What have I become? ในวันที่มันไม่ฟังก์ชันเอาซะเลย
ทำไมวันนี้มันเทาจังวะ งงตัวเองจังเลย วันนี้มีหลายอย่างที่อยากทำนะ แต่ทำไมเราไม่ลุกจากเตียงซักทีวะเนี่ย สรุปชีวิตต้องการอะไรกันแน่ อย่าอ่อนแอดิ       มันแปลกมั้ยที่เราคอยถามตัวเองในวันที่แย่แบบนี้ทุกครั้งไป ก็คงแปลกสำหรับใครหลายคนที่ตื่นมา แล้วต้องมานั่งรับมือกับความคิดที่ซับซ้อน ตีกันตลอดเวลา แถมมันดันเป็นคำถามเดิมๆ ที่เจ้าตัวก็เผชิญเวลารู้สึก "เทาๆ" อะไรคือความ "เทา" ที่ว่า ซึ่งมันทำให้มนุษย์ที่เพิ่งอายุ 23 มาไม่นาน และมันก็ยังเรียนไม่จบสักที (ก็ลุ้นว่าจะจบมั้ยอย่างใจจดใจจ่อ) คุยกับตัวเองอย่างเป็นประจำ ราวกับกึ่งรู้ตัว และเหมือนจะหาคำตอบได้ในเวลาเดียวกันว่า ตัวเราเป็นอะไรกันแน่

        อ่านช่วงแรกไปอาจจะเริ่มสะกิดความคิดของผู้อ่านพอสมควร มันต้องมีปัญหาอะไรเกี่ยวกับชีวิตมันแน่ล่ะ ถูกต้องละคร้าบ ทุกคนก็เจอปัญหากันทั้งนั้นแหละ เบา หนัก รับได้ ไม่ได้ ไม่ไหวบอกไหว ปะปนไป สำหรับเราเอง มันเป็นการเผชิญหน้าอย่างยาวนาน และดูเหมือนเรื่องราวมันจะหนักขึ้นสำหรับมนุษย์ในการหาทางแก้ปัญหาด้วยตัวเอง กระทั่งจิตใจ ความมั่นใจ ความมั่นคงทางใจ ความคิดมันแตกเป็นเสี่ยง เรากลัวที่จะเกิดความผิดพลาดอีกสักเรื่องสองเรื่อง เรารู้ดีีว่าเราคงรับตัวเองได้อีกไม่นาน ซึ่งเจ้าตัวยังไม่รู้เขตแดนที่แน่นอนของตัวเองในสนามรบนี้ ว่าจะยืนหยัดต่อสู้ไปถึงเมื่อไหร่ 
       เราจะไม่เล่าในนี้ว่าชีวิตเจออะไรมา นอกจากมาให้นิยาม "เทา" ตามความเข้าใจของตัวเองก่อนละกัน

      มันหมายถึง ความรู้สึกที่หม่นหมอง เต็มไปด้วยพลังงานลบที่มาจากไหนไม่ทราบ ไหลรวมสู่ห้วงความคิดของตัวเองอย่างไม่หยุดยั้ง และควบคุมไม่ได้ เป็นพลังที่สามารถวนเวียนซ้ำไปมา เหมือนเสกบาเรียยาวๆ แล้วตัวเองติดสตัน มันจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้โดยไม่มีสัญญานเตือนล่วงหน้า เอาล่ะ อธิบายเป็นเกมส์มันฟังแล้วเข้าท่าดี งั้นเล่าต่อ เราเสมือนอาชีพHybridประจำเกมส์มั้ง เล่นแร่แปรธาตุ แล้วดันมีผลข้างเคียงกับตัวเองเฉย เป็นเศร้า แต่สุดท้ายนักแปรธาตุมักจะหาวิธี หรือมีเวลาในการฮีลตัวเองกลับมาอยู่ดี ขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละบุคคล เราอาจเคยเป็นหนึ่งในตองอูที่แกร่งประจำกิลด์ ฮีลว่องไว กลับมาแบบไร้รอยขีดข่วน วันนี้เหมือนวูฟเวอรีนเวอร์ชันแก่ มันรักษาตัวเองได้ช้าลง แผลมากขึ้น ฮีลมิทันเลี้ยว มันต้องการตัวช่วย(คุณเพื่อนหลายท่านบอกกับมนุษย์นี้ให้ไปรักษาเป็นชาติแล้ว แต่มันก็ไม่ยอมไปสักที) 

