"นาซ่าก็พาเธอกลับไม่ได้"
 "นาซ่าก็พาเธอกลับไม่ได้"
ขอหยิบวลีเด็ดมาขยายในมุมมองเรานะ

ห่างไกลกัน... ห่างกันไกล...
ไกลเกินไป... เกินไปไกล...

คำสั้นๆมากหมายผุดขึ้นในความคิด

นี่เราห่างกับเธอขนาดไหนกันนะ...
แล้วเป็นเพราะเธอห่างเราไป...
หรือเป็นเพราะใครพาเธอห่าง...
หรือเราเองที่ห่างออกมา...

หลายครั้งที่ความเป็นจริงมักสวนทางกับความต้องการ
เราคงทำได้เพียงเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับมัน

เราอาจจะเศร้า เพราะ เรารับรู้เหตุการณ์นั้นจาก ประสบการณ์ ความรู้สึก ณ ตอนนั้น

แต่ถ้ามันผ่านไปแล้วสิบปีหละ เรายังรู้สึกแบบนั้นไหม
เราอาจมองตัวเราในอดีตว่า ช่างเป็นคนที่ไม่เข้าใจอะไรเลย ก็ได้

บางทีความห่างไกลนั้น ก็ อาจดีกว่าความใกล้ชิด ก็ได้
บางความสัมพันธ์ อยู่ใกล้ชิดกัน เข้าใจกัน แต่ก็ไปต่อไม่ได้
และบางความสัมพันธ์ อยู่ไกลกัน จนไม่เข้าใจกัน และก็ไปต่อไม่ได้

เรื่องนี้จึงไม่ขึ้นอยู่กับระยะทาง แต่อยู่ที่ เรารับรู้และยอมรับได้มากแค่ไหน

เรา คิดถึงพลูโต นะ แม้ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ
และเรารู้ว่าเธอไม่อาจโคจรมาหาเรา
แต่รู้อะไรไหม เราเฝ้าคิดและเพ้อฝันถึงวิธีการไปหาเธอตลอดเลย
SHARE
Written in this book
เป็นเช่นนั้นเอง
รูปถ่าย และ เรื่องราว
Writer
SoLikeThat
นักเล่าเรื่อง
เป็นเช่นนั้นเอง PHOTO AND STORY

Comments