ยืนอยู่จุดเดิม
การมองเห็นเพื่อนๆ ที่เคยอยู่จุดเดียวกันประสบความสำเร็จในด้านต่างๆ หรือพัฒนาไปได้ในเรื่องใดเรื่องนึง เป็นเรื่องที่น่ายินดีมากเลยนะ แต่มันก็แอบเศร้านิดๆ พอมองมาที่ตัวเอง.. เมื่อ 2 ปีก่อน เรารู้สึกดีใจมากเลยนะ ที่เราเริ่มพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ ในทางที่ดี แต่มันเป็นอดีตไปแล้ว มันพังไปหมดแล้ว จุดที่เรายืนตอนนี้เหมือนยืนอยู่กับที่ เรียกได้ว่าถอยกลับไปอยู่จุดเดิมด้วยซ้ำ ในขณะที่เพื่อนที่เคยเดินมาด้วยกันเริ่มก้าวไปไกลขึ้นเรื่อยๆ มัน.. อดคิดไม่ได้ว่า ทำไมเราทำไม่ได้ ทำไมเราถึงไปไม่ถึงสักที ไม่ว่าจะพยายามสักกี่ครั้งหรือพยายามมากเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ ตอนมัธยมที่เรียนวิชาพละ เวลาครูให้วิ่ง เราจะเป็นคนสุดท้ายที่วิ่งรั้งท้ายเพื่อนทุกครั้ง ภาพตอนนั้นชัดเจนสะท้อนมาถึงตอนนี้ แผ่นหลังเพื่อนๆ ที่วิ่งนำไปก่อน และตัวเราที่วิ่งตามอยู่ข้างหลัง ตอนนั้นเราได้แต่คิด ว่า สักวันเราต้องวิ่งตามเพื่อนทัน
เราต้องฮึดสู้ เราต้องพยายาม แต่จนวันนี้มันก็ยังไม่ทันอยู่ดี ไม่เชิงอิจฉาเพื่อนหรอกนะ เพราะรู้ว่าเพื่อนก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกัน และเราก็รักเพื่อน ทุกคนต่างต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเองกันทั้งนั้น แต่แค่โกรธตัวเองที่ทำตามสิ่งที่ตัวเองตั้งเป้าหมายไว้ไม่ได้สักที ไม่ว่าจะพยายามมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วก็ตาม.. รู้สึกเหมือนยืนอยู่ในหลุมลึกที่มีโคลนดูด ที่มองไม่เห็นอะไรเลย จะปีนขึ้นก็ไม่ได้ จะต้องวิ่งไปทางไหนก็ไม่รู้ และโคลนก็ค่อยๆ ดูดตัวเราให้อยู่แค่ตรงนั้น และค่อยๆ จมลงไปเรื่อยๆ.. ก็คงต้องรอแสงสว่างนำทางหรือไม่ก็ลุกออกมาจากโคลนนั่นให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่ก็ยังหาวิธีการไม่ได้.. หรือแค่ใจเราเท่านั้นที่เป็นคำตอบ

SHARE

Comments