โลกคู่ขนาน – ความคิดถึงระยะไกล
 
ว่ากันว่าโลกเราทุกวันนี้ไม่มีพรมแดน อินเตอร์เน็ทกลายเป็นปัจจัยหลักชีวิต คิดถึงกันแค่ไหนก็ใกล้ได้ อยากเจอหน้าก็แค่กดวิดีโอคอลหากัน อินเตอร์เน็ททำให้ความคิดถึงเดินทางเร็วขึ้น เป็นเรื่องโชคดีที่เราไม่ต้องอดทนกับระยะทางที่ห่างไกลกับคนที่เรารักต่อไป

การใช้ชีวิตคนเดียวในสถานที่ที่ไม่มีคนคุ้นเคยให้พูดคุย ให้ได้เจอหน้า ให้ใช้เวลาร่วมกัน มันทำให้เรา ‘คิดถึง’ คนเหล่านั้นมาก อินเตอร์เน็ทช่วยให้เรารับรู้ความเป็นไปของคนที่เรารักได้ในเวลาไม่กี่นาที กลุ่มแชทยังคงครึกครื้น และยังทำให้เรายิ้มกับบทสนทนาในห้องแชทนั้นได้เสมอ กลุ่มแชทที่มีเพื่อน พี่ที่เราคิดถึงรวมตัวอยู่ แค่พิมพ์ว่า ‘คิดถึง’ กดส่งในช่องแชท ทุกคนก็รับรู้ความคิดถึงของเราได้ในแทบจะทันที

อินเตอร์เน็ทเข้ามาช่วยบรรเทาความคิดถึง ทำให้เราหายคิดถึง แต่หลายครั้งก็ช่วยเพิ่มความรู้สึกคิดถึงให้ยิ่งมากขึ้นทุกครั้งที่คุยกัน เพราะเราคิดถึง ทำได้แค่พิมพ์ แค่คุย แต่ไม่ได้ไปใช้เวลาด้วยกับคนที่เราอยากเจอในเวลานั้น บทสนทนาในช่องแชทกลุ่มทำให้เรายิ่งขึ้นถึงช่วงเวลาที่เราได้ใช้ด้วยกันมากขึ้น เพราะในอดีต ‘เราอยู่ตรงนั้น’ แต่ตอนนี้ ‘เราอยู่ตรงนี้’ ไม่ได้อยู่ในสถานที่ที่จะได้เจอกันได้ในทันทีแค่เดินไปหา

มีช่องแชทกลุ่มหนึ่งที่เรารักมาก ในนั้นเรามักจะชวนกันไปทำโน่น นี่ นั่น หลังเลิกงานก็นัดกันไปกินข้าว ไปทำกิจกรรมต่างๆ ด้วยกัน ตอนนี้บทสนทนาก็ตามเดิมทุกอย่าง คุยกันเหมือนเดิมทุกอย่าง เพียงแค่เรา เราที่ทำได้แค่รับรู้ และลองนึกภาพว่าถ้าไปอยู่กันตรงนั้นจะสนุกแค่ไหน คิดถึงเวลาที่เราได้หัวเราด้วยกันชะมัด แต่คิดถึงแค่ไหนก็ไปหาไม่ได้

การทำได้แค่รับรู้ความเป็นไปของคนที่เราอยากเจอผ่านช่องแชท ได้รับรู้ความเป็นไปของทุกคนในแต่ละวัน เลยเป็นอะไรที่ทำให้เราหายคิดถึง และคิดถึงมากขึ้นไปพร้อมกัน เราและเค้าเหล่านั้นใช้ชีวิตอยู่ในไทม์โซนเดียวกัน มีเวลาเท่ากัน แต่ชีวิตของเราเดินไปในสถานที่ที่ห่างจากพวกเค้าเกือบพันกิโลเมตร เราใช้ชีวิตไปพร้อมกัน, แค่ที่ตรงนั้นไม่มีเรา

เราเลยรู้สึกว่าการทำได้แค่รับรู้ แต่ทำอะไรไม่ได้, คิดถึง แต่กอดไม่ได้ มันเป็นเหมือนโลกคู่ขนานที่เราทำได้แค่มองจากอีกฝั่ง แล้วใช้ชีวิตไปพร้อมกับพวกเค้า ทำได้แค่มองการใช้ชีวิตของคนที่เราอยากไปหา อยากใช้เวลาด้วยจากการอ่านแชท และยิ้มตามไปแค่นั้น ทำได้แค่คิดถึงจากตรงนี้จริงๆ

SHARE

Comments