       ความทำเป็นเก่งของมนุษย์ร่างนี้ต้องยอมลากสังขาร กับใจผุพังไปหาหมอ และสาธยายความยับเยินของมันให้ฟังแบบเสียไม่ได้ ไม่งั้นก็ไม่รู้ว่าตัวเองเผชิญกับเรื่องอะไรอยู่ เป็นอะไรกันแน่ (มันรู้แต่ต้องการfinal answer) อยากเตือนผู้อ่านทั้งหลายว่า อย่าDiagnosedตัวเองก่อนไปหาหมอไม่ว่าท่านจะเป็นอะไรก็ตาม คิดในแง่ดีว่าเราให้ผู้รู้พูดทีเดียวอาจจะดีกว่า หลังจากตรวจเบื้องต้น ทำแบบสอบถาม หาหมอ และเล่าเรื่องด้วยความอนาถชีวิตตัวเอง หมอทำให้ใจเบิกบานมาประโยคหนึ่ง "เท่าที่หมอฟังมันก็ปาไป 7-8 เรื่องแล้วนะ ลองคิดดูว่าคนปกติธรรมดาก็รับแทบจะไม่ไหวแล้ว เก่งมากนะที่เรายังอยู่ถึงจุดนี้ได้" ฟังจบคลอเบ้าเลยท่านผู้ชม ใจบางเป็นพิเศษช่วงนี้ ยิ่งบางลงไปใหญ่ ไม่เอาเราจะไม่ร้องไห้ จนเล่าเรื่องไม่รู้เรื่องอีก 
เราเป็นภาวะซึมเศร้าระยะต้นนะ แล้วก็ย้ำคิดย้ำทำด้วยไอ้ประโยคแรกพี่ยังใจชื้น เพราะพอจะรู้สภาพพังๆของตัวเองมาสองอาทิตย์เต็ม เพราะมันTriggeredในรูปแบบเดียวกัน ซ้ำเป็นรอบที่สามสี่ได้แล้วมั้ง ไม่แปลกใจกับคำตอบที่ได้รับ แต่อย่างหลังนี่สิ มันคือประมาณไหน? ล้างมือเสร็จ นึกไม่ออกว่าล้างแล้ว หรือยังคิดว่าสะอาดไม่พอ เลยไปล้างอีกรอบ ซ้ำไปมาประมาณนี้ป่ะวะ อ่อ ไม่ใช่ ความคิดเรานี่แหละที่วนอยู่กับความผิดพลาด หรือเรื่องที่ไม่สามารถก้าวออกมาจากตรงนั้นได้ ทุกข์พอควร และมันกรอเทปความรู้สึกนั้นตลอดเวลาที่เรานึกถึงเหตุการณ์นั้น เป็นอย่างนี้นี่เอง! โอเคๆ แยกย้าย รับยาไปพักผ่อน และมันก็จะช่วยให้เราไม่คิดมาก คิดซ้อนน้อยลง เอาวะลองกันซักตั้ง มึงมันแค่โรค มันต้องหายโว้ย เราจะต้องขาดจากกันวันใดวันหนึ่ง ตอนนี้มีิวิชาป้องกันอาคมที่ร่ายเพิ่มแล้ว มาดูกันสิว่าจะเบอร์ไหน

