าด้วยนะ " อึนซอว่า

     " ถ้างั้นหนึ่งจะไปบอกว่าพวกพี่พร้อมแล้วนะ " เมื่อพวกพี่ได้ยินก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะมันคงไม่ดีเท่าไหร่หากต้องฝ่าพายุขึ้นภูเขาแบบนี้

     ในระหว่างที่เดินทาง ก็มีฝนตกหนักเป็นระยะตลอดการเดินทางรวมถึงป้ายเตือนดินถล่ม วิสัยทัศน์ในการมองทางยิ่งมีน้อยลงเรื่อยๆ แต่ก็ยังพอที่จะขับรถต่อไปได้ จนมาได้เกือบจะครึ่งทางก็พบกับด่านของตำรวจ ก่อนที่อาฟานี่จะพูดอะไรบางอย่างพวกเธอก็สามารถขับรถไปต่อได้

     " มิ้นเอาป็อกกี้มะ " ร่างบางหุ่นนางแบบคนสวยยื่นขนมป็อกกี้ไปให้เพื่อนสนิทที่อยู่แถวถัดไป ทางด้านข้าง

     " เพื่อนวอนครัช น้องจินนี่คนสวยนั่งอยู่ข้างกันเนี่ยไม่ถามมั่งละครัช "

     " กล้าพูดเนาะไอยุจ แล้วในมือคุณเพื่อนไม่ใช้ขนมเหรอ " ได้ทีก็หันไปแขวะเพื่อนตัวสูงเล็กน้อย

     " ไอพี่สี่ ! ขนมพี่ก็มีมาแย่งฉันทำไม " มินจูหันไปว๊ากใส่พี่เยจูที่ชอบหาเรื่องกวนตีนกันนับตั้งแต่รู้จักกันมา ที่อยู่ๆ ก็มาแย่งขนมเธอกิน แต่เยจูก็ตอบกลับด้วยกายักคิ้วกวนๆ ให้เป็นคำตอบ ก่อนจะหันไปตีมือกับยูจินทิ้งให้มินจูนึกหมั่นไส้

     " สามจะนอนแล้วหรอ " เยนาหันไปมองน้องสาวฝาแฝดของตัวเอง ที่ขึ้นรถก็หลับทันที ทิ้งให้เธอเหงาปาก แต่ก็ไม่นาน เพราะเธอหันไปหาคู่รักคู่กัดผู้ไม่ยอมรับว่าชอบกันสักทีที่นั่งด้วยกันด้านหลังรถ อย่างเยนกับซากุระก่อนเธอจะชวนกันเม้ามอยเรื่องเพลงที่พึ่งออกเพลงใหม่

     " นี่ เปิดเพลงดังๆเลยหนึ่ง เอาเพลงที่เข้ากับฝนตกแบบนี้ ของวง IZ อะ "

     " ไม่เอา ถ้าอยากได้เพลงที่เข้ากับฝนตกต้องเอาเพลง Apicot Neon Magenta ของวง Peach Pink! "

     " เป็นเพลงเกิร์ลกรุ๊ปหรอ ? "

     " กุระ มันเป็นเพลงร็อค!! / มันเป็นเพลงร็อค!! " หนึ่งกับสองหันมาพูดพร้อมกันด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะโยกหัวตามจังหวะเพลงให้ดูพร้อมกัน ' ศิลปินแนวนูเมทัล แบบ Linkin Park เลยนะ! '




“ I m the king of the world! ”


ผั๊ว !!


     " เยอะ! ไปขนของ " เสียงประกาศิตจากเยบินดังขึ้น สั่งเจ้าตัวแสบแบบเยนที่มาถึงก็ลงไปคุกเข่าพร้อมกับชูมือตะโกนเลียนแบบภาพยนตร์ชื่อดังอย่างอย่างไททานิค ในฉากที่แจ็ค ดอร์สันตะโกนอยู่ตรงหัวเรือ


     เป็นลีโอนาโดหรอห๊ะ!!


