ความอดทนที่ "คุ้มค่า"
บางครั้งก็สงสัยตัวเองว่าจะอดทนไปทำไม มีแค่ตัวเองที่คับข้องใจ เสียใจ และโกรธเคือง ผลลัพธ์มันคุ้มค่าที่อดทนจริงๆ หรือ?

   ฉันทะเลาะกับเพื่อนในห้อง

   นับแต่ทะเลาะกันมาเราก็ไม่เคยคุยกัน หนึ่งคือเราไม่ได้สนิทกัน สองคือไม่รู้จะคุยไปทำไมเมื่อต่างฝ่ายต่างคิดว่าตัวเองไม่ผิด

   บ่อยครั้งที่โดนแขวะ โดนเหน็บแหนม โดนโดดเดี่ยว แต่ฉันก็พูดอะไรไม่ได้ เพราะพวกเราโตๆ กันแล้ว เพื่อนฉันก็เพื่อนมัน ต่อให้ฉันร้องไห้บีบน้ำตา (ที่ฉันไม่มีวันทำ) ยังไงเพื่อนก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้แตกคอหรอก

   ฉันอึดอัดใจ การไปเรียนมันช่างทรมาน ในขณะที่อีกฝ่ายยิ้มร่าได้ ฉันกลับยิ้มไม่ออกเลย

   ทำไมฉันต้องทน?

   ทำไมไม่มีใครรับฟังฉันเลย?

   จะมีใครบ้างไหมที่ยืนเคียงข้างฉันนอกจากพ่อแม่?

   ทำไมมันถึงยิ้มได้ในขณะที่ฉันคิดมาก?

   ทำไมล่ะ?

   บางครั้งฉันก็นึกอยากอ้าปากด่า กรีดร้องชวนแตกคอให้มันจบๆ ไป ให้ทุกคนอึดอัดใจไปกับฉัน ให้ทุกคนเข้าใจว่าฉันทรมานใจมากแค่ไหน

   แต่สุดท้ายฉันก็โตแล้ว และเข้าใจว่าสังคมคนโตก็เป็นแบบนี้

   หากอยู่ไม่ได้ แล้วจะไปทำอะไรได้ล่ะ?

   ดังนั้นฉันก็ทำได้แค่อดทน

   ผ่านไปไม่นานเราก็ได้เรียนวิชาหนึ่งที่ต้องจับกลุ่มทำงาน เราไม่ได้อคติอะไรดังนั้นจึงเป็นฝ่ายเข้าไปคุยกับเพื่อนก่อน

   จากนั้นน้ำแข็งก็แตกเพล้ง

   แม้จะไม่เหมือนเดิม แต่เราก็สามารถยอมรับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ซ่อมแซมนี้ได้

   เราเริ่มคุยกัน ความสัมพันธ์ค่อยๆ ดีขึ้น คำถามต่างๆ ที่คอยสุมอกทรมานฉันทุกวันเลือนหายไป ห้องเริ่มกลมกลืนมากขึ้นในความรู้สึกฉัน ความเบื่อหน่ายที่ต้องทนมาเรียนหมดไป

   บางทีความอดทน...มันก็คุ้มค่า


---
SHARE
Written in this book
Book of the Life
บันทึกในหนึ่งชีวิตของเด็กผู้หญิงมึนๆ งงๆ คนหนึ่ง
Writer
Bambie
Somebody knows.
I don't like the rain, but when you gave me an umbrella with a smile... In that second, I fell in love with you. "พื้นที่นี้คือกระดาษและปากกาของเรา"

Comments