ตัดภาพมาที่ช่วงแรก ว้าว หลับเป็นตายเลยจ้า ยาล้มช้างได้เลยมั้งหน่า ตื่นมาเรียนได้แบบงงๆ มึนสุด นั่งในห้องเหมือนมันเบลอ ไม่ค่อยเข้าหัวเท่าไหร่นะ ยาอะไรวะเนี่ย สรุปมันจะช่วยให้เราหาย หรือก๊งขึ้นวะ วิชาวันนี้มันใช้สมาธิเยอะนะเว้ย ผมจะเอาอะไรไปสอบถ้ามันคิดตามในห้องไม่ได้ อ้อ ยาที่กินไป อาจจะทำให้มึนงงหน่อยช่วงแรกต้องปรับกัน พยายามไปเรียน โฟกัสให้ได้ซัก 40 นาที ก็เก่งแล้ว เออ เกือบลืมไปแล้วอิเจ้ "ผลข้างเคียง" และโชคดีที่เริ่มปรับยากันทีละเล็กน้อย ชีวิตจึงเปลี่ยนนิดหน่อย(ไม่นิดเลยห่านเอ้ย) ความมึนงงที่ต้องทำงานที่รับต่อไป รวมทั้งพูดหน้าห้อง ตายแหล่ว จะทำอย่างไรให้ชีวิตดูมึนน้อยที่สุด ผลคือ เห้ย ดีดเป็นม้าเลยคุณเอ๋ย เล่นบทเป็นMC เฟรนด์ลี่ขั้นสุด ดี๊ด๊าดั่งเวทีนี้ผ่านมาล้านครั้ง ประหม่าหายหมด นี่ตูเป็นอะไรวะ? ดูรีบเร่ง พลังไฟแรงเกิน เหมือนไม่ใช่ตัวเองเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น ซึ่งเยส ไม่มีวันดีดเป็นม้าเวลาอยู่กับคนอื่นหรอก มันมีคนเห็นโหมดนี้นับหัวได้เลย ผ่านไปหนึ่ง งานนอกสถานที่และการสัมภาษณ์ โอ้โห แม่เจ้า ยาเริ่มทำพี่มึน และเหนื่อยแรงกว่าเดิมอีก แต่ต้องฝืนเหมือนเราไม่รู้สึกถึงอะไรเลย ข้าวก็กินไม่ลงมาเป็นอาทิตย์ แถมวันนี้ต้องเผชิญกับอากาศข้างนอก ยิ่งกว่าการอดนอนเป็นวัน วันทดสอบความอึดของคุณนายที่แท้ทรู แต่นางก็ผ่านมาได้ด้วยการอัดน้ำตาลไปจำนวนมหาศาล เพื่อให้ดูตื่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

แล้วคุณเทาได้กลับมาบ้างมั้ยระหว่างนั้น กลับมาจ้ะ แต่เราปัดเลื่อนได้บ้างเหมือนหน้าฟีดทวิตเตอร์ เป็นครั้งๆไป เราก็ให้เวลากับมันนะ ทำความเข้าใจว่ามันมายังไง สรุปแล้วหลังจากกลับไปหมอรอบล่าสุด คุณเล่นงานเราไปสองวันถ้วน ขอบพะใจ ทำให้ข้าพเจ้าเสียการเสียงาน หน้าที่ตัวเอง ด่าตัวเองหนักกว่าเดิมอีก จนรอบข้างเป็นห่วงถึงสุขภาพทางจิตใจของตนเอง ยังดีนะที่พวกสหายยังคอยเช็ค มาหาถึงที่ คอยสร้างความเฮฮาในวันที่มนุษย์นี้ไม่สามารถจะสร้างความสนุกให้กับตัวเองได้ แม้กระทั่ง "ความสุข" อย่างที่เราเคยรู้สึกดีกับมันเรื่อยมา มันไปไม่ถึงพื้นที่นั้นอีกแล้ว หรือเราห่างจากบริเวณนั้นเกินกว่าจะเห็นขอบของความสุขที่ว่านั่นวะ ไม่รู้แฮะ ท่าจะเป็นคำถามที่คอยถามผู้คนไปเรื่อยแหละ 
ความสุขของคุณคืออะไร?คุณได้พบมันหรือยัง? มันเป็นอย่างไร?
SHARE
Writer
AMILE
PolSci Student
เป็นคนที่เรียนจนเพี้ยน สติหลุด บ้าบอ เริงร่า มีอารมณ์เขียนต่อเมื่ออยากเขียน ชอบอ่านทุกสตอรี่ "May the force be with you"

Comments