     เดี๋ยวทริปนี้ก็ระทึกเหมือนตอนเรือล่มหรอก


     " โอ้โหววว...ไม่นึกว่าบ้านพักจะใหญ่ขนาดนี้ กยอง สอง สาม สี่มาดูนี้เร็ว " อึนซอเอ่ยออกมาเมื่อเดินเข้ามาภายในบ้านพัก ที่มองดูแล้วน่าจะเรียกว่าคฤหาสน์ก็ยังได้ หันมาพูดกับเยบินพร้อมทั้งเรียกให้เพื่อนสนิทและน้องอีกสามคนของกลุ่มฝาแฝดให้เดินมาดูด้วยกันก่อนจะพากันแยกย้ายไปสำรวจภายในบ้านอย่างสนุกสนาน แน่นอนว่าที่แรกต้องไม่พ้นห้องครัวละนะ

     " อามีบ้านใหญ่ขนาดนี้ ไม่เคยเห็นบอกกันมั่งเลย " เยบินหันไปพูดกับฟานี่หลังจากที่พวกเธอมาถึงแล้ว

     " ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะใหญ่แบบนี้ รู้แค่เป็นบ้านเก่าของเพื่อนแทแทเท่านั้นเอง " ฟานี่เองก็ประหลาดใจไม่ต่างกัน เพราะเธอเองก็พึ่งเคยมาเป็นครั้งแรกเหมือนกัน บ้านพักส่วนตัวที่ตั้งอยู่บนภูเขาแถมไกลจากตัวเมืองตั้งหลายกิโล ต้องใช้เวลาเดินทางเกือบทั้งวันกว่าจะมาถึง

     แต่ก็คิดไม่ผิดเลยที่เลือกมาที่นี้ นอกจากเงียบสงบ เป็นส่วนตัวแล้ว ธรรมชาติรอบๆ แถวนี้ก็ดีมากเหมือนกัน ยกเว้นก็แต่กลุ่มเมฆที่รวมตัวจับกันแน่นจนเป็นสีเทาเข้มตอนนี้ล่ะนะ ที่ดูเหมือนว่าจะมีพายุก่อตัวรุนแรงขึ้นในคืนนี้อีกรอบ

     " อาฟานี่บ้านอย่างหรูอะ ติดอย่างเดียวฝุ่นโครดเยอะ " เจ้าสี่พูดออกมาหลังจากวิ่งสำรวจรอบบ้านจนพอใจแล้ว

     " เอ้า ! ก็ไม่มีคนอยู่มาเป็นสิบๆ ปี จะให้สะอาดเหมือนมีคนอยู่ทุกวันได้ไง " หากไม่ใช้เสียงจากเจ้าของบ้านคนสวย แต่เป็นเสียงจากเจ้าสามเป็นคนพูดแทรกขึ้นมา เรียกให้แฝดคนเล็กเตรียมสวนกลับ แต่ก็ต้องหยุดไว้เมื่อเยบินเอ่ยขัดขึ้นมาก่อน และเรียกให้ทุกคนมารวมตัว พร้อมแจกแจงหน้าที่ให้ทุกคนไปเลือกห้องพักกันเอง แล้วค่อยลงมาช่วยกันทำความสะอาดบ้าน

     หนึ่งเดินขึ้นมาชั้นสองของบ้าน ก่อนจะพาตัวเองเดินไปยังห้องริมสุดทางที่มาจองไว้ในตอนแรกที่เข้าสำรวจก่อนหน้านี้ ภายในห้องมีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป มีเตียงขนาดคิงไซส์ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง จากที่สำรวจดูบ้านหลังนี้มีสองชั้นและอีกหนึ่งชั้นที่เป็นห้องใต้เพดาน และมีห้องต่างๆ อีกสิบกว่าห้องได้ แล้วจากสภาพตัวบ้านที่ขาดคนดูแลมานานจึงทำให้บางห้องก็ไขกุญแจเปิดไม่ได้ จนต้องช่วยกันงัดประตู

