เป็นบ้าอะไร
มีคนยื่นความหวังมาให้ เรายินดีรับไว้
ถึงแม้จะรู้ว่าอาจจะไม่สมหวัง
สุดท้ายพังทลายไม่เป็นท่า 
หายไปหมดแล้ว...

เจ็บที่ความรู้สึกว่าจะสมหวัง
เจ็บที่จินตนาการว่าจะสมหวัง
เจ็บที่เชื่อใจว่าจะไม่ผิดหวัง
เจ็บที่คาดหวังจนไม่เหลือให้ผิดหวัง

ใครสักคนบอกว่า ไม่คาดหวัง ไม่ผิดหวัง
แต่สำหรับเรา ยากกว่าคาดหวังคือไม่คาดหวัง

ความรู้สึกพังทลายไม่เป็นท่า 
จมดิ่งอยู่กับความผิดหวัง 
ลึกลงไปเรื่อยๆ
จนรู้สึกไม่ยินดีกับชีวิตของตัวเอง
คิดวนไปวนมา 
ทำไมไม่ใจดีกับเรามั้ง 
ทำไมใจร้ายกับเราตลอด 
ถ้าหายไปอาจจะดีกว่า 

มันไม่ใช่ครั้งแรกกับความรู้สึกเหล่านี้ 
มันมาเดี๋ยวก็หาย 
มาทักทายให้คิดทบทวนความรู้สึก
แต่ไม่ต้องกลัวหรอก เพราะเรายังไม่กล้าพอ

วันนี้อาจจะจมดิ่งไปมาก
จนไม่จอยกับคนรอบข้าง
เผลอหรือตั้งใจทำนิสัยแย่ไป

พยายามแล้ว พยายามดึงความรู้สึกแล้ว
ต้อนให้พูดทำไม 
หลับตา สูดลมหายใจ กลั้นใจ 
ไม่ได้อยากมีชีวิตอยู่ขนาดนั้น ไม่ได้อยากมีลมหายใจขนาดนั้น 
.
.
.
.

เป็นบ้าอะไร 
ทำไมคิดแบบนี้ 
ไม่เคยคิดเลยว่าคนแบบแกที่ผ่านอะไรมาจะคิดแบบนี้
.
.
.
.
.
โอเค ไม่ต้องกลัวหรอก 
เดี๋ยวมันก็หายไป 

คงเป็นเรื่องแปลกสินะ 
แต่ทำไงได้ มันไม่ได้พึ่งเป็น
มันเป็นมาเรื่อยๆ แค่ไม่เคยบอกใคร
มันอยู่ในลึกๆของความรู้สึกมาได้นานพอสมควร
แต่อย่ากังวลไปเลย 
สักวันมันก็คงจะหายไป :)
สักวัน.


SHARE
Writer
SOLITUDEEEEE
SOMEONE
•ᴥ•

Comments