ทำไมทำไมทำไมทำไมทำไม
ฉันรู้ว่าการมองตัวเองแบบนี้ไม่ดีเท่าไร แต่ก็อดตั้งคำถามร้อยแปดพันเก้ากับความเป็นฉันไม่ได้
ทำไมต้องเป็นคนคิดมาก 
ทำไมไม่เคยมั่นใจในตัวเอง
ทำไมต้องเป็นคนย้ำคิดย้ำทำ
ทำไมถึงมองโลกในแง่ดีไม่ได้
ทำไมต้องกดดันตัวเองตลอดเวลา
ทำไมต้องเป็นคนจริงจังกับทุกเรื่องขนาดนี้
ทำไมต้องคาดหวังให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ
ทำไมต้องร้องไห้ทุกครั้งที่จัดการกับอะไรไม่ค่อยได้
ทำไม
ทำไม
ทำไม 
ทำไมต้องเป็นแบบนี้

ทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ ฉันต้องพยายามหายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อควบคุมสติตัวเอง แต่ทำได้ไม่นานก็ต้องระเบิดน้ำตาออกมา  อาจเพราะฉันไม่ได้เป็นถึงขั้นโรค แต่เป็นภาวะที่ติดตัวมาแต่เด็ก จากการรักษาอาการของตัวเองมาได้หนึ่งปี และตอนนี้เลิกไปพบหมอแล้วเพราะอาการดีขึ้นมากอย่างไม่จำเป็นต้องทานยา ฉันคิดว่าไม่มีใครช่วยฉันได้ ไม่ว่าจะนักจิตวิทยา จิตแพทย์ หรือคนรอบตัว ท้ายที่สุดแล้ว เป็นฉันต่างหากที่ต้องเปลี่ยนทัศนคติตัวเอง แต่มันยากเกินไป ยากเกินไปที่จะเปลี่ยน ฉันเคยคิดว่าตัวเองเปลี่ยนได้ไม่จำเป็นต้องนัดหมออีกแล้ว แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่าการเปลี่ยนแปลงความเป็นฉันที่เกิดมาก็เป็นแบบนี้มันคงเป็นไปไม่ได้ 

จะให้ฉันกลับไปหาหมออีกเหรอ หรือไปหาแค่นักจิตวิทยา 
ไม่รู้สิ แค่คิดว่าฉันไม่สบายใจและไม่รู้สึกโล่งใจขึ้นเลยเวลาพูดคุย 
ฉันรู้สึกว่าสุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครเข้าใจฉัน 
ฉันรู้สึกว่าแม้แต่หมอก็ยังทำให้ฉันรู้สึกแย่กับตัวเอง
ฉันรู้ เข้าใจดี หมอและนักจิตไม่ได้มีหน้าที่มารับอารมณ์ใคร 
ฉันแค่เหนื่อยกับตัวเอง

ฉันไม่ได้โทษใคร ฉันโทษตัวเองที่เป็นแบบนี้
และใช่ คงโทษตัวเองไปอีกนาน 
และใช่ ฉันคงเป็นแบบนี้ไปจนแก่

และ ฉันตั้งคำถามกับตัวเองอีกครั้ง หากการระบายความในใจจะทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายขึ้น
ทำไมฉันจึงร้องไห้เป็นผีบ้า
ช่วงนี้เอาแต่ใจตัวเองยิ่งกว่ารัฐบาลอีก

นั่งพล่ามจนถึงตอนนี้ ไม่มีสอบเหรอ?



SHARE

Comments