     ระหว่างที่เยนากำลังนอนคิดเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับบ้านหลังนี้ ก็มีเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นจากชั้นบนของบ้านเรียกความสนใจให้เธอเดินตามเสียงไป แต่ทว่าก็ต้องเปลี่ยนความคิดเมื่อพี่สาวของเธอเรียกให้ไปรวมกันข้างล่างเพื่อทำความสะอาดและกว่าจะรู้ตัวเธอก็ลืมเรื่องเสียงไปแล้ว......

     " โอ้ยยย...เหนื่อยอะ น้ำๆ ขอน้ำให้เยจูน้อยคนนี้ที " เจ้าสี่ที่ลงไปนอนแผ่หลาบนพื้น พูดขึ้นหลังจากช่วยพี่ๆ ทำความสะอาดบ้าน

     " เล่นใหญ่ตลอดๆ เอาไป " เยบิน เดินเอาน้ำมาให้ก่อนจะเดินลงไปนั่งข้างๆ กับวอนยองบนโซฟาตัวใหญ่

     " ข้างนอกฝนตกแล้วแหะ " ยูจินพูดขึ้นมาขณะที่ในมือกำลังหยิบขนมเข้าปาก

     " ข้างนอกนั้นลมอย่างแรงอะ " เป็นมินกยองพูดหลังจากที่เขากับอึนซอกำลังเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นหลังจากที่พากันไล่ปิดหน้าต่างไม่ให้ฝนสาดเข้ามาภายในบ้าน

     " โชคดีนะที่เรามาถึงกันก่อนที่จะเจอพายุ แถมไม่มีคลื่นโทรศัพท์ เน็ตก็ไม่มีอีก " อึนซออดบ่นออกมาไม่ได้เมื่อมาถึงเขาแต่กลับพบว่านอกจากไฟฟ้าที่ต้องใช้เครื่องปั่นไฟแล้ว สิ่งอำนวดความสะดวกอย่างอื่นแทบไม่มี เรียกว่าตัดขาดโลกเลยก็ว่าได้ ยังดีว่าถ้าออกจากบ้านนี้ไปสักยี่สิบนาทีจะมีจุดพักรถพร้อมกับสัญญาณโทรศัพท์นิดหน่อยให้พอเล่นหรือโทรได้ แต่ต้องเดินหาคลื่นพร้อมยื่นแขนไปสูงๆ ยิ่งตอนอัพรูปลงโปรแกรมสุดฮิตรูปกล้องสีรุ้งนั้น เขาแทบจะปีนต้นไม้ไปอัพรูปอยู่แล้ว

      ' ฮ๋อยยย อดคุยกับซองโซแน่ๆ เลย TT '


     ในระหว่างที่ทุกคนกำลังรออาฟานี่ หนึ่ง สาม และกุระทำอาหารมื้อค่ำกัน พวกเธอก็มาอยู่รวมตัวกันที่ห้องโถงกลาง โดยมีมินกยองที่นั่งเลือกหนังเพื่อเปิดดูกันในคืนนี้ และคนอื่นๆ ที่แบ่งขนมกันระหว่างรอ

     " ย๊า นั้นเยลลี่ของฉันนะ " สี่พูดออกมาทั้งที่ตัวเองก็ยังคงนอนอยู่บนพื้น

     " เธอก็แกะใหม่สิ " มินจูที่เดินลงมานั่งข้างๆ บอกพร้อมชี้ให้สี่แกะอันใหม่หลังจากที่เธอยึดเอาเยลลี่ของอีกคนมา

     " มาธงมาเธออะไร ฉันแก่กว่านะเรียกพี่สิ "

     " เรื่องไร "

     แต่ไม่ทันที่สี่จะตอบกลับ ก็มีเสียงแทรกดังมาจากหน้าประตูบ้านของพวกเธอ พวกเธอก็ได้หันมามองหน้ากันด้วยความสงสัย แต่ก็ยังคงไม่มีใครยอมลุกออกไปเปิดดู จนในที่สุดเยบินก็ใช้สองที่อยู่ใกล้ที่สุดไปดู

     " สองไปดูดิ " เยบินพูดขึ้นพร้อมดันหลังให้คนน้องไปดู

     " ไม่เอา พี่จะบ้าหรอคนดีๆที่ไหนจะมาเคาะบ้านเราได้ แถมยังมีพายุอยู่แบบนี้ " คนน้องรีบปฏิเสธเมื่อคิดว่าคงไม่มีคนมาเคาะบ้านเธอเวลานี้หรอกไหนจะพายุอีก ถ้ามีคงไม่ใช้คน?

     " แกกลัวหรอ " เยบินที่พูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของสองที่ไม่ยอมไป

     " กลัวดิ หรือพี่ไม่กลัว " สองถามกลับทันที

        ก็กลัวไง !! เลยให้ไปดูแทน

     จนตอนนี้ทุกคนมาหยุดอยู่หน้าประตู และก็เกิดประชามติกันอีกครั้ง โดยครั้งนี้หวยไปตกอยู่ที่อึนซอ ที่ต้องเป็นคนเปิดประตูและตามด้วยลูกลิงคนอื่นที่หลบอยู่ด้านหลัง ด้วยเหตุผลว่า ' อึนซอขายาวและวิ่งเร็วที่สุด ถ้าเจอะไรจะได้วิ่งทันกัน ' แม้ว่าเจ้าตัวจะพยายามค้านสุดพลังว่ายูจินเองก็วิ่งเร็วเหมือนกันก็เถอะ ....โคตรรักน้องบอกเลย

     ร่างสูงยืนทำใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือออกไปจับลูกบิดประตู พร้อมกับออกแรงเปิดอย่างรวดเร็ว

     " อ๊า!! "

     " กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด "

     เสียงดังจากร่างสูงร้องออกมาหลังจากกระชากเปิดประตู เรียกให้กลุ่มคนตื่นตูมที่เกาะอยู่ข้างหลังเผลอกรี๊ดออกมา ก่อนจะวิ่งหนีเข้าไปข้างในด้วยความไวแสงและตามด้วยของแข็งคล้ายหม้อ? พุ่งเข้ามากระทบในทันที

     " โอ๊ยยยย / แอ๊กกก !! "

     " เล่นบ้าอะไรกันห๊ะ ! เสียงดังไปทั้งบ้าน!! " เป็นหนึ่งที่เดินออกมาดู พวกลูกลิงตัวแสบ โดยยืนมองสองกับสี่ทั้งนั่งเอามือกุมหัวอยู่

     " หนึ่ง! ก็พวกเราได้ยิงเสียงคนมาเคาะประตู เลยให้พี่ตอไปเปิด แต่อยู่ๆพี่ตอก็ร้องออกมา พวกเราก็ตกใจดิ " น้องเล็กอย่างสี่รีบฟ้องออกมาทันที หนึ่งฟังเสร็จก็หันไปมองเจ้าของชื่อที่ยืนตัวแข็งจับลูกบิดอยู่ พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นประมาณว่าพี่ร้องทำไม

     " แหะๆ ก็รีบเปิดอะ แต่ลืมไปว่าล็อกประตูไว้อยู่ " สิ้นคำตอบ หนึ่งก็ถึงกลับกุมขมับก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ แล้วจึงเดินไปจัดการเปิดประตูเอง 'อยากมัดพวกนี่ให้เป็นก้อนแล้วโยนออกไปนอกบ้านจริงๆ '



SHARE
Written in this book
RANDOM
FanFiction
Writer
JZ
ETC.